Efa vita pirinty
Boky

Miteny ny Zavaboary

Ho an’ny mpitari-hira. Salamo nataon’i Davida.

Vavolombelona roa, mifamofona. Ny masoandro sy ny lanitra miteny tsy misy teny hatrany amin'ny faran'ny tany; avy eo ny fampianaran'i Rayntsika miteny mazava, mamy noho ny tantely avy amin'ny tsirinaina. Rehefa nandre ny roa, dia mangataka ny mpanao salamo ho voadio amin'ny hadisoana tsy hitany.

Toko 19.

Ny lanitra mitory ny voninahitr’i Raintsika, ary ny habakabaka manambara ny asan’ny tanany. Isan’andro dia mamoaka ny teniny izy ireo, ary isan’alina dia mampiseho fahalalana. Tsy misy resaka, ary tsy misy teny—tsy re mihitsy ny feony. Kanefa mivoaka manerana ny tany rehetra ny feony, ary mankany amin’ny faran’izao tontolo izao ny teniny. Eny amin’ny lanitra no nasiany lay ho an’ny masoandro, izay tahaka ny mpampakatra mivoaka avy ao amin’ny efi-tranony, tahaka ny lehilahy mahery mifaly hihazakazaka amin’ny lalany. Miposaka any amin’ny ilany iray amin’ny lanitra izy, ary ny fihodinany mahatratra ny ilany iray hafa; tsy misy afenina amin’ny hafanany.

Tanteraka ny lalàn’i Raintsika, mamelombelona ny fanahy; azo itokisana ny vavolombelon’i Raintsika, mahahendry ny kely saina. Mahitsy ny fitsipik’i Raintsika, mahafaly ny fo; mamirapiratra ny didin’i Raintsika, mampahazava ny maso. Madio ny fahatahorana an’i Raintsika, maharitra mandrakizay; marina ny fitsaran’i Raintsika, ary mahitsy tanteraka avokoa. Mahafinaritra mihoatra noho ny volamena izy ireo, eny, mihoatra noho ny volamena tsara indrindra; mamy mihoatra noho ny tantely, eny, noho ny tantely avy amin’ny vita. Mampitandrina ny mpanompoonao izy ireo; ny mitandrina azy dia misy valisoa lehibe.

Iza no mahatsapa ny fahadisoany? Diovy aho amin’ny fahotako miafina. Sakano koa ny mpanomponao tsy hanao ota an-tsitrapo; aoka tsy hanjaka amiko izany. Dia ho tsy manan-tsiny aho, ary ho afa-tsiny amin’ny fikomiana lehibe.

Aoka ho ankasitrahanao eo imasonao ny teny aloaky ny vavako sy ny fandinihan’ny foko, Raiko ô, vatolampiko sy mpanavotra ahy.