Die goddeloses en hulle weë
Vir die koorleier. ’n Psalm van Dawid, die dienskneg van ons Vader.
Dit begin binne 'n goddelose man se gedagtes, waar hy homself te goed vlei om sy eie sonde raak te sien. Teenoor daardie benoude selfgesprek gaan die psalm wyd oop na ons Vader: liefde wat tot by die wolke reik, geregtigheid soos berge, 'n rivier van genietinge, lig waarin ons lig sien.
36 1Opstand spreek tot die goddelose diep in sy hart; daar is geen vrees vir ons Vader voor sy oë nie.
2Want hy vlei homself so erg in sy eie oë dat hy nie sy sonde kan raaksien of dit kan haat nie. 3Die woorde van sy mond is goddeloosheid en bedrog; hy het opgehou om wys te handel en goed te doen. 4Selfs op sy bed beraam hy kwaad; hy begeef hom op ’n weg wat nie goed is nie; hy verwerp nie wat sleg is nie.
5Ons Vader, u troue liefde reik tot aan die hemele, u trou tot by die wolke. 6U geregtigheid is soos die magtige berge, u oordele soos die groot dieptes; u red mens en dier, ons Vader. 7Hoe kosbaar is u troue liefde, ons Vader! Alle mense skuil in die skaduwee van u vlerke. 8Hulle smul aan die oorvloed van u huis, en u laat hulle drink uit die stroom van u genietinge. 9Want by u is die fontein van die lewe; in u lig sien ons die lig.
10Laat u troue liefde voortduur vir dié wat u ken, en u geregtigheid vir dié wat opreg van hart is. 11Moenie toelaat dat die voet van die hoogmoedige my vertrap of die hand van die goddelose my wegdryf nie. 12Daar het die kwaaddoeners geval; hulle is neergewerp en kan nie weer opstaan nie.
