માથ્થી 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹ઈસુ એક હોડીમાં ચઢીને, પાર ઊતરીને, પોતાના શહેરમાં આવ્યા.

²કેટલાકે એક લકવાગ્રસ્તને ખાટલા પર સુવાડેલો તેમની પાસે લાવ્યા. તેમનો વિશ્વાસ જોઈને ઈસુએ પેલા લકવાગ્રસ્તને કહ્યું, “દીકરા, હિંમત રાખ; તારાં પાપ માફ થયાં છે.”

³આ સાંભળીને નિયમશાસ્ત્રના કેટલાક શિક્ષકોએ પોતાના મનમાં કહ્યું, “આ માણસ ઈશ્વરનિંદા કરે છે.”

⁴તેમના વિચારો જાણીને ઈસુએ કહ્યું, “તમે તમારા હૃદયમાં શા માટે દુષ્ટતા રાખો છો? ⁵કયું સહેલું છે: એમ કહેવું કે, ‘તારાં પાપ માફ થયાં છે,’ કે એમ કહેવું કે, ‘ઊઠીને ચાલ’? ⁶પણ માનવપુત્રને પૃથ્વી પર પાપ માફ કરવાનો અધિકાર છે એ તમે જાણો માટે”—ત્યારે તેમણે પેલા લકવાગ્રસ્તને કહ્યું, “ઊઠ, તારો ખાટલો ઊંચકીને ઘેર જા.”

⁷અને તે માણસ ઊઠીને ઘેર ગયો. ⁸આ જોઈને લોકો આશ્ચર્ય પામ્યા અને આપણા પિતાની સ્તુતિ કરી, જેમણે માણસોને આવો અધિકાર આપ્યો.

ઈસુ માથ્થીને બોલાવે છે

⁹ત્યાંથી આગળ જતાં ઈસુએ માથ્થી નામના એક માણસને દાણની ચોકી પર બેઠેલો જોયો. તેમણે કહ્યું, “મારી પાછળ આવ.” માથ્થી ઊઠીને તેમની પાછળ ગયો.

¹⁰ઈસુ માથ્થીના ઘરમાં જમતા હતા ત્યારે ઘણા દાણ ઉઘરાવનારા અને પાપીઓ તેમની તથા તેમના શિષ્યોની સાથે ભોજન કરવા બેઠા. ¹¹આ જોઈને ફરોશીઓએ તેમના શિષ્યોને પૂછ્યું, “તમારા ગુરુ દાણ ઉઘરાવનારા અને પાપીઓની સાથે કેમ જમે છે?”

¹²આ સાંભળીને ઈસુએ કહ્યું, “તંદુરસ્તોને નહિ, પણ માંદાઓને વૈદની જરૂર છે. ¹³પણ જાઓ અને આનો અર્થ શીખો: ‘હું દયા ચાહું છું, બલિદાન નહિ.’ કેમ કે હું નેકવાનોને નહિ, પણ પાપીઓને બોલાવવા આવ્યો છું.”

નવા દ્રાક્ષારસને નવી મશકોની જરૂર છે

¹⁴પછી યોહાનના શિષ્યો આવીને તેમને પૂછવા લાગ્યા, “અમે તથા ફરોશીઓ વારંવાર ઉપવાસ કરીએ છીએ, પણ તમારા શિષ્યો કેમ કરતા નથી?”

¹⁵ઈસુએ જવાબ આપ્યો, “વરરાજા તેમની સાથે હોય ત્યાં સુધી શું તેમના મિત્રો શોક કરી શકે? પણ એવા દિવસો આવે છે જ્યારે વરરાજાને તેમની પાસેથી લઈ લેવાશે—ત્યારે તેઓ ઉપવાસ કરશે. ¹⁶જૂના વસ્ત્ર પર કોઈ ધોયા વગરના કાપડનું થીગડું સીવતું નથી; એ થીગડું વસ્ત્રમાંથી ખેંચાઈ જાય છે, અને ચીરો વધારે ખરાબ થાય છે. ¹⁷લોકો નવા દ્રાક્ષારસને જૂની મશકોમાં ભરતા નથી; નહિ તો મશકો ફાટી જાય છે, દ્રાક્ષારસ ઢોળાઈ જાય છે, અને મશકોનો નાશ થાય છે. એને બદલે નવો દ્રાક્ષારસ નવી મશકોમાં ભરાય છે, જેથી બન્ને સચવાય.”

એક પિતાની વિનંતી અને એક સ્ત્રીનો સ્પર્શ

¹⁸તેઓ બોલતા હતા ત્યારે એક સભાસ્થાનનો આગેવાન આવીને તેમની આગળ ઘૂંટણે પડ્યો, અને કહ્યું, “મારી દીકરી હમણાં જ મરી ગઈ છે. પણ આવીને તેના પર તમારો હાથ મૂકો, એટલે તે જીવશે.”

¹⁹ઈસુ ઊઠીને તેની સાથે ગયા, અને તેમના શિષ્યો પણ ગયા. ²⁰એટલામાં જ બાર વર્ષથી લોહીવા વહેતી એક સ્ત્રી પાછળથી આવીને તેમના ઝભ્ભાની કોરને અડકી. ²¹તે પોતાના મનમાં કહ્યા કરતી હતી, “જો હું ફક્ત તેમના ઝભ્ભાને અડકું, તો હું સાજી થઈ જઈશ.”

²²ઈસુ ફર્યા, અને તેને જોઈ. તેમણે કહ્યું, “દીકરી, હિંમત રાખ; તારા વિશ્વાસે તને સાજી કરી છે.” તે જ ઘડીએ પેલી સ્ત્રી સાજી થઈ ગઈ.

²³ઈસુ સભાસ્થાનના આગેવાનના ઘરમાં પેઠા ત્યારે તેમણે વાંસળી વગાડનારાઓને અને ઘોંઘાટ કરતા લોકોને જોયા,

²⁴ત્યારે તેમણે કહ્યું, “ચાલ્યા જાઓ. છોકરી મરી ગઈ નથી, પણ ઊંઘે છે.” પણ તેઓ તેમની હાંસી કરવા લાગ્યા.

²⁵લોકોને બહાર કાઢ્યા પછી તેઓ અંદર ગયા, અને છોકરીનો હાથ પકડ્યો, એટલે છોકરી ઊઠી. ²⁶આ વાત આખા એ પ્રદેશમાં ફેલાઈ ગઈ.

આંધળા જુએ છે, મૂંગા બોલે છે

²⁷ઈસુ ત્યાંથી નીકળ્યા ત્યારે બે આંધળા પાછળ પડ્યા, અને બૂમ પાડવા લાગ્યા, “હે દાઉદના દીકરા, અમારા પર દયા કરો!”

²⁸તેઓ ઘરમાં પેઠા ત્યારે પેલા આંધળા તેમની પાસે આવ્યા. તેમણે પૂછ્યું, “શું તમે માનો છો કે હું આ કરી શકું છું?” તેઓએ કહ્યું, “હા, પ્રભુ.”

²⁹પછી તેમણે તેમની આંખોને સ્પર્શ કરીને કહ્યું, “તમારા વિશ્વાસ પ્રમાણે તમને થાઓ.” ³⁰તેમની આંખો ઊઘડી ગઈ. ઈસુએ તેમને કડકાઈથી ચેતવણી આપી, “જુઓ, આ વાત કોઈ ન જાણે.”

³¹પણ તેઓ બહાર જઈને આખા એ પ્રદેશમાં તેમના વિશે વાત ફેલાવી.

³²તેઓ બહાર જતા હતા ત્યારે એક મૂંગા, દુષ્ટાત્મા વળગેલા માણસને ઈસુ પાસે લાવ્યા. ³³દુષ્ટાત્મા કાઢ્યા પછી પેલો મૂંગો માણસ બોલવા લાગ્યો. લોકો આશ્ચર્ય પામ્યા અને કહ્યું, “ઇઝરાયલમાં આવું કદી જોવા મળ્યું નથી.”

³⁴પણ ફરોશીઓએ કહ્યું, “તે દુષ્ટાત્માઓના સરદારની મદદથી દુષ્ટાત્માઓને કાઢે છે.”

પિતા ફસલ માટે મજૂરોને બોલાવે છે

³⁵ઈસુ દરેક શહેર તથા ગામમાં ફર્યા, તેમનાં સભાસ્થાનોમાં શિક્ષણ આપતા, આપણા પિતાના રાજની શુભસંદેશ પ્રગટ કરતા, અને દરેક રોગ તથા બીમારી મટાડતા. ³⁶લોકોને જોઈને તેમને તેઓ પર દયા આવી, કેમ કે તેઓ પાળક વગરનાં ઘેટાંની જેમ હેરાન તથા નિરાધાર હતા.

³⁷પછી તેમણે પોતાના શિષ્યોને કહ્યું, “ફસલ પુષ્કળ છે, પણ મજૂરો થોડા છે. ³⁸માટે ફસલના પિતાને વિનંતી કરો કે તેઓ પોતાની ફસલમાં મજૂરોને મોકલે.” ^a a v38 ઈસુ પોતાના શિષ્યોને કહે છે કે ફસલના માલિકને—આપણા પિતાને—વિનંતી કરે કે તેઓ મજૂરોને મોકલે. ઘેર પાછાં આવતાં લોકોની ફસલ પિતાની છે, અને તેઓ જ પોતાના ખેતરમાં મજૂરોને મોકલે છે.