Mga Awit 19

19 ¹Inihahayag ng kalangitan ang kaluwalhatian ng ating Ama; ipinapahayag ng himpapawid ang gawa ng kanyang mga kamay. ²Araw-araw ay ibinubuhos nila ang kanilang mga salita; gabi-gabi ay inihahayag nila ang kaalaman. ³Walang pananalita, walang mga salita—hindi kailanman naririnig ang kanilang tinig. ⁴Gayunman ang kanilang tinig ay umaabot sa buong lupa, ang kanilang mga salita hanggang sa dulo ng daigdig. Sa kalangitan ay itinayo niya ang isang tolda para sa araw, ⁵na tulad ng isang lalaking ikakasal na lumalabas mula sa kanyang silid, tulad ng isang bayaning nagagalak na tumakbo sa kanyang landas. ⁶Sumisikat ito mula sa isang dulo ng kalangitan, at ang paglibot nito ay umaabot sa kabila; walang nalilingid sa init nito.

⁷Ang kautusan ng ating Ama ay ganap, nagpapanariwa sa kaluluwa; ang patotoo ng ating Ama ay mapagkakatiwalaan, ginagawang marunong ang musmos. ⁸Ang mga tuntunin ng ating Ama ay matuwid, nagbibigay-galak sa puso; ang utos ng ating Ama ay maningning, nagbibigay-liwanag sa mga mata. ⁹Ang pagkatakot sa ating Ama ay dalisay, nananatili magpakailanman; ang mga paghatol ng ating Ama ay totoo, at lubos na matuwid. ¹⁰Mas kanais-nais ang mga ito kaysa ginto, kahit sa pinakadalisay na ginto; mas matamis kaysa pulot, kaysa pulot mula sa bahay-pukyutan. ¹¹Binabalaan nila ang iyong lingkod; ang pagsunod sa mga ito ay nagdudulot ng malaking gantimpala.

¹²Sino ang makakikilala sa kanyang sariling mga pagkakamali? Linisin mo ako mula sa aking mga nakatagong pagkukulang. ¹³Ilayo mo rin ang iyong lingkod sa mga sinadyang kasalanan; huwag nawa nilang paghariin ako. Sa gayon ay magiging walang kapintasan ako, malaya sa malaking paghihimagsik.

¹⁴Nawa ang mga salita ng aking bibig at ang pagbubulay ng aking puso ay maging kalugod-lugod sa iyong paningin, aking Ama, aking bato at aking manunubos.