Şandina Diwazdehan
Nav li diwazdehan têne danîn û ew bêyî pere û bêyî cilên zêde têne şandin, nav bajarên ku dibe ku derî lê bigirin. Îsa bi eşkereyî li ser qamçîkirinê, dadgehan û malbatên ku li hev vedigerin dipeyive. Lê dîsa jî bêyî Bav tu çivîk nakeve erdê, û mûyên serê wan hemû hejmartî ne.
10 1Îsa diwazdeh şagirtên xwe gazî kir û desthilatî da wan li ser ruhên neqenc, da ku wan derxin û her nexweşiyê û her êşê qenc bikin. 2Navên diwazdeh şandiyan ev in: pêşî, Şimûnê ku jê re Petrûs tê gotin, û birayê wî Andrawis; Aqûbê kurê Zebedî, û birayê wî Yûhenna; 3Filîpos û Bartolomeyos; Tûma û Metta yê bacgir; Aqûbê kurê Halfayos û Tedawos; 4Şimûnê Xîretkêş û Cihûdayê Îsxeryotî, yê ku paşê ew da dest jî.
5Îsa ev diwazdeh şandin û ferman da wan û got: “Neçin devera miletên din û nekevin bajarekî Sameryan. 6Lê belê herin ba miyên winda yên mala Îsraêl. 7Çawa ku hûn diçin, vê peyamê bidin zanîn: ‘Padîşahiya Bavê me nêzîk bûye.’ a a v7 “Padîşahiya Bavê me” li şûna peyva naskirîtir “padîşahiya ezmanan” ku Metta di seranserê Mizgîniya xwe de bi kar tîne, tê. Her du peyv jî heman rastiyê bi nav dikin — serweriya Bavê me ya ku dikeve nav dinyayê. 8Nexweşan qenc bikin, miriyan rakin, kotîyan paqij bikin, cinan derxin. We belaş wergirt; belaş bidin. 9Di pêştengên xwe de ne zêr, ne zîv û ne jî mis hilînin. 10Ne tûrê rê, ne kirasê duyemîn, ne sol û ne jî gopal — çimkî xebatkar heqê xwarina xwe heye. 11Hûn bikevin kîjan bajar an gund, lê bigerin ka kî li wir hêja ye, û heta ku hûn derkevin li wir bimînin. 12Gava hûn dikevin malê, silavê lê bikin. 13Heke mal hêja be, bila aştiya we li ser wê bimîne; heke ne hêja be, bila aştiya we vegere ba we. 14Heke kesek we qebûl neke an guhdariya gotinên we neke, gava hûn ji wê malê an bajêr derdikevin, toza ling ên xwe bitewînin. 15Bi rastî ez ji we re dibêjim: Di roja dadgeriyê de halê Sedom û Emûrayê wê ji yê wî bajarî çêtir be.
16Va ye, ez we wek miyan dişînim nav guran; loma wek maran jîr û wek kevokan bêsûc bin. 17Ji mirovan hay ji xwe hebin; ewê we radestî civînan bikin û we di kinîştên xwe de qamçî bikin. 18Ji ber min hûnê bêne ber walî û padîşahan, bo ku ji wan re û ji miletên din re şahidî be. 19Lê gava ewê we radest bikin, xem nekin bê ka çi bibêjin an çawa — çimkî di wê gavê de wê ji we re bê dayîn bê ka hûn çi bibêjin, 20çimkî ne hûn in yên ku diaxivin, lê belê Ruhê Bavê we ye yê ku di navê we re diaxive.
21Bira wê birayê xwe radestî mirinê bike, bav zarokê xwe; zarok wê li hember dê û bavên xwe rabin û wan bidin kuştin. 22Ji ber navê min wê herkes ji we nefret bike, lê yê ku heta dawiyê bisekine wê xilas bibe. 23Gava hûn li bajarekî bêne tengijandin, birevin yê din. Bi rastî ez ji we re dibêjim: beriya ku Kurê Mirov bê, hûnê bajarên Îsraêl neqedînin.
24Şagirt ne ji mamoste jortir e, ne jî xulam ji axayê xwe jortir e. 25Bes e ku şagirt wek mamoste bibe, û xulam wek axa. Heke ji xwediyê malê re Beelzebûl gotibin, çiqasî zêdetir wê ji xaniyê wî re bibêjin!
26Loma ji wan netirsin. Tu tişt veşartî nîne ku dernekeve holê, an tu tişt nixumandî nîne ku neyê zanîn. 27Tiştê ku ez di tariyê de ji we re dibêjim, di ronahiyê de bibêjin; tiştê ku di guhê we de tê pistepist kirin, ji ser banan bidin zanîn. 28Ji wan netirsin yên ku beden dikujin lê canî nakujin; lê belê ji Yê ku karîn heye hem can û hem bedenê di dojehê de helak bike, bitirsin.
29Ma du çûk bi perekî nayên firotin? Lêbelê bêyî Bavê we yek jî ji wan nakeve erdê. 30Û tewra her tayê porê serê we jî hemû hatine jimartin. 31Loma netirsin; hûn ji gelek çûkan hêjatir in.
32Ji ber vê yekê, yê ku li ber mirovan min bipejirîne, ezê jî li ber Bavê xwe yê li ezmanan wî bipejirînim. 33Lê yê ku li ber mirovan min înkar bike, ezê jî li ber Bavê xwe yê li ezmanan wî înkar bikim.
34Nefikirin ku ez hatim da aştiyê bînim ser rûyê erdê; ez ne hatim ku aştiyê bînim, lê belê şûr. 35Çimkî ez hatim ku mêrekî li hember bavê wî, keçekê li hember diya wê, bûkekê li hember xesûya wê rakim, 36dijminên mirov wê endamên xaniyê wî bi xwe bin. 37Yê ku ji bav an dayikê zêdetir ji min hez bike, ne hêjayê min e; yê ku ji kur an keçê zêdetir ji min hez bike, ne hêjayê min e. 38Yê ku xaça xwe hilnede û li pey min neyê, ne hêjayê min e. 39Yê ku jiyana xwe bibîne, wê winda bike, û yê ku ji ber min jiyana xwe winda bike, wê bibîne.
40Yê ku we qebûl bike, min qebûl dike, û yê ku min qebûl bike, Yê ku ez şandime qebûl dike. 41Yê ku pêxemberekî wek pêxember qebûl bike, xelata pêxemberekî digire, û yê ku kesekî rast wek kesekî rast qebûl bike, xelata kesekî rast digire. 42Û yê ku tenê kasek av a sar bide yekî ji van biçûkan ji ber ku ew şagirtê min e, bi rastî ez ji we re dibêjim, wê tu caran xelata xwe winda neke.”
