مزامیر 17

17 ¹ ای پدرِ من، به دادخواهیِ برحق گوش فرا ده؛ به فریادم توجه کن؛ به دعایم گوش بسپار که از لبانِ بی‌ریا برمی‌آید. ² بگذار حکمِ برائتم از حضورِ تو صادر شود؛ بگذار چشمانت آنچه را که راست است ببیند.

³ دلم را کاویده‌ای، در شب مرا آزموده‌ای، مرا امتحان کرده‌ای و چیزی نیافته‌ای؛ عزم کرده‌ام که دهانم گناه نکند. ⁴ و اما دربارهٔ کارهای آدمیان، به کلامِ لبانت خود را از راه‌های مردانِ ستمگر نگاه داشته‌ام. ⁵ گام‌هایم به راه‌های تو استوار مانده‌اند؛ پاهایم نلغزیده‌اند.

⁶ تو را می‌خوانم، زیرا اجابت خواهی کرد مرا، ای پدرِ من؛ به من گوش فرا ده؛ سخنانم را بشنو. ⁷ شگفتیِ محبتِ پایدارِ خود را نشان ده، ای که با دستِ راستِ خویش نجات می‌دهی کسانی را که از دشمنانشان به تو پناه می‌برند. ⁸ مرا همچون مردمکِ چشم خود نگاه دار؛ در سایهٔ بال‌هایت پنهانم کن ⁹ از دستِ شریرانی که بر من حمله می‌آورند، از دشمنانِ خونخوارم که گِردم را گرفته‌اند.

¹⁰ دلِ سنگ‌شدهٔ خود را بسته‌اند؛ دهان‌هایشان با تکبّر سخن می‌گویند. ¹¹ ما را ردیابی کرده‌اند و اکنون گِردمان را گرفته‌اند؛ چشمانشان را دوخته‌اند تا ما را به خاک افکنند. ¹² او همچون شیری است گرسنه برای دریدنِ شکار، همچون شیرِ جوانی که در کمین خوابیده است.

¹³ برخیز، ای پدرِ من! روبه‌رو شو با او، او را به زیر افکن! جانم را با شمشیرِ خود از دستِ شریران برهان، ¹⁴ با دستِ خویش، ای پدرِ من، از چنین کسان — از مردمانِ این جهان که پاداششان در همین زندگی است. شکمشان را از آنچه اندوخته‌ای پُر می‌سازی؛ فرزندانشان سیرابند، و افزونیِ خود را برای کوچک‌ترهایشان بر جای می‌گذارند.

¹⁵ و اما من، در عدالت روی تو را خواهم دید؛ چون بیدار شوم، از دیدنِ شباهتِ تو سیر خواهم شد.