مزامیر 18

18 ¹تو را دوست می‌دارم، ای پدرم، ای توانِ من. ²پدرم صخرهٔ من و دژ من و رهانندهٔ من است؛ پدرم، صخرهٔ من که در او پناه می‌گیرم، سپر من و توانِ نجات‌بخشِ من و پناهگاه بلندِ من. ³پدرم را که سزاوار ستایش است، می‌خوانم، و از دشمنانم نجات می‌یابم.

⁴بندهای مرگ مرا در بر گرفت؛ سیل‌های نابودی مرا فرو گرفت. ⁵ریسمان‌های گور مرا پیچید؛ دام‌های مرگ پیش رویم قرار گرفت. ⁶در تنگی خود پدرم را خواندم؛ نزد پدرم برای یاری فریاد برآوردم. او از معبد خود آواز مرا شنید، و فریاد من به گوش‌های او رسید.

⁷آنگاه زمین متزلزل شد و لرزید؛ بنیادهای کوه‌ها به لرزه درآمد و تکان خورد، زیرا او خشمگین شده بود. ⁸دود از بینی‌اش برآمد، و آتشِ سوزنده از دهانش؛ اخگرهای فروزان از او شعله‌ور شد. ⁹آسمان‌ها را خم کرد و فرود آمد؛ و تاریکی غلیظ زیر پاهایش بود. ¹⁰بر کروبی سوار شد و پرواز کرد؛ بر بال‌های باد اوج گرفت. ¹¹تاریکی را پوششِ خود ساخت، سایبانِ گرداگردِ خویش—آب‌های تیره و ابرهای غلیظِ آسمان. ¹²از فروغی که پیش روی او بود، ابرهایش شکافته شد، با تگرگ و اخگرهای آتش. ¹³پدرم نیز در آسمان‌ها رعد افکند، و آن متعال آواز خود را بلند کرد، با تگرگ و اخگرهای آتش. ¹⁴تیرهای خود را فرستاد و آنها را پراکنده ساخت؛ برق‌ها را افکند و آنها را تارومار کرد. ¹⁵آنگاه بستر دریاها نمایان شد، و بنیادهای جهان آشکار گردید، از توبیخِ تو، ای پدرم، از دمِ نَفَسِ بینیِ تو.

¹⁶از اعلی دست دراز کرد و مرا گرفت؛ مرا از آب‌های عظیم بیرون کشید. ¹⁷مرا از دشمنِ نیرومندم رهانید، از آنان که از من نفرت داشتند، زیرا از من قوی‌تر بودند. ¹⁸در روزِ مصیبتم پیش رویم درآمدند، اما پدرم تکیه‌گاه من بود. ¹⁹مرا به جای فراخ بیرون آورد؛ مرا رهانید، زیرا از من خشنود بود.

²⁰پدرم برحسب عدالتم با من رفتار کرد؛ برحسب پاکیِ دستانم مرا پاداش داد. ²¹زیرا راه‌های پدرم را نگاه داشته‌ام، و از پدرم به شرارت روی نگردانده‌ام. ²²زیرا همهٔ احکام او پیش روی من بود، و فرایض او را از خود دور نکردم. ²³نزد او بی‌عیب بودم، و خویشتن را از خطا نگاه داشتم. ²⁴پس پدرم برحسب عدالتم مرا پاداش داد، برحسب پاکیِ دستانم در نظر او.

²⁵با وفاداران خود را وفادار نشان می‌دهی؛ با بی‌عیبان خود را بی‌عیب نشان می‌دهی؛ ²⁶با پاکان خود را پاک نشان می‌دهی، اما با کج‌رفتاران خود را زیرک نشان می‌دهی. ²⁷زیرا تو قومِ فروتن را نجات می‌دهی، اما چشمانِ متکبر را پست می‌سازی. ²⁸زیرا تو چراغ مرا روشن می‌کنی؛ پدرم تاریکیِ مرا روشن می‌سازد. ²⁹زیرا با تو می‌توانم به فوجی حمله برم، و با پدرم می‌توانم از دیوار بجهم.

³⁰و اما پدرم—راه او کامل است؛ کلامِ پدرم راست می‌آید؛ او سپری است برای همهٔ آنان که در او پناه می‌گیرند. ³¹زیرا کیست پدر ما جز پدرم؟ و کیست صخره جز پدر ما؟ ³²پدرم است که مرا به توان مسلح می‌سازد و راهم را کامل می‌گرداند. ³³پاهایم را مانند پاهای آهو می‌سازد و مرا بر بلندی‌ها استوار می‌دارد. ³⁴دستانم را برای جنگ تعلیم می‌دهد، چنان‌که بازوانم کمانِ برنجین را می‌کشند. ³⁵سپرِ نجاتِ خود را به من بخشیده‌ای؛ دست راستت مرا نگاه می‌دارد، و مهربانیِ تو مرا بزرگ ساخته است. ³⁶جای قدم‌هایم را در زیرم فراخ می‌سازی، و پاهایم نمی‌لغزد.

³⁷دشمنانم را تعقیب کردم و به آنها رسیدم؛ و تا نابود نشدند بازنگشتم. ³⁸آنها را چنان زدم که نتوانستند برخیزند؛ زیرِ پاهایم افتادند. ³⁹مرا برای جنگ به توان مسلح ساختی؛ و آنان را که بر من برخاستند زیرِ پاهایم افکندی. ⁴⁰دشمنانم را واداشتی که به من پشت کنند، و آنان را که از من نفرت داشتند نابود کردم. ⁴¹فریاد برآوردند برای یاری، اما نجات‌دهنده‌ای نبود؛ نزد پدرم فریاد کردند، اما او پاسخشان نداد. ⁴²آنها را مانند غبار پیشِ باد کوبیدم؛ همچون گِلِ کوچه‌ها بیرونشان ریختم. ⁴³مرا از کشمکشِ قوم رهانیدی؛ مرا سرِ ملت‌ها ساختی؛ قومی که نمی‌شناختم اکنون مرا خدمت می‌کنند. ⁴⁴به‌محض اینکه آوازهٔ مرا می‌شنوند، مرا اطاعت می‌کنند؛ بیگانگان با ترس نزد من می‌آیند. ⁴⁵بیگانگان دل می‌بازند و لرزان از دژهای خود بیرون می‌آیند.

⁴⁶پدرم زنده است! متبارک باد صخرهٔ من، و متعال باد پدری که مرا نجات می‌دهد، ⁴⁷پدری که دادِ مرا می‌ستاند و قوم‌ها را زیرِ من مطیع می‌سازد، ⁴⁸که مرا از دشمنانم رهانید. آری، تو مرا بر آنان که بر من برخاستند برافراشتی؛ مرا از مردِ ظالم رهانیدی. ⁴⁹از این‌رو تو را، ای پدرم، در میان ملت‌ها ستایش خواهم کرد، و نامِ تو را با سرود خواهم سرایید.

⁵⁰او پیروزی‌های بزرگ به پادشاهِ خود می‌بخشد، و به مسح‌شدهٔ خود محبتِ عهد نشان می‌دهد، به داوود و نسلِ او تا ابد.