Η δημιουργία μιλάει

Για τον πρωτοψάλτη. Ψαλμός του Δαβίδ.

Δύο μάρτυρες, ενωμένοι μαζί. Ήλιος και ουρανός μιλούν χωρίς λόγια ως τα πέρατα της γης· έπειτα η διδαχή του Πατέρα μας μιλά καθαρά, πιο γλυκιά από το μέλι της κηρήθρας. Αφού άκουσε και τους δύο, ο ψαλμωδός ζητά να καθαριστεί από σφάλματα που δεν μπορεί να δει.

Κεφάλαιο 19.

Οι ουρανοί διακηρύττουν τη δόξα του Πατέρα μας· το στερέωμα αναγγέλλει το έργο των χεριών του. Μέρα με τη μέρα ξεχύνουν τα λόγια τους· νύχτα με τη νύχτα φανερώνουν γνώση. Δεν υπάρχει ομιλία, δεν υπάρχουν λόγια — η φωνή τους ποτέ δεν ακούγεται. Κι όμως η φωνή τους βγαίνει σε όλη τη γη, τα λόγια τους ως την άκρη του κόσμου. Στους ουρανούς έστησε μια σκηνή για τον ήλιο, που είναι σαν γαμπρός που βγαίνει από τον θάλαμό του, σαν αθλητής που χαίρεται να τρέξει τον δρόμο του. Ανατέλλει από τη μία άκρη των ουρανών, και η τροχιά του φτάνει ως την άλλη· τίποτα δεν μένει κρυμμένο από τη ζέστη του.

Ο νόμος του Πατέρα μας είναι τέλειος, αναζωογονεί την ψυχή· η μαρτυρία του Πατέρα μας είναι αξιόπιστη, κάνει σοφούς τους απλούς. Οι εντολές του Πατέρα μας είναι ορθές, δίνουν χαρά στην καρδιά· το πρόσταγμα του Πατέρα μας είναι λαμπρό, δίνει φως στα μάτια. Ο φόβος του Πατέρα μας είναι καθαρός, παραμένει για πάντα· οι κρίσεις του Πατέρα μας είναι αληθινές, και όλες τους δίκαιες. Είναι πιο επιθυμητές από το χρυσάφι, κι από το πιο καθαρό χρυσάφι· πιο γλυκές από το μέλι, κι από το μέλι της κηρήθρας. Προειδοποιούν τον δούλο σου· η τήρησή τους φέρνει μεγάλη ανταμοιβή.

Ποιος μπορεί να διακρίνει τα δικά του σφάλματα; Καθάρισέ με από τα κρυφά μου λάθη. Κράτα ακόμη τον δούλο σου μακριά από τις ηθελημένες αμαρτίες· ας μην εξουσιάσουν εμένα. Τότε θα είμαι άμεμπτος, αθώος από μεγάλη αποστασία.

Είθε τα λόγια του στόματός μου και ο στοχασμός της καρδιάς μου να είναι ευάρεστα μπροστά σου, Πατέρα μου, βράχε μου και λυτρωτή μου.