تخليق ڳالهائي ٿي
ڳائيندڙن جي اڳواڻ لاءِ. داؤد جو زبور.
ٻه شاهد، گڏجي. سج ۽ آسمان زمين جي ڇيڙن تائين لفظن کان سواءِ ڳالهائين ٿا؛ پوءِ اسان جي پيءُ جي هدايت صاف ڳالهائي ٿي، ڇتي مان ٽِپندڙ ماکيءَ کان به مٺي. ٻنهي کي ٻڌي، زبور نويس انهن ڀُلن کان پاڪ ٿيڻ گهري ٿو جيڪي هو ڏسي نٿو سگهي.
19 1آسمان اسان جي پيءُ جي جلوي جو بيان ٿا ڪن، فلڪ سندس هٿن جي ڪم جو اعلان ٿا ڪن. 2ڏينهن پٺيان ڏينهن اهي پنهنجيون ڳالهيون ڇوليون ٿا ڏين، رات پٺيان رات اهي علم ظاهر ٿا ڪن. 3نہ ڪا ڳالهه آهي، نہ ڪي لفظ آهن، سندن آواز ڪڏهن ٻڌڻ ۾ نہ ٿو اچي. 4تڏهن بہ سندن آواز سڄي زمين ۾ پکڙجي ٿو وڃي، سندن ڳالهيون دنيا جي ڇيڙي تائين پهچن ٿيون. هن آسمان ۾ سج لاءِ خيمو کوڙيو آهي، 5جيڪو پنهنجي حجري مان نڪرندڙ لاڙي وانگر آهي، پنهنجي ڊوڙ تي خوش ٿيندڙ سورمي وانگر. 6اهو آسمان جي هڪ ڇيڙي کان اڀري ٿو، سندس چڪر ٻئي ڇيڙي تائين پهچي ٿو، سندس گرمي کان ڪا شيءِ لڪل ناهي.
7اسان جي پيءُ جي شريعت ڪامل آهي، جيڪا جان کي تازو ڪري ٿي، اسان جي پيءُ جي شاهدي ڀروسي جي لائق آهي، جيڪا سادن کي عقلمند ٿي بڻائي. 8اسان جي پيءُ جا حڪم سڌا آهن، جيڪي دل کي خوشي ٿا ڏين، اسان جي پيءُ جو فرمان روشن آهي، جيڪو اکين کي روشني ٿو ڏئي. 9اسان جي پيءُ جو خوف پاڪ آهي، جيڪو سدائين قائم رهي ٿو، اسان جي پيءُ جا فيصلا سچا آهن، ۽ پوريءَ طرح سچار آهن. 10اهي سون کان وڌيڪ گهربل آهن، بلڪ خالص کان خالص سون کان بہ، ماکيءَ کان وڌيڪ مٺا، بلڪ ڇتي واري ماکيءَ کان بہ. 11اهي تنهنجي ٻانهي کي خبردار ٿا ڪن، انهن تي عمل ڪرڻ ۾ وڏو اجر آهي.
12ڪير پنهنجين غلطين کي سمجهي سگهي ٿو؟ مون کي منهنجن لڪل عيبن کان پاڪ ڪر. 13تنهنجي ٻانهي کي ڄاڻي واڻي ڪيل گناهن کان بہ بچائي رک، اهي مون تي حڪومت نہ ڪن. تڏهن آءٌ بي عيب ٿيندس، وڏي بغاوت کان بي ڏوهه ٿيندس.
14منهنجي وات جون ڳالهيون ۽ منهنجي دل جو ويچار تنهنجي نظر ۾ پسند ٿين، اي منهنجا بابا، منهنجي چٽان ۽ ڇوٽڪارو ڏيندڙ.
