Dhuh Rama, Mugi Paduka Perang kangge Kawula
Masmur anggitane Prabu Dawud.
Diserang déning wong-wong kang biyen didongakaké kanthi pasa lan nganggo sandhangan sungkawa nalika lagi lara, Dawud nyuwun supaya Ramané ngasta tamèng lan tumbak piyambak. Tatuné yaiku pangkhianatan: kabecikané diwales karo surak-surak nalika dhèwèké kesandhung.
35 1Dhuh Rama, mugi Paduka mengsah tiyang ingkang mengsah kawula; mugi Paduka merangi tiyang ingkang merangi kawula.
2Mugi Paduka ngasta tameng ageng saha tameng alit, saha jumeneng mitulungi kawula. 3Mugi Paduka ngunus tumbak saha lembing nglawan tiyang ingkang sami mbujeng kawula; mugi Paduka ngandika dhateng nyawa kawula: “Aku iki karahayonmu.”
4Mugi tiyang ingkang ngangkah nyawa kawula sami kawirangan saha kawisuna; mugi tiyang ingkang ngrantam piawon tumrap kawula sami kaplajengaken wingking saha kalingseman. 5Mugi sami dados kados mrambut ingkang katiyup ing angin, sarta malaekating Rama kita nggiring tiyang-tiyang punika. 6Mugi margining tiyang-tiyang punika dados peteng saha lunyu, sarta malaekating Rama kita nututi tiyang-tiyang punika.
7Awit tanpa sabab sami ndhelikaken jaringipun kangge kawula; tanpa sabab sami ndhudhuk luwangan kangge nyawa kawula. 8Mugi karisakan dhatengi tiyang punika tanpa kanyana-nyana; mugi jaring ingkang dipundhelikaken piyambak njiret piyambakipun; lan mugi piyambakipun dhawah ing karisakan punika piyambak.
9Ing ngriku nyawa kawula badhe bingah wonten ing Rama kawula; badhe sukarena dening karahayon ingkang saking Panjenenganipun. 10Sakathahing balung kawula badhe munjuk: “Dhuh Rama, sinten ingkang kados Paduka, ingkang ngluwari tiyang sekeng saking tiyang ingkang langkung rosa tinimbang piyambakipun, tiyang sekeng saha mlarat saking tiyang ingkang ngrampas barang darbekipun?”
11Para seksi ingkang jail sami ngadeg; sami nakeni kawula bab prakawis ingkang boten kawula sumerepi. 12Kawula dipunwales piawon minangka lelintuning kesaenan; nyawa kawula katilar nggrantes. 13Nanging kawula, nalika tiyang-tiyang punika sami sakit, ngangge pangangge kasusahan; kawula ngasoraken badan kanthi siyam, lan pandonga kawula wangsul dhateng manah kawula piyambak. a a v13 Tembung “Pandonga kawula wangsul dhateng manah kawula piyambak” iku tegese ora gamblang; bisa uga ateges pandongane Dawud iku tulus nanging ora tampa wangsulan. 14Kawula kesah mrika-mriki kados tiyang ingkang nandhang susah margi kanca utawi sadherek kawula; kawula tumungkul ing kasusahan, kados tiyang ingkang nangisi ibunipun. 15Nanging nalika kawula kesandhung, sami bingah saha sami nglempak; para ingkang nempuh ingkang boten kawula tepang sami nglempak nglawan kawula, nyuwek-nyuwek kawula tanpa kendhat. 16Kados tukang moyok ingkang duraka ing pahargyan, sami nggeget waosipun dhateng kawula.
17Dhuh Rama, Gusti kawula, ngantos pintenan dangunipun Paduka namung mirsani kemawon? Mugi Paduka ngluwari nyawa kawula saking karisakan ingkang dipuntindakaken, gesang kawula ingkang namung setunggal saking singa-singa punika. 18Kawula badhe ngaturaken panuwun dhateng Paduka wonten ing pasamuwan ageng; wonten ing satengahing tiyang kathah ingkang gumrudug kawula badhe memuji Paduka. 19Mugi mengsah kawula ingkang cidra punika sampun ngantos sami bingah-bingah dening kawula, lan tiyang ingkang sengit dhateng kawula tanpa sabab sampun ngantos ngedhepaken socanipun. b b v19 Gusti Yesus ngetrapaken ukara iki tumrap sarirane piyambak — yaiku para wong kang sengit marang Panjenengane “tanpa sabab” — minangka kasengitaning jagad kang katujokake marang Panjenengane nalika tindak menyang kayu salib (Yokanan 15:25). 20Awit tiyang-tiyang punika boten ngucapaken tembung rukun, nanging nglawan tiyang-tiyang ingkang tentrem ing nagari, sami ngrantam rekadaya ingkang cidra. 21Sami mangapaken tutukipun amba-amba dhateng kawula; sami wicanten: “Hah! Hah! Mripat kita dhewe wis padha ndeleng!”
22Paduka sampun mirsani, Dhuh Rama; mugi sampun kendel kemawon. Dhuh Rama, Gusti kawula, mugi sampun ngedohi kawula. 23Mugi Paduka wungu saha karsaa mbelani kaleresan kawula, inggih prakawis kawula, Dhuh Rama, Gusti kawula! 24Mugi Paduka maringi kaleresan dhateng kawula, Dhuh Rama, miturut kaleresan Paduka, lan sampun ngantos tiyang-tiyang punika sami bingah-bingah dening kawula. 25Mugi sampun ngantos sami ngunandika ing manahipun: “Rasakna, pancen mangkene sing dakkarepake!” Mugi sampun ngantos sami ngucap: “Wis padha dakuntal nganti entek.”
26Mugi tiyang ingkang bingah dening kacilakan kawula sami kawirangan saha kalingseman sadaya; mugi tiyang ingkang ngunggul-unggulaken badanipun dhateng kawula sami kabusanan wirang saha kawisuna. 27Mugi tiyang ingkang rena dening kaleresan kawula sami surak-surak bingah saha bungah; mugi sami tansah ngucap: “Agung Rama kita, ingkang rena dhateng karaharjaning abdinipun!”
28Ing ngriku ilat kawula badhe nyariyosaken kaleresan Paduka, memuji Paduka sadinten muput.