Ngutus Murid nu Dua Welas

Dua belas murid disebut ngaranna sarta diutus tanpa duit jeung tanpa baju salin, ka kota-kota nu bisa waé nutup panto. Yesus ceplos ngeunaan pecut, pangadilan, jeung kulawarga nu silih balikan. Tapi taya hiji manuk piit ragrag di luar Rama, sarta buuk maranéhna geus diitung.

Pasal 10.

Yesus nyaur murid-Na nu dua welas, tuluy maparin kakawasaan ka maranehna pikeun ngusir roh-roh najis, sarta nyageurkeun sagala panyakit jeung sagala kasakit. Ari ngaran rasul nu dua welas teh: nu kahiji, Simon anu disebut Petrus, jeung Andreas dulurna; Yakobus bin Sebedeus, jeung Yohanes dulurna; Pilipus jeung Bartolomeus; Tomas jeung Mateus tukang mulung pajeg; Yakobus bin Alpeus jeung Tadeus; Simon Zelot jeung Yudas Iskariot, anu ahirna ngahianat ka Anjeunna.

Nu dua welas teh diutus ku Yesus, bari dipepelingan, saur-Na, “Ulah arindit ka wewengkon bangsa sejen, jeung ulah arasup ka kota urang Samaria. Leuwih hade maraneh ka domba-domba anu leungit ti antara bangsa Israil. Di mana bae maraneh indit, wawarkeun ieu beja: ‘Karajaan Rama urang geus deukeut.’ ^a Cageurkeun nu garering, hirupkeun deui nu geus maraot, beresihan nu katerap lepra, usir setan-setan. Maraneh narampa teu kudu mayar; pek bikeun oge teu kudu menta bayaran. Ulah mawa emas, perak, atawa tambaga dina beubeur maraneh. Ulah mawa kantong bekel, ulah mawa baju salin, ulah mawa tarumpah, ulah mawa iteuk — sabab nu digawe mah wajar dibere kadaharanana. Di kota atawa di desa mana bae maraneh asup, teangan saha di dinya anu layak, tuluy maraneh kudu matuh di dinya nepi ka indit deui. Ari asup ka hiji imah, ucapkeun salam ka nu boga imah. Lamun eta imah layak, karahayuan ti maraneh tangtu cumondok di dinya; lamun henteu, karahayuan teh tangtu mulang deui ka maraneh. Lamun aya anu embung narima maraneh atawa embung ngadengekeun omongan maraneh, kirabkeun kekebul tina suku maraneh waktu ninggalkeun eta imah atawa eta kota. Sabenerna Kami ngabejaan ka maraneh: dina poe pangadilan, Sodom jeung Gomora bakal leuwih enteng tinimbang eta kota.

Regepkeun, Kami ngutus maraneh teh ibarat domba ka tengah-tengah ajag; ku sabab eta sing calakan kawas oray, sarta sing polos kawas japati. Masing waspada ka jelema; maraneh bakal diserenkeun ka majelis-majelis agama, sarta bakal dirangket di jero imah-imah ibadahna. Ku karana Kami, maraneh bakal digiring ka hareupeun gupernur jeung raja-raja, pikeun jadi panyaksi ka maranehna jeung ka bangsa sejen. Tapi lamun maraneh diserenkeun, ulah salempang kudu ngomong naon jeung kumaha carana — sabab dina waktu eta maraneh bakal dibere naon anu kudu diomongkeun, sabab lain maraneh anu ngomong, tapi Roh Rama maraneh anu ngandika ngaliwatan maraneh.

Dulur bakal ngahianat ka dulur nepi ka paeh, bapa ka anakna; barudak bakal ngalawan ka kolotna sarta ngahukum paeh ka maranehna. Maraneh bakal dipikaceuceub ku sarerea ku karana jenengan Kami, tapi sing saha anu tabah nepi ka tungtung, bakal disalametkeun. Lamun maraneh dikaniaya di hiji kota, kabur ka kota sejenna. Sabenerna Kami ngabejaan ka maraneh: samemeh maraneh anggeus ngidered sakabeh kota di tanah Israil, Putra Manusa geus sumping.

Murid teu leuwih luhur ti guruna, kitu deui gandek teu leuwih luhur ti dununganana. Geus cukup lamun murid jadi kawas guruna, jeung gandek kawas dununganana. Lamun nu boga imah bae disebut Beelsebul, komo deui ka para gandekna!

Ku sabab eta ulah sieun ku maranehna. Taya nu disumputkeun anu moal kabuka, taya nu dirasiahkeun anu moal kanyahoan. Naon anu diomongkeun ku Kami ka maraneh di nu poek, caritakeun di nu caang; naon anu dibisikkeun kana ceuli maraneh, wawarkeun ti luhur hateup. Ulah sieun ku nu bisa maehan badan tapi teu bisa maehan nyawa; sabalikna masing sieun ku Mantenna anu kawasa ngabinasakeun nyawa jeung badan di naraka.

Lain manuk piit dua dijualna ngan saperak? Tapi hiji oge euweuh anu ragrag kana taneuh lamun henteu kersa Rama maraneh. Sumawonna buuk dina sirah maraneh oge geus kaitung kabeh. Ku sabab eta ulah sieun; maraneh leuwih aji ti batan manuk piit anu loba.

Ku sabab eta, sing saha anu ngaku ka Kami di hareupeun jelema, ku Kami oge bakal diaku di payuneun Ama Kami di sawarga. Tapi sing saha anu ngangles ka Kami di hareupeun jelema, ku Kami oge bakal diangles di payuneun Ama Kami di sawarga.

Ulah nyangka Kami sumping teh pikeun mawa karapihan ka bumi; Kami sumping teh lain mawa karapihan, tapi mawa pedang. Sabab Kami sumping teh pikeun ngabengkahkeun anak lalaki jeung bapana, anak awewe jeung indungna, minantu jeung mitohana, musuh hiji jelema teh nya eta anggota kulawargana sorangan. Sing saha anu leuwih nyaah ka bapa atawa ka indung batan ka Kami, teu pantes pikeun Kami; sing saha anu leuwih nyaah ka anak lalaki atawa ka anak awewe batan ka Kami, teu pantes pikeun Kami. Sing saha anu teu daek mangku salibna sarta nuturkeun Kami, teu pantes pikeun Kami. Sing saha anu ngarasa geus manggih hirupna bakal kaleungitan, jeung sing saha anu ngorbankeun hirupna ku karana Kami bakal manggihan.

Sing saha anu narima maraneh, eta narima Kami, jeung sing saha anu narima Kami, eta narima Mantenna anu geus ngutus Kami. Sing saha anu narima nabi lantaran eta nabi, bakal meunang ganjaran saperti ganjaran nabi, jeung sing saha anu narima jelema bener lantaran eta jelema bener, bakal meunang ganjaran saperti ganjaran jelema bener. Jeung sing saha anu mere najan ngan sagelas cai tiis ka salah sahiji ti nu laleutik ieu ku karana eta murid Kami, sabenerna Kami ngabejaan ka maraneh, moal nepi ka kaleungitan ganjaranana.”