Alam Nyarioskeun

Kanggo pamingpin biduan. Jabur ti Daud.

Dua saksi, dihijikeun. Panonpoé jeung langit nyarita tanpa kecap nepi ka tungtung bumi; tuluy pituduh Rama urang nyarita kalawan jelas, leuwih amis batan madu tina sayangna. Sanggeus ngadéngé duanana, juru jabur ménta dibersihkeun tina kasalahan anu teu katingali ku manéhna.

Pasal 19.

Langit ngembarkeun kamulyaan Rama urang; awang-awang ngawartakeun pagawean panangan-Na. Poe ganti poe maranehna ngucurkeun caritana; peuting ganti peuting maranehna nembongkeun pangaweruh. Taya ucapan, taya kecap—sorana henteu kadenge. Tapi sorana nerekab ka sakuliah bumi, caritana ka tungtung dunya. Di langit, Mantenna masangkeun kemah pikeun panonpoe, nu ibarat panganten lalaki kaluar ti kamarna, lir jawara anu suka bungah rek lumpat dina jajalananana. Nyedakna ti tungtung langit beulah ditu, sarta ider-iderna nepi ka tungtung beulah dieu; taya nu bisa nyumput tina panasna.

Hukum Rama urang teh sampurna, nyegerkeun jiwa; patunjukan Rama urang teh kapercaya, matak pinter ka nu balilu. Papakon Rama urang teh bener, matak suka kana hate; parentah Rama urang teh caang, matak nyaangan panon. Takwa ka Rama urang teh suci, langgeng salalanggengna; putusan-putusan Rama urang teh sayakti, sarta kabehanana adil. Eta leuwih pikahayangeun ti batan emas, ti batan emas nu pangalusna; leuwih amis ti batan madu, ti batan madu nu tina sayangna. Eta mawa pepeling ka abdi, abdi Gusti; anu nyekel eta bakal narima ganjaran anu gede.

Saha nu bisa nyaho kana kasalahan dirina sorangan? Mugi abdi dibersihan tina kasalahan nu nyumput. Jaga ogé abdi Gusti tina dosa anu dihaja; mugi eta ulah ngawasa ka abdi. Satuluyna abdi bakal taya cawadeun, beresih tina panglawanan anu gede.

Mugi ucapan baham abdi sareng pikiran hate abdi sing kamanah di payuneun Ama, nun Ama, batu karang abdi sareng Panebus abdi.