Xerab û Riyên Wan
Ji serokê sazbendan re. Zebûra Dawidê xulamê Bavê me.
Ew di hişê mirovekî xerab de dest pê dike, ku ew ewqas pesnê xwe dide ku nikare guneha xwe bibîne. Li hember wê xwe-bi-xwe-axaftina teng, zebûr ber bi Bavê me ve vedibe: dilovanî ku digihîje ewran, rastdarî wek çiyan, çemê şahiyan, ronahiya ku em pê ronahiyê dibînin.
36 1Serhildan di kûrahiya dilê xerab de bi wî re dipeyive; tirsa Bavê me li ber çavên wî tuneye.
2Çimkî ew li ber çavên xwe ewqas pesnê xwe dide ku nikare guneha xwe bibîne yan jî jê nefret bike. 3Gotinên devê wî xerabî û hîle ne; wî dev ji bi aqilî tevgerîn û qencîkirinê berdaye. 4Ew li ser nivîna xwe jî planên xerab dadirêje; xwe datîne ser riyeke ku ne qenc e; tiştê xerab red nake.
5Ya Bavê me, dilovaniya te ya peymanê digihîje ezmanan, dilsoziya te jî heta ewran. 6Rastiya te wek çiyayên bi hêz e, dadbariyên te wek kûrahiya mezin in; tu hem mirovan hem jî heywanan xilas dikî, ya Bavê me. 7Dilovaniya te ya peymanê çiqas bi qîmet e, ya Bavê me! Hemû mirov di bin siya baskên te de penaber dibin. 8Ew ji bereketa mala te têr dixwin, û tu ji çemê şahiyên xwe vexwarinê didî wan. 9Çimkî kaniya jiyanê li ba te ye; em di ronahiya te de ronahiyê dibînin.
10Dilovaniya xwe ya peymanê ji wan re bidomîne yên ku te nas dikin, û rastiya xwe ji dilrastan re. 11Nehêle ku lingê pozbilindan min pêpes bike, ne jî destê xeraban min biqewitîne. 12Li wir xerabkar ketine; ew hatine avêtin erdê, nikarin rabin.
