Titah Padha Nyuwara

Kanggo pangarsaning pasindhen. Masmur anggitane Prabu Dawud.

Seksi loro, kang digandhèng dadi siji. Srengéngé lan langit ngandika tanpa tembung nganti tekan pungkasaning bumi; banjur piwulangé Rama kita ngandika kanthi cetha, luwih legi tinimbang madu saka tala. Sawisé ngrungokaké kekaroné, juru masmur nyuwun diresiki saka kaluputan kang ora bisa dideleng.

Pasal 19.

Langit nyritakake kamulyane Rama kita, cakrawala ngabarake pakaryaning astane. Saben dina padha ngwedharake tembunge, saben bengi padha martakake kawruh. Ora ana pangucap, ora ana tembung, swarane ora tau keprungu. Ewadene swarane sumebar ing salumahing bumi, tembunge tekan pungkasaning jagad. Ing langit Panjenengane yasa kemah kanggo srengenge, kang kaya temanten lanang metu saka kamare, kaya prawira kang bungah mlayu ing lakune. Mlethek saka pungkasaning langit sisih kene, lan ubenge tekan sisih liyane, ora ana kang kaling-kalingan saka panase.

Angger-anggere Rama kita iku sampurna, kang nyegerake jiwa; paseksene Rama kita iku kena diandelake, kang gawe wicaksanane wong kang prasaja. Pepakone Rama kita iku bener, kang mbungahake ati; dhawuhe Rama kita iku padhang mancur, kang madhangi mripat. Wedi-asih marang Rama kita iku suci, kang lestari ing salawase; pangadilane Rama kita iku sanyata, sarta adil kabeh. Iku luwih dikarep-karep tinimbang emas, malah tinimbang emas kang murni; luwih legi tinimbang madu, tinimbang madu kang netes saka tala. Punika paring pepenget dhateng abdi Paduka; netepi punika njalari ganjaran ingkang ageng.

Sinten ingkang saged mangertosi kalepatanipun piyambak? Mugi kawula Paduka resiki saking dosa kawula ingkang sinamun. Ugi mugi Paduka reksa abdi Paduka saking dosa ingkang kasengaja; mugi sampun ngantos nguwasani kawula. Temahan kawula badhe tanpa cacad, resik saking pambalela ingkang ageng.

Mugi tembung ingkang kawula ucapaken saha raosing manah kawula andadosna keparenging Paduka, Dhuh Rama kawula, parang kawula saha Juru Panebus kawula.