مزامیر 16

16 ¹ ای پدرِ من، مرا محفوظ نگاه دار، زیرا به تو پناه می‌برم.

² به پدرِ من می‌گویم: تو پدرِ فرمانروای من هستی؛ جدا از تو، هیچ نیکویی ندارم. ³ و اما مقدّسانی که در این سرزمین‌اند، بزرگانی هستند که همهٔ شادیِ من در آنهاست. ⁴ غم‌های آنان که در پیِ خدای دیگر می‌دوند، افزون خواهد شد؛ هدایای ریختنیِ خونِ ایشان را نخواهم ریخت، و نام‌هایشان را بر زبان نخواهم آورد.

⁵ پدرِ من نصیبِ برگزیده و پیالهٔ من است؛ تو قرعهٔ مرا استوار نگاه می‌داری. ⁶ مرزها برایم در جای‌های دلپذیر افتاده است؛ به‌راستی که میراثی نیکو دارم.

⁷ پدرِ من را متبارک خواهم خواند، که مرا پند می‌دهد؛ حتی در شب، دلم مرا تعلیم می‌دهد. ⁸ پدرِ من را همواره پیشِ روی خود می‌دارم؛ چون او به دستِ راستِ من است، هرگز نخواهم لغزید.

⁹ از این رو دلم شاد است و تمامِ وجودم به وجد آمده؛ بدنم نیز در امنیت آرام خواهد گرفت. ¹⁰ زیرا جانِ مرا به گور وا نخواهی گذاشت، و نخواهی گذاشت که مقدّسِ تو فساد را ببیند. ^a a v10 پطرس در روزِ پنطیکاست (اعمال ۲:۲۵-۲۸) و پولس (اعمال ۱۳:۳۵) این سخنان را بر عیسی اطلاق کردند — اعتمادِ داوود به پدر ما، به رستاخیزِ پسر از مرگ بدل شد، بدنی که هرگز فساد را ندید. ¹¹ تو راهِ حیات را به من نشان می‌دهی؛ در حضورِ تو کمالِ شادی است، و به دستِ راستِ تو، لذت‌ها تا ابد است.