Οι ασεβείς και οι δρόμοι τους

Στον πρωτοψάλτη. Ψαλμός του Δαβίδ, του δούλου του Πατέρα μας.

Αρχίζει μέσα στον νου ενός ασεβούς, όπου αυτός κολακεύει τον εαυτό του τόσο καλά ώστε δεν προσέχει τη δική του αμαρτία. Απέναντι σε αυτόν τον στενόχωρο μονόλογο ο ψαλμός ανοίγει προς τα έξω, προς τον Πατέρα μας: αγάπη που φτάνει ως τα σύννεφα, δικαιοσύνη σαν βουνά, ποτάμι απολαύσεων, φως μέσα στο οποίο βλέπουμε φως.

Κεφάλαιο 36.

Η αποστασία μιλάει στον ασεβή βαθιά μέσα στην καρδιά του· δεν υπάρχει φόβος του Πατέρα μας μπροστά στα μάτια του.

Γιατί κολακεύει τον εαυτό του στα ίδια του τα μάτια τόσο, ώστε δεν μπορεί να διακρίνει την αμαρτία του ούτε να τη μισήσει. Τα λόγια του στόματός του είναι κακία και δόλος· έπαψε να φέρεται με σύνεση και να κάνει το καλό. Ακόμα και στο κρεβάτι του σχεδιάζει κακό· βάζει τον εαυτό του σε δρόμο που δεν είναι καλός· δεν απορρίπτει το κακό.

Πατέρα μας, η πιστή σου αγάπη φτάνει ως τους ουρανούς, η πιστότητά σου ως τα σύννεφα. Η δικαιοσύνη σου είναι σαν τα κραταιά βουνά, οι κρίσεις σου σαν τη μεγάλη άβυσσο· σώζεις και ανθρώπους και ζώα, Πατέρα μας. Πόσο πολύτιμη είναι η πιστή σου αγάπη, Πατέρα μας! Όλοι οι άνθρωποι καταφεύγουν στη σκιά των φτερών σου. Χορταίνουν από την αφθονία του σπιτιού σου, και τους ποτίζεις από το ποτάμι των απολαύσεών σου. Γιατί κοντά σου είναι η πηγή της ζωής· στο φως σου βλέπουμε το φως.

Συνέχισε την πιστή σου αγάπη σ’ όσους σε γνωρίζουν, και τη δικαιοσύνη σου στους ευθείς στην καρδιά. Ας μη με ποδοπατήσει το πόδι του αλαζόνα, ούτε το χέρι του ασεβή να με διώξει. Εκεί έπεσαν αυτοί που κάνουν το κακό· ρίχτηκαν κάτω και δεν μπορούν να σηκωθούν.