ابنِ آدم معاف ڪري ٿو ۽ شفا ڏئي ٿو

هڪ مفلوج ماڻهوءَ جا گناهه معاف ڪرڻ تي شريعت جا عالم ناراض ٿين ٿا؛ متي جي دسترخوان تي کائڻ تي فريسي ناراض ٿين ٿا. هڪ مرڻ تي پهتل ڇوڪري ۽ هڪ رت وهندڙ عورت ٻئي هڪ ئي سفر ۾ بحال ٿين ٿيون. ميڙن کي ريڍار کان سواءِ ڏسي، هو شاگردن کي چوي ٿو ته پيءُ کان فصل لاءِ ڪم ڪندڙ گهرو.

باب 9.

يسوع ٻيڙيءَ ۾ چڙهي، پار وڃي، پنهنجي شهر ۾ آيو.

پوءِ ڪجهه ماڻهو هڪ مفلوج ماڻهوءَ کي، جيڪو کٽ تي پيو هو، وٽس کڻي آيا. يسوع سندن ايمان ڏسي، مفلوج کي چيو تہ ”پٽ، همت ڪر؛ تنهنجا گناهه معاف ٿيا آهن.“

ان تي ڪجهه شريعت جا عالم پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”هي ماڻهو ڪفر ٿو بڪي.“

يسوع سندن خيال ڄاڻي چيو تہ ”اوهان پنهنجين دلين ۾ بڇڙا خيال ڇو ٿا رکو؟ ڪهڙو سولو آهي: اهو چوڻ تہ ’تنهنجا گناهه معاف ٿيا آهن‘ يا اهو چوڻ تہ ’اُٿ ۽ هل‘؟ پر جيئن اوهان ڄاڻو تہ ابنِ آدم کي زمين تي گناهه معاف ڪرڻ جو اختيار آهي“— پوءِ مفلوج کي چيائين تہ ”اُٿ، پنهنجي کٽ کڻي گهر وڃ.“

سو اهو ماڻهو اُٿي گهر هليو ويو. اهو ڏسي ميڙ حيران ٿي ويا ۽ اسان جي پيءُ کي ساراهيائون، جنهن ماڻهن کي اهڙو اختيار ڏنو.

يسوع متيءَ کي سڏي ٿو

اتان هلندي يسوع متي نالي هڪ ماڻهوءَ کي محصول جي چوڪيءَ تي ويٺل ڏٺو. چيائينس تہ ”منهنجي پٺيان هل.“ متي اُٿي سندس پٺيان هليو.

جڏهن يسوع متيءَ جي گهر ۾ ماني کائي رهيو هو، تڏهن ڪيترائي محصول گڏ ڪندڙ ۽ گنهگار اچي کيس ۽ سندس شاگردن سان گڏ ماني تي ويٺا. اهو ڏسي فريسين سندس شاگردن کان پڇيو تہ ”اوهان جو استاد محصول گڏ ڪندڙن ۽ گنهگارن سان گڏ ڇو ٿو کائي؟“

يسوع اهو ٻڌي چيو تہ ”طبيب تندرستن کي نہ، پر بيمارن کي گهرجي. پر وڃي سکو تہ انهيءَ جو ڇا مطلب آهي: ’مان رحم گهران ٿو، قربانيءَ کي نہ.‘ ڇالاءِ جو مان سچارن کي نہ، پر گنهگارن کي سڏڻ آيو آهيان.“

نئين ڏاکرس لاءِ نوان مشڪ گهرجن

پوءِ يوحنا جا شاگرد اچي کانئس پڇڻ لڳا تہ ”اسين ۽ فريسي گهڻو روزا ٿا رکون، پر تنهنجا شاگرد ڇو نہ ٿا رکن؟“

يسوع وراڻيو تہ ”ڇا لاڙي جا دوست، جڏهن لاڙو ساڻن گڏ آهي، تڏهن ماتم ڪري سگهن ٿا؟ پر اهي ڏينهن ايندا جڏهن لاڙو کانئن کنيو ويندو، تڏهن اهي روزا رکندا. ڪوبہ پراڻي ڪپڙي تي اڻ سُڪڙيل ٽڪر نہ ٿو سبي؛ ڇاڪاڻ تہ اهو ٽڪر ڪپڙي کي ڇڪي ٿو ۽ ڦاٽ وڌيڪ خراب ٿي پوي ٿو. ماڻهو نئون ڏاکرس پراڻن مشڪن ۾ نہ ٿا وجهن؛ نہ تہ مشڪ ڦاٽي پون ٿا، ڏاکرس ڇڻي پوي ٿو ۽ ٻئي برباد ٿي وڃن ٿا. بلڪ نئون ڏاکرس نون مشڪن ۾ وجهجي ٿو، تہ ٻئي بچيل رهن.“

هڪ پيءُ جي منٿ ۽ هڪ عورت جو ڇهڻ

جڏهن هو اهو ڳالهائي رهيو هو، تڏهن هڪ عبادتخاني جو سردار آيو، سندس اڳيان گوڏا ڀور ڪري چيائين تہ ”منهنجي ڌيءَ هينئر ئي مري وئي آهي. پر هلي هن تي هٿ رک، تہ هوءَ جيئري ٿيندي.“

يسوع اُٿي ساڻس گڏ هليو، ۽ سندس شاگرد بہ ويا. ايتري ۾ هڪ عورت، جنهن کي ٻارهن ورهين کان رت وهندو هو، پٺيان اچي سندس چوغي جي ڪنڊ کي ڇهيائين. هوءَ پاڻ ۾ چوندي رهي تہ ”جيڪڏهن مان رڳو سندس چوغي کي ڇهان، تہ شفا ماڻيندس.“

يسوع ڦري کيس ڏٺو ۽ چيائينس تہ ”ڌيءَ، همت ڪر، تنهنجي ايمان توکي شفا ڏني آهي.“ اها عورت ان گهڙيءَ شفا ماڻي.

جڏهن يسوع عبادتخاني جي سردار جي گهر ۾ پهتو ۽ بانسري وڄائيندڙن ۽ شور ڪندڙ ميڙ کي ڏٺائين،

تڏهن چيائين تہ ”هليا وڃو. ڇوڪري مئي ناهي، پر ننڊ ۾ آهي.“ پر اهي کيس کلڻ لڳا.

جڏهن ميڙ کي ٻاهر ڪڍيو ويو، تڏهن هو اندر ويو ۽ ڇوڪريءَ جو هٿ جهليائين، تہ ڇوڪري اُٿي بيٺي. هن ڳالهه جي خبر سڄي ان علائقي ۾ پکڙجي وئي.

انڌا ڏسن ٿا، گونگا ڳالهائين ٿا

جڏهن يسوع اتان نڪتو، تڏهن ٻه انڌا رڙيون ڪندا سندس پٺيان هلڻ لڳا تہ ”اي دائود جا پٽ، اسان تي رحم ڪر!“

گهر ۾ پهچڻ تي اهي انڌا وٽس آيا. پڇيائين تہ ”ڇا اوهان کي ايمان آهي تہ مان اهو ڪري سگهان ٿو؟“ چيائونس تہ ”ها، خداوند.“

پوءِ سندن اکين کي ڇهي چيائين تہ ”اوهان جي ايمان موجب اوهان سان ٿئي.“ سندن اکيون کلي ويون. يسوع کين سختيءَ سان تاڪيد ڪيو تہ ”خبردار، ڪنهن کي بہ خبر نہ پوي.“

پر انهن ٻاهر نڪري سڄي ان علائقي ۾ سندس چرچو ڪيو.

جڏهن اهي ٻاهر نڪري رهيا هئا، تڏهن هڪ گونگو، بدروح وارو ماڻهو يسوع وٽ آندو ويو. جڏهن بدروح ڪڍيو ويو، تڏهن گونگو ڳالهائڻ لڳو. ميڙ حيران ٿي چيو تہ ”اسرائيل ۾ اهڙو ڪجهه ڪڏهن ظاهر نہ ٿيو هو.“

پر فريسين چيو تہ ”هي بدروحن جي سردار جي ذريعي بدروح ٿو ڪڍي.“

پيءُ فصل لاءِ ڪم ڪندڙن جو سڏ ڪري ٿو

يسوع سڀني شهرن ۽ ڳوٺن ۾ گهمي، سندن عبادتخانن ۾ تعليم ڏيندو، اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جي خوشخبري ٻڌائيندو، ۽ هر بيماري ۽ ڪمزوريءَ کي شفا ڏيندو رهيو. ميڙ کي ڏسي کين تي رحم آيس، ڇاڪاڻ تہ اهي ريڍار کانسواءِ رڍن وانگر پريشان ۽ بي سهارا هئا.

پوءِ پنهنجن شاگردن کي چيائين تہ ”فصل تہ گهڻو آهي، پر ڪم ڪندڙ ٿورا آهن. تنهنڪري فصل جي پيءُ کان دعا گهرو تہ هو پنهنجي فصل واري ٻنيءَ ۾ ڪم ڪندڙ موڪلي.“ ^a