شریران و راه‌های ایشان
برای رهبر سرایندگان. مزموری از داوود، بندهٔ پدر ما.
مزمور در درون ذهن مردی شریر آغاز می‌شود، جایی که او چنان خود را می‌ستاید که گناه خود را نمی‌بیند. در برابر این گفت‌وگوی تنگ با خویشتن، مزمور رو به بیرون، به سوی پدر ما، گشوده می‌شود: محبتی که تا ابرها می‌رسد، عدالتی چون کوه‌ها، رودی از لذت‌ها، نوری که در آن نور را می‌بینیم.
36 1عصیان در ژرفای دل شریر با او سخن می‌گوید؛ ترس از پدر ما در برابر چشمانش نیست.
2زیرا در نظر خویش چندان خود را می‌ستاید که نمی‌تواند گناه خود را دریابد یا از آن بیزار باشد. 3سخنان دهانش شرارت و فریب است؛ از دانا رفتار کردن و نیکویی کردن دست کشیده است. 4حتی بر بستر خویش شرارت را نقشه می‌کشد؛ خود را بر راهی که نیکو نیست می‌نهد؛ از آنچه بد است روی نمی‌گرداند.
5ای پدر ما، محبت عهدی تو به آسمان‌ها می‌رسد، و وفاداری‌ات تا ابرها. 6عدالت تو همچون کوه‌های سترگ است، و داوری‌هایت همچون ژرفای بی‌کران؛ تو هم انسان و هم حیوان را نجات می‌دهی، ای پدر ما. 7چه گران‌بهاست محبت عهدی تو، ای پدر ما! همهٔ آدمیان در سایهٔ بال‌های تو پناه می‌گیرند. 8از فراوانی خانهٔ تو سیر می‌شوند، و از نهر لذت‌های خویش ایشان را می‌نوشانی. 9زیرا چشمهٔ حیات نزد توست؛ در نور تو، نور را می‌بینیم.
10محبت عهدی خود را برای آنان که تو را می‌شناسند پایدار بدار، و عدالت خویش را برای راست‌دلان. 11مگذار که پای متکبران مرا پایمال کند، و نه دست شریران مرا برانَد. 12آنجا بدکاران افتاده‌اند؛ به زیر افکنده شده‌اند و نمی‌توانند برخیزند.
