Jalma Jahat jeung Lampahna
Kanggo pamingpin karawitan. Jabur ti Daud, abdi Rama urang.
Dimimitian di jero pikiran jalma jahat, anu ngagunggungkeun dirina sorangan nepi ka teu sadar kana dosana. Ngalawan omongan haté anu sempit kitu, jabur ieu muka ka luar ka Rama urang: asih anu nepi ka méga, kaadilan lir gunung-gunung, walungan kanikmatan, caang anu ku éta urang ningali caang.
36 1Pangalawan nyarita ka nu jahat di jero haténa; teu aya rasa sieun ka Rama urang di payuneun panonna.
2Sabab manéhna ngarasa sae ku dirina sorangan, nepi ka teu bisa nganyahokeun dosana atawa ngéwa ka dosana. 3Caritaan sungutna téh kajahatan jeung tipu daya; manéhna geus eureun lampah bijaksana jeung migawé kahadéan. 4Dina pangcalikanana gé manéhna ngarancang kajahatan; manéhna nangtukeun jalan nu teu hadé pikeun dirina; manéhna teu nolak kana kagoréngan.
5Nun Ama, asih satia Ama téh ngahontal ka langit, kasatiaan Ama ngahontal ka mega-mega. 6Kaadilan Ama téh lir gunung-gunung nu kokoh, putusan-putusan Ama lir sagara nu jero pisan; Ama nyalametkeun manusa katut sato, nun Ama. 7Sakumaha mulyana asih satia Ama, nun Ama! Sakabéh manusa ngaungsi néangan panyalindungan 8Maranéhna seubeuh ku kaberkahan nu lubak-libuk ti bumi Ama, sarta ku Ama dipaparin nginum tina walungan kabungahan Ama. 9Sabab di Ama aya sumber hirup; dina caang Ama urang nénjo caang.
10Mugi asih satia Ama teras-terasan ka nu wawuh ka Ama, sareng kaadilan Ama ka nu jujur haténa. 11Mugi ulah dugi ka suku nu adigung ngaidek abdi, sareng ulah dugi ka leungeun nu jahat ngusir abdi. 12Di dinya nu jarahat geus tinggarusruk; maranéhna ditinggangkeun, teu bisa deui harudang.