Mga Awit 18

18 ¹Iniibig kita, aking Ama, aking lakas. ²Ang aking Ama ang aking bato at aking tanggulan at aking tagapagligtas; aking Ama, aking bato, na sa kaniya ako'y nagkakanlong, aking kalasag, at ang lakas na nagliligtas sa akin, aking matibay na moog. ³Tinatawag ko ang aking Ama, na karapat-dapat purihin, at ako'y naliligtas mula sa aking mga kaaway.

⁴Pinalibutan ako ng mga panali ng kamatayan; tinangay ako ng mga baha ng kapahamakan. ⁵Ibinalot ako ng mga panali ng libingan; hinarap ako ng mga bitag ng kamatayan. ⁶Sa aking pagkabalisa, tinawag ko ang aking Ama; sa aking Ama ako'y humingi ng tulong. Mula sa kaniyang templo, narinig niya ang aking tinig, at ang aking daing sa kaniya ay umabot sa kaniyang mga tainga.

⁷Noon ay umuga at nayanig ang lupa; nayanig at nauga ang mga saligan ng mga bundok, sapagkat siya'y nagalit. ⁸Umilanlang ang usok mula sa kaniyang mga butas ng ilong, at ang lumalamong apoy mula sa kaniyang bibig; nagningas ang mga baga mula sa kaniya. ⁹Iniyuko niya ang kalangitan at bumaba; makapal na kadiliman ang nasa ilalim ng kaniyang mga paa. ¹⁰Sumakay siya sa isang kerubin at lumipad; pumaimbulog siya sa mga pakpak ng hangin. ¹¹Ginawa niyang takip ang kadiliman, ang kaniyang kubol sa palibot niya—ang madilim na mga tubig at ang makakapal na ulap ng himpapawid. ¹²Mula sa liwanag sa harap niya, ang kaniyang mga ulap ay bumagsak, na may mga yelo at mga baga ng apoy. ¹³Kumulog din ang aking Ama sa kalangitan, at inilakas ng Kataas-taasan ang kaniyang tinig, na may mga yelo at mga baga ng apoy. ¹⁴Ipinana niya ang kaniyang mga palaso at pinangalat sila; naghagis siya ng mga kidlat at pinatakas sila. ¹⁵Noon ay nakita ang mga daluyan ng dagat, at nalantad ang mga saligan ng sanlibutan sa iyong pagsaway, aking Ama, sa ihip ng hininga ng iyong mga butas ng ilong.

¹⁶Mula sa kaitaasan ay inabot niya ako at hinawakan ako; hinango niya ako mula sa malalakas na tubig. ¹⁷Iniligtas niya ako mula sa aking makapangyarihang kaaway, mula sa mga napopoot sa akin, sapagkat sila'y napakalakas para sa akin. ¹⁸Hinarap nila ako sa araw ng aking kapahamakan, ngunit ang aking Ama ang naging alalay ko. ¹⁹Inilabas niya ako sa isang maluwang na lugar; iniligtas niya ako, sapagkat siya'y nalulugod sa akin.

²⁰Pinakitunguhan ako ng aking Ama ayon sa aking katuwiran; ayon sa kalinisan ng aking mga kamay ay ginantimpalaan niya ako. ²¹Sapagkat iningatan ko ang mga daan ng aking Ama, at hindi ako tumalikod sa aking Ama sa kasamaan. ²²Sapagkat ang lahat ng kaniyang mga tuntunin ay nasa harap ko, at hindi ko isinantabi ang kaniyang mga palatuntunan. ²³Ako'y walang kapintasan sa harap niya, at iningatan ko ang aking sarili mula sa paggawa ng masama. ²⁴Kaya't ginantimpalaan ako ng aking Ama ayon sa aking katuwiran, ayon sa kalinisan ng aking mga kamay sa kaniyang paningin.

²⁵Sa tapat ay nagpapakita kang tapat; sa walang kapintasan ay nagpapakita kang walang kapintasan; ²⁶sa dalisay ay nagpapakita kang dalisay, ngunit sa baluktot ay nagpapakita kang tuso. ²⁷Sapagkat inililigtas mo ang mababang-loob na bayan, ngunit ibinababa mo ang mga palalong mata. ²⁸Sapagkat ikaw ang nagsisindi ng aking ilawan; ang aking Ama ang nagbibigay-liwanag sa aking kadiliman. ²⁹Sapagkat sa pamamagitan mo'y masasalakay ko ang isang hukbo, at sa pamamagitan ng aking Ama'y malulundag ko ang isang pader.

³⁰Kung tungkol sa aking Ama—ang kaniyang daan ay sakdal; ang salita ng aking Ama ay napatunayang totoo; siya'y kalasag para sa lahat ng nagkakanlong sa kaniya. ³¹Sapagkat sino ang ating Ama kundi ang aking Ama? At sino ang bato kundi ang ating Ama? ³²Ang aking Ama ang nagbibigay-sandata sa akin ng lakas at ginagawang walang kapintasan ang aking daan. ³³Ginagawa niyang tulad ng mga paa ng usa ang aking mga paa at itinatatag niya ako sa matataas na dako. ³⁴Sinasanay niya ang aking mga kamay sa pakikipaglaban, upang mabaluktot ng aking mga bisig ang isang busog na tanso. ³⁵Ibinigay mo sa akin ang kalasag ng iyong kaligtasan; inaalalayan ako ng iyong kanang kamay, at ang iyong kaamuan ang nagpadakila sa akin. ³⁶Pinalapad mo ang daraanan ng aking mga hakbang sa ilalim ko, at ang aking mga paa ay hindi nadudulas.

³⁷Hinabol ko ang aking mga kaaway at inabutan sila; hindi ako bumalik hanggang sila'y malipol. ³⁸Sinaktan ko sila upang hindi na sila makabangon; sila'y nabuwal sa ilalim ng aking mga paa. ³⁹Binigyang-sandata mo ako ng lakas para sa pakikipaglaban; ibinuwal mo sa ilalim ng aking mga paa ang mga bumangon laban sa akin. ⁴⁰Pinatalikod mo sa akin ang aking mga kaaway, at nilipol ko ang mga napopoot sa akin. ⁴¹Sila'y humingi ng tulong, ngunit walang sinumang makapagligtas; sila'y dumaing sa aking Ama, ngunit hindi niya sila sinagot. ⁴²Dinurog ko silang parang alikabok sa harap ng hangin; ibinuhos ko sila na parang putik sa mga lansangan. ⁴³Iniligtas mo ako mula sa mga alitan ng bayan; ginawa mo akong ulo ng mga bansa; isang bayang hindi ko nakilala ay naglilingkod na sa akin ngayon. ⁴⁴Pagkarinig pa lamang nila tungkol sa akin, sila'y sumusunod sa akin; ang mga taga-ibang lupa'y lumalapit sa akin na nangangayupapa. ⁴⁵Ang mga taga-ibang lupa'y nanghihina at lumalabas na nanginginig mula sa kanilang mga kuta.

⁴⁶Buhay ang aking Ama! Pagpalain nawa ang aking bato, at dakilain nawa ang Ama na nagliligtas sa akin, ⁴⁷ang Ama na nagbibigay sa akin ng katarungan at sumusupil ng mga bayan sa ilalim ko, ⁴⁸na nagligtas sa akin mula sa aking mga kaaway. Oo, itinaas mo ako sa ibabaw ng mga bumangon laban sa akin; iniligtas mo ako mula sa taong marahas. ⁴⁹Dahil dito'y pupurihin kita, aking Ama, sa gitna ng mga bansa, at aawit ng mga papuri sa iyong pangalan.

⁵⁰Nagbibigay siya ng dakilang mga tagumpay sa kaniyang hari, at nagpapakita ng pag-ibig ng tipan sa kaniyang hinirang, kay David at sa kaniyang mga inapo magpakailanman.