Rama Abdi, Kakiatan Abdi

Kanggo pamingpin biduan. Ti Daud, abdi Rama urang, anu ngahaleuangkeun ieu kekecapan ka Rama urang dina poe anjeunna dijait tina sakabeh musuhna jeung tina leungeun Saul.

Sanggeus disalametkeun ti Saul, Daud nyaritakeun sakabéh kajadianana. Anjeunna kakeueum dina tali-tali maot, sarta jeritanana ngajak Ramana lungsur ti langit dina angin, dina haseup jeung hujan és, pikeun narik anjeunna kaluar ti cai anu jero sarta nempatkeun anjeunna di tempat-tempat luhur.

Pasal 18.

Abdi micinta ka Ama, kakiatan abdi. Rama abdi teh gunung batu abdi sareng benteng abdi sareng jurusalamet abdi; Rama abdi, gunung batu abdi, tempat abdi ngaiuhan, tameng abdi, sareng kakiatan nu nyalametkeun abdi, kuta pertahanan abdi. Abdi sasambat ka Rama abdi, anu wajib dipuji, tur abdi disalametkeun tina musuh-musuh abdi.

Tali-tali ajal ngurilingan abdi; caah karuksakan ngagulidagkeun abdi. Tali-tali kubur ngabangbaluhan abdi; jiret ajal nyanghareupan abdi. Dina kasusah, abdi sasambat ka Rama abdi; ka Rama abdi abdi ngajerit menta tulung. Ti bait-Na, Mantenna ngadangu sora abdi, sarta jerit abdi dongkap kana ceuli-Na.

Tuluy bumi oyag jeung inggeung; pademen gunung-gunung ngeleper jeung ngoyagna, karana Mantenna bendu. Haseup ngelun tina liang pangambung-Na, sarta seuneu nu ngahuru tina baham-Na; ruhak nu hurung ngabebela ti Mantenna. Mantenna mengkolkeun langit tuluy lungsur; poek mongkleng aya di handapeun sampean-Na. Mantenna tumpak kerub tuluy hiber; Mantenna ngalayang dina jangjang angin. Mantenna ngajadikeun poek jadi tutup-Na, payung-Na di sakurilingna-Na—cai nu poek jeung mega nu kandel di langit. Tina cahaya di payuneun-Na, mega-mega-Na nembus, jeung hujan es sareng ruhak seuneu. Rama abdi oge ngaguruh di langit, sarta Nu Maha Luhur ngangkat sora-Na, jeung hujan es sareng ruhak seuneu. Mantenna manahkeun jamparing-Na tuluy nyerakkeun maranehna; Mantenna ngabalangkeun gelap tuluy ngabuyarkeun maranehna. Tuluy walungan-walungan laut katembong, sarta pademen jagat kabuka ku panyarek Ama, nun Ama, ku niupan napas tina liang pangambung Ama.

Mantenna ngulurkeun panangan ti luhur tuluy nyangkedan abdi; Mantenna ngangkat abdi tina cai nu rongkah. Mantenna ngaluputkeun abdi tina musuh abdi nu bedas, tina nu mikaijid ka abdi, karana maranehna leuwih kuat ti batan abdi. Maranehna nyanghareupan abdi dina poe balahi abdi, tapi Rama abdi jadi panyangga abdi. Mantenna nganteur abdi ka tempat nu lega; Mantenna ngaluputkeun abdi, karana Mantenna suka ka abdi.

Rama abdi malesan abdi luyu jeung kabeneran abdi; numutkeun beresihna leungeun abdi, Mantenna maparin ganjaran ka abdi. Karana abdi geus nurut kana jalan-jalan Rama abdi, sarta teu ingkar ti Rama abdi kalawan migawe kajahatan. Karana sagala papakon-Na aya di hareupeun abdi, sarta abdi henteu nyingkahkeun katangtuan-Na. Abdi teu aya cawadeun di payuneun Mantenna, sarta abdi ngajaga diri tina kalakuan salah. Nya kitu Rama abdi geus maparin ganjaran ka abdi luyu jeung kabeneran abdi, numutkeun beresihna leungeun abdi di payuneun-Na.

Ka jalma nu satia Ama nembongkeun kasatiaan; ka jalma nu mulus Ama nembongkeun kamulusan; ka jalma nu beresih Ama nembongkeun karesikan, tapi ka jalma nu bengkok Ama nembongkeun kawijaksanaan. Karana Ama nyalametkeun jalma nu handap asor, tapi panon nu adigung ku Ama direndahkeun. Karana Ama anu ngahurungkeun lampu abdi; Rama abdi nyaangan nu poek pikeun abdi. Karana ku pitulung Ama abdi bisa narajang hiji pasukan, sarta ku Rama abdi, abdi bisa luncat ngaliwatan kuta.

Ari Rama abdi—jalan-Na sampurna; pangandika Rama abdi kabukti bener; Mantenna jadi tameng pikeun sakabeh nu ngaiuhan ka Mantenna. Karana saha deui Rama urang salian ti Rama abdi? Jeung saha deui nu jadi gunung batu salian ti Rama urang? Rama abdi anu nyinjangan abdi ku kakiatan sarta ngajadikeun jalan abdi mulus. Mantenna ngajadikeun suku abdi saperti suku uncal sarta nangtungkeun abdi kalawan kukuh di tempat-tempat nu luhur. Mantenna ngalatih leungeun abdi pikeun perang, nepi ka panangan abdi bisa melengkungkeun gondewa tambaga. Ama geus maparin ka abdi tameng kasalametan ti Ama; panangan tengen Ama nyangga abdi, sarta kalemah-lembutan Ama geus ngajadikeun abdi agung. Ama ngalegaan tapak lengkah abdi di handapeun abdi, nepi ka suku abdi henteu tisoledat.

Abdi ngudag musuh-musuh abdi tuluy nyusul maranehna; abdi henteu balik samemeh maranehna beak. Abdi numbuk maranehna nepi ka teu bisa hudang deui; maranehna ragrag di handapeun suku abdi. Ama nyinjangan abdi ku kakiatan pikeun perang; Ama ngajadikeun jalma nu ngalawan ka abdi ragrag di handapeun suku abdi. Ama ngajadikeun musuh-musuh abdi ngabalik tonggong ka abdi, sarta jalma nu mikaijid ka abdi ku abdi ditumpes. Maranehna ngagorowok menta tulung, tapi euweuh nu bisa nyalametkeun; maranehna sasambat ka Rama abdi, tapi Mantenna henteu ngawaler maranehna. Abdi ngaluluh maranehna lemes saperti lebu nu katebak angin; abdi ngabuang maranehna saperti leutak di jalan. Ama ngaluputkeun abdi tina pasea rahayat; Ama ngajadikeun abdi kapala bangsa-bangsa; bangsa nu teu dipikawanoh ku abdi ayeuna ngawula ka abdi. Sanggeus ngadenge ngeunaan abdi, maranehna tuluy nurut ka abdi; urang asing daratang kalawan ngaheueuh ka abdi. Urang asing leungit kawanina sarta kalaluar bari ngadegdeg tina kuta-kuta pertahananana.

Rama abdi jumeneng! Agung gunung batu abdi, sarta mugi diluhurkeun Rama anu nyalametkeun abdi, Rama anu maparin kaadilan ka abdi sarta ngelehkeun bangsa-bangsa di handapeun abdi, anu ngaluputkeun abdi tina musuh-musuh abdi. Leres, Ama ngangkat abdi ngaungkulan jalma nu ngalawan ka abdi; Ama ngaluputkeun abdi tina jalma nu telenges. Ku sabab eta abdi rek muji ka Ama, nun Ama, di antara bangsa-bangsa, sarta ngahaleuangkeun puji-pujian ka jenengan Ama.

Mantenna maparin kaunggulan nu agung ka rajana, sarta nembongkeun kanyaah perjangjian ka jalma nu dijenengkeun ku Mantenna, ka Daud sareng turunanana salalanggengna.