بدڪار ۽ سندن واٽون
سردار مغني لاءِ. اسان جي پيءُ جي خادم دائود جو زبور.
اها هڪ بڇڙي ماڻهوءَ جي ذهن اندر کلي ٿي، جتي هو پاڻ کي ايترو چڱيءَ طرح خوش ڪري ٿو جو پنهنجو گناهه محسوس نٿو ڪري. ان تنگ خود ڪلاميءَ جي مقابلي ۾ زبور اسان جي پيءُ ڏانهن ٻاهر کلي ٿو: محبت جيڪا ڪڪرن تائين پهچي، راستبازي جبلن جهڙي، خوشين جو درياهه، نور جنهن سان اسان نور ڏسون ٿا.
36 1بدڪار جي دل جي اونهائيءَ ۾ بغاوت ڳالهائي ٿي؛ سندس اکين اڳيان اسان جي پيءُ جو خوف ناهي.
2ڇاڪاڻ تہ هو پنهنجين اکين ۾ پاڻ کي ايترو تہ ساراهي ٿو جو نہ پنهنجو گناه ڏسي سگھي ٿو نہ ان کان نفرت ڪري سگھي ٿو. 3سندس وات جا لفظ بدي ۽ فريب آهن؛ هن دانائيءَ سان هلڻ ۽ نيڪي ڪرڻ ڇڏي ڏنو آهي. 4هو پنهنجي پلنگ تي بہ بدي جا منصوبا ٺاهي ٿو؛ پاڻ کي اهڙي واٽ تي بيهاري ٿو جيڪا چڱي ناهي؛ بڇڙائيءَ کي رد نہ ٿو ڪري.
5اي اسان جا بابا، تنهنجي لافاني شفقت آسمانن تائين، تنهنجي وفاداري ڪڪرن تائين پهچي ٿي. 6تنهنجي سچائي وڏن جبلن جهڙي آهي، تنهنجا فيصلا اونهي سمنڊ جهڙا آهن؛ اي اسان جا بابا، تون ماڻهن ۽ جانورن ٻنهي کي بچائين ٿو. 7اي اسان جا بابا، تنهنجي لافاني شفقت ڪيڏي نہ قيمتي آهي! سڀ ماڻهو تنهنجن پرن جي ڇانو ۾ پناه وٺن ٿا. 8اهي تنهنجي گهر جي گهڻائيءَ مان ميجواني ڪن ٿا، ۽ تون کين پنهنجين خوشين جي درياه مان پيئارين ٿو. 9ڇاڪاڻ تہ زندگيءَ جو چشمو تو وٽ آهي؛ تنهنجي نور ۾ اسين نور ڏسون ٿا.
10جيڪي تو کي سڃاڻن ٿا تن تي پنهنجي لافاني شفقت جاري رک، ۽ سچي دل وارن تي پنهنجي سچائي. 11مغرور جو پير مون کي نہ لتاڙي، نڪي بدڪار جو هٿ مون کي ڌڪي ڪڍي. 12اتي بدڪار ڪري پيا آهن؛ هو ڦٽا ٿي پيا آهن، اُٿي نہ ٿا سگهن.
