ସୃଷ୍ଟି କହେ

ପ୍ରଧାନ ବାଦ୍ୟକରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ। ଦାଉଦଙ୍କର ଗୀତ।

ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ, ଏକାଠି ଯୋଡ଼ା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆକାଶ ବିନା ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଥା କୁହନ୍ତି; ତାʼପରେ ଆମ ପିତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କଥା କୁହେ, ଚାକର ମହୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ମିଠା। ଉଭୟକୁ ଶୁଣିସାରି, ଗୀତକାର ନିଜେ ଦେଖିପାରୁ ନଥିବା ଦୋଷରୁ ଶୁଚି ହେବାକୁ ମାଗନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 19।

ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ; ଗଗନ ତାହାଙ୍କ ହସ୍ତକୃତ କର୍ମ ପ୍ରଚାର କରେ। ଦିନ ପରେ ଦିନ ସେମାନେ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ରାତ୍ରି ପରେ ରାତ୍ରି ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। କୌଣସି ଉକ୍ତି ନାହିଁ, କୌଣସି ବାକ୍ୟ ନାହିଁ—ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଵର କେବେ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ। ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଵର ସମୁଦାୟ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଜଗତର ପ୍ରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପେ। ଆକାଶମଣ୍ଡଳରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଏକ ତମ୍ବୁ ସ୍ଥାପନ କରିଅଛନ୍ତି, ତାହା ଆପଣା ବାସରଗୃହରୁ ବାହାରି ଆସୁଥିବା ବର ପରି, ଆପଣା ପଥ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ବୀର ପରି। ତାହା ଆକାଶମଣ୍ଡଳର ଏକ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ଉଦୟ ହୁଏ, ପୁଣି ତାହାର ଗତି ଅନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏ; ତାହାର ଉତ୍ତାପରୁ କିଛି ହିଁ ଗୁପ୍ତ ନୁହେଁ।

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସିଦ୍ଧ, ପ୍ରାଣକୁ ସଜୀବ କରେ; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ, ନିର୍ବୋଧକୁ ଜ୍ଞାନବାନ କରେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିଧାନସବୁ ଯଥାର୍ଥ, ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନିର୍ମଳ, ଚକ୍ଷୁକୁ ଦୀପ୍ତି ଦିଏ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିଷୟକ ଭୟ ପବିତ୍ର, ଅନନ୍ତକାଳ ସ୍ଥାୟୀ; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶାସନସବୁ ସତ୍ୟ, ଓ ସର୍ବତୋଭାବେ ଧାର୍ମିକ। ସେସବୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅପେକ୍ଷା, ହଁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିର୍ମଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅପେକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ବାଞ୍ଛନୀୟ; ମଧୁ ଅପେକ୍ଷା, ହଁ, ମହୁଚାକର ମଧୁ ଅପେକ୍ଷା ମଧୁର। ସେସବୁ ଦ୍ଵାରା ତୁମ୍ଭର ଦାସ ସତର୍କ ହୁଏ; ସେସବୁ ପାଳନ କଲେ ମହାପୁରସ୍କାର ମିଳେ।

ଆପଣା ଭ୍ରାନ୍ତି କିଏ ବୁଝିପାରେ? ମୋʼ ଗୁପ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୋତେ ଶୁଚି କର। ତୁମ୍ଭ ଦାସକୁ ଦୁଃସାହସିକ ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର; ସେସବୁ ମୋʼ ଉପରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନ କରୁ। ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ହେବି, ଓ ମହା ଅପରାଧରୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେବି।

ମୋʼ ମୁଖର ବାକ୍ୟ ଓ ମୋʼ ହୃଦୟର ଧ୍ୟାନ ତୁମ୍ଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗ୍ରାହ୍ୟ ହେଉ, ହେ ମୋହର ପିତା, ମୋʼ ଶୈଳ ଓ ମୋʼ ମୁକ୍ତିଦାତା।