Afirandin Diaxive
Ji serokê sazbendan re. Zebûra Dawid.
Du şahid, bi hev ve girêdayî. Roj û ezman bê gotin heta dawiya erdê diaxivin; paşê şerîeta Bavê me bi eşkereyî diaxive, ji hingivê şaneyê şîrintir. Piştî bihîstina her duyan, zebûrbêj dixwaze ku ji kêmasiyên ku ew nikare bibîne bê paqijkirin.
19 1Ezman rûmeta Bavê me didin zanîn; asîman karê destên wî eşkere dikin. 2Roj bi roj gotinên xwe dirijînin; şev bi şev zanînê eşkere dikin. 3Axaftin tuneye, gotin tunene—dengê wan qet nayê bihîstin. 4Lê dîsa jî dengê wan li seranserê erdê belav dibe, gotinên wan heta dawiya dinyayê. Di ezmanan de wî konek ji rojê re vedaye, 5ku mîna zavayekî ye ku ji odeya xwe derdikeve, mîna pehlewanekî ku bi şahî di riya xwe de dibeze. 6Ew ji aliyekî ezmanan hiltê, û gera wê digihîje aliyê din; tiştek ji germahiya wê veşartî namîne.
7Şerîeta Bavê me bêkêmasî ye, can vedijîne; şahidiya Bavê me cihê baweriyê ye, kesên sade şehreza dike. 8Fermanên Bavê me rast in, dil şa dikin; emrê Bavê me ronak e, çavan ronî dike. 9Tirsa Bavê me paqij e, her û her dimîne; dadbariyên Bavê me rast in, û bi tevahî dadperwer in. 10Ew ji zêr bêtir tên xwestin, ji zêrê herî saf jî; ji hingiv şîrintir in, ji hingivê şaneyê. 11Ew xulamê te hişyar dikin; pêkanîna wan xelateke mezin tîne.
12Kî dikare şaşiyên xwe fêm bike? Min ji kêmasiyên min ên veşartî paqij bike. 13Xulamê xwe ji gunehên bi qestî jî biparêze; bila ew li ser min serwer nebin. Wê demê ezê bêqusûr bim, ji serhildana mezin bêsûc.
14Bila gotinên devê min û ramana dilê min li ber çavên te pejirandî bin, ya Bavê min, zinarê min û xilaskarê min.
