متي 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹يسوع پنهنجن ٻارنهن شاگردن کي سڏي، کين ناپاڪ روحن تي اختيار ڏنائين تہ جيئن اهي کين ڪڍن ۽ هر بيماري ۽ هر ڪمزوريءَ کي شفا ڏين. ²ٻارنهن رسولن جا نالا هي آهن: پهريون شمعون، جنهن کي پطرس سڏين ٿا، ۽ سندس ڀاءُ اندرياس؛ زبدي جو پٽ يعقوب ۽ سندس ڀاءُ يوحنا؛ ³فلپس ۽ برتلماي؛ توما ۽ محصول وصول ڪندڙ متي؛ حلفي جو پٽ يعقوب ۽ تدي؛ ⁴شمعون قنائي ۽ يهوداه اسڪريوتي، جنهن کيس حوالي بہ ڪيو.

⁵يسوع انهن ٻارنهن کي هدايت ڏيئي موڪليو تہ ”غير قومن جي علائقن ڏانهن نہ وڃو ۽ نہ ڪنهن سامري شهر ۾ داخل ٿيو. ⁶بلڪ اسرائيل جي گھراڻي جي گم ٿيل رڍن ڏانهن وڃو. ⁷وڃڻ دوران هي پيغام ٻڌايو تہ ’اسان جي پيءُ جي بادشاهي ويجھي اچي وئي آهي.‘ ^a a v7 ”اسان جي پيءُ جي بادشاهي“ لفظ ”آسمان جي بادشاهي“ جي جاءِ وٺي ٿو، جيڪو متي پنهنجي سڄي خوشخبريءَ ۾ ڪم آڻي ٿو. ٻئي لفظ هڪڙي ئي حقيقت جا نالا آهن — اسان جي پيءُ جي حڪمراني جو دنيا ۾ اچي وڃڻ. ⁸بيمارن کي شفا ڏيو، مئلن کي جيئاريو، ڪوڙھين کي پاڪ ڪريو، ڀوتن کي ڪڍو. اوهان کي مفت مليو آهي، مفت ڏيو. ⁹پنهنجن ڪمربندن ۾ نڪو سون، نڪو چاندي، نڪو ٽامو کڻو. ¹⁰سفر لاءِ نڪو جھولو، نڪو ٻيو ڪرتو، نڪو چپل، نڪو لٺ—ڇاڪاڻ تہ ڪم ڪندڙ پنهنجي کاڌي جو حقدار آهي. ¹¹جنهن بہ شهر يا ڳوٺ ۾ داخل ٿيو، تنهن ۾ پڇا ڪري ڏسو تہ اتي لائق ماڻهو ڪير آهي، ۽ جيستائين اتان نہ نڪرو، تيستائين ساڳئي هنڌ رهو. ¹²جڏهن انهيءَ گھر ۾ داخل ٿيو، تڏهن ان کي سلام ڪريو. ¹³جيڪڏهن اهو گھر لائق هجي تہ اوهان جي سلامتي ان تي رهي؛ جيڪڏهن نہ هجي تہ اوهان ڏانهن موٽي اچي. ¹⁴جيڪڏهن ڪو اوهان کي قبول نہ ڪري يا اوهان جون ڳالھيون نہ ٻڌي، تہ انهيءَ گھر يا شهر مان نڪرندي پنهنجن پيرن جي مٽي جھاڙي ڇڏيو. ¹⁵آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ عدالت جي ڏينهن سدوم ۽ عموره جو حال انهيءَ شهر کان بهتر هوندو.

¹⁶ڏسو، آءٌ اوهان کي بگھڙن جي وچ ۾ رڍن وانگر موڪليان ٿو؛ تنهنڪري نانگن جيان هوشيار ۽ ڪبوترن جيان معصوم ٿيو. ¹⁷ماڻهن کان خبردار رهو؛ اهي اوهان کي مجلسن جي حوالي ڪندا ۽ پنهنجن عبادتخانن ۾ اوهان کي ڪوڙا هڻندا. ¹⁸منهنجي ڪري اوهان کي حاڪمن ۽ بادشاهن جي اڳيان آندو ويندو، تہ جيئن انهن ۽ غير قومن لاءِ شاهدي ٿئي. ¹⁹پر جڏهن اوهان کي حوالي ڪن، تڏهن ڇا چوڻو آهي يا ڪيئن چوڻو آهي، ان جي ڳڻتي نہ ڪريو، ڇاڪاڻ تہ ان وقت اوهان کي ڏنو ويندو تہ ڇا چوڻو آهي، ²⁰ڇاڪاڻ تہ ڳالهائيندڙ اوهين نہ هوندا، پر اوهان جي پيءُ جو روح اوهان جي وسيلي ڳالهائيندو.

²¹ڀاءُ ڀاءُ کي موت جي حوالي ڪندو، پيءُ پنهنجي ٻار کي؛ ٻار پنهنجن ماءُ پيءُ جي خلاف اٿندا ۽ کين مارائيندا. ²²منهنجي نالي جي ڪري سڀ اوهان سان نفرت ڪندا، پر جيڪو آخر تائين ثابت قدم رهندو، سو بچايو ويندو. ²³جڏهن هڪ شهر ۾ اوهان کي ستايو وڃي، تڏهن ٻئي ڏانهن ڀڄي وڃو. آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ ابنِ آدم جي اچڻ کان اڳ اوهين اسرائيل جا شهر پورا نہ ڪندا.

²⁴شاگرد استاد کان مٿي ناهي، نڪو نوڪر پنهنجي مالڪ کان. ²⁵شاگرد لاءِ اهو ڪافي آهي تہ پنهنجي استاد جهڙو ٿئي، ۽ نوڪر پنهنجي مالڪ جهڙو. جيڪڏهن هنن گھر جي مالڪ کي بعلزبول سڏيو آهي تہ سندس گھر وارن کي ڪيترو نہ وڌيڪ سڏيندا!

²⁶تنهنڪري کائن نہ ڊڄو. ڪا بہ ڍڪيل شيءِ ناهي جيڪا ظاهر نہ ڪئي ويندي، ۽ ڪا لڪل ڳالھ ناهي جيڪا ڄاڻائي نہ ويندي. ²⁷جيڪي آءٌ اوهان کي اونداهيءَ ۾ ٿو چوان، سو ڏينهن جي روشنيءَ ۾ چئو؛ جيڪي ڪن ۾ چيو وڃي ٿو، سو ڇتن تان ٻڌايو. ²⁸انهن کان نہ ڊڄو جيڪي بدن کي ماري ٿا پر روح کي مارڻ جي طاقت نہ ٿا رکن؛ بلڪ انهيءَ کان ڊڄو جيڪو روح ۽ بدن ٻنهي کي جهنم ۾ ناس ڪري سگھي ٿو.

²⁹ڇا ٻہ چڪيون هڪ پئسي ۾ نہ ٿيون وڪامن؟ تڏهن بہ اوهان جي پيءُ کانسواءِ هڪ بہ زمين تي نہ ٿي ڪري. ³⁰بلڪ اوهان جي مٿي جا وار بہ سڀ ڳڻيل آهن. ³¹تنهنڪري نہ ڊڄو؛ اوهين ڪيترين ئي چڪين کان وڌيڪ قيمتي آهيو.

³²تنهنڪري جيڪو ماڻهن جي اڳيان منهنجو اقرار ڪندو، تنهن جو اقرار آءٌ بہ پنهنجي آسمان واري پيءُ جي اڳيان ڪندس. ³³پر جيڪو ماڻهن جي اڳيان مون کان انڪار ڪندو، تنهن کان آءٌ بہ پنهنجي آسمان واري پيءُ جي اڳيان انڪار ڪندس.

³⁴اهو نہ سمجھو تہ آءٌ زمين تي سلامتي آڻڻ آيو آهيان؛ آءٌ سلامتي نہ، پر تلوار آڻڻ آيو آهيان. ³⁵ڇاڪاڻ تہ آءٌ ماڻهوءَ کي سندس پيءُ جي خلاف، ڌيءَ کي سندس ماءُ جي خلاف، ۽ نُهن کي سندس ساس جي خلاف ڪرڻ آيو آهيان، ³⁶ماڻهوءَ جا دشمن سندس پنهنجي گھر جا ماڻهو ٿيندا. ³⁷جيڪو مون کان وڌيڪ پيءُ يا ماءُ سان پيار ڪري ٿو، سو منهنجي لائق ناهي؛ جيڪو مون کان وڌيڪ پٽ يا ڌيءَ سان پيار ڪري ٿو، سو منهنجي لائق ناهي. ³⁸جيڪو پنهنجو صليب کڻي منهنجي پٺيان نہ ٿو هلي، سو منهنجي لائق ناهي. ³⁹جيڪو پنهنجي جان لھي ٿو، سو ان کي وڃائي ٿو، ۽ جيڪو منهنجي ڪري پنهنجي جان وڃائي ٿو، سو ان کي لھي ٿو.

⁴⁰جيڪو اوهان کي قبول ڪري ٿو، سو مون کي قبول ڪري ٿو، ۽ جيڪو مون کي قبول ڪري ٿو، سو انهيءَ کي قبول ڪري ٿو جنهن مون کي موڪليو. ⁴¹جيڪو نبيءَ کي نبي ڄاڻي قبول ڪري ٿو، سو نبيءَ جو اجر ماڻي ٿو، ۽ جيڪو سچار ماڻهوءَ کي سچار ڄاڻي قبول ڪري ٿو، سو سچار ماڻهوءَ جو اجر ماڻي ٿو. ⁴²جيڪو انهن ننڍڙن مان ڪنهن هڪ کي بہ فقط هڪ پيالو ٿڌو پاڻي انهيءَ ڪري پياري ٿو جو اهو منهنجو شاگرد آهي، آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ اهو پنهنجو اجر ڪڏهن بہ نہ وڃائيندو.“