متی 10

10 ¹عیسی دوازده شاگرد خود را فراخواند و به آنان اقتدار بر ارواح ناپاک بخشید تا آنها را بیرون برانند و هر درد و هر بیماری را شفا دهند. ²نام‌های آن دوازده رسول چنین است: نخست شمعون معروف به پطرس و برادرش آندریاس؛ یعقوب پسر زبدی و برادرش یوحنا؛ ³فیلیپُس و برتولْما؛ توما و مَتّای باجگیر؛ یعقوب پسر حَلْفی و تَدّای؛ ⁴شمعون غیور و یهودای اسخریوطی که به او خیانت نیز کرد.

⁵عیسی این دوازده تن را فرستاد و به آنان چنین سفارش کرد: «به سرزمین‌های غیریهودیان نروید و به هیچ شهر سامری‌نشین وارد نشوید. ⁶بلکه نزد گوسفندان گمشدهٔ خاندان اسرائیل بروید. ⁷در حین رفتن، این پیام را اعلام کنید: ‹پادشاهی پدر ما نزدیک شده است.› ^a a v7 عبارت «پادشاهی پدر ما» جایگزین عبارت آشناترِ «پادشاهی آسمان» شده است که مَتّی در سراسر انجیل خود به کار می‌برد. هر دو عبارت به یک واقعیت اشاره دارند — حکومت پدر ما که به جهان درمی‌شکند. ⁸بیماران را شفا دهید، مردگان را زنده کنید، جذامیان را پاک سازید و دیوها را بیرون برانید. مفت یافتید، مفت بدهید. ⁹در کمربندهای خود نه طلا بردارید، نه نقره و نه مس. ¹⁰نه توشه‌دان برای سفر، نه پیراهن دوم، نه کفش و نه چوبدستی — زیرا کارگر سزاوار خوراک خویش است. ¹¹به هر شهر یا روستایی که وارد می‌شوید، بجویید که چه کسی در آنجا شایسته است و تا هنگام رفتن نزد او بمانید. ¹²چون به آن خانه وارد می‌شوید، بر آن سلام بگویید. ¹³اگر آن خانه شایسته باشد، سلامتیِ شما بر آن قرار گیرد؛ و اگر نباشد، سلامتی‌تان به خودتان بازگردد. ¹⁴اگر کسی شما را نپذیرد یا به سخنانتان گوش ندهد، هنگام ترک آن خانه یا شهر، غبار را از پاهای خود بتکانید. ¹⁵به‌راستی به شما می‌گویم که در روز داوری، حالِ سُدوم و عَموره از آن شهر بهتر خواهد بود.

¹⁶اینک من شما را همچون گوسفندان به میان گرگان می‌فرستم؛ پس همچون مارها هوشیار و همچون کبوتران بی‌آزار باشید. ¹⁷از مردم برحذر باشید، زیرا شما را به محکمه‌ها خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود تازیانه‌تان خواهند زد. ¹⁸به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا برای آنان و غیریهودیان شهادتی باشید. ¹⁹اما چون شما را تسلیم کنند، نگران مباشید که چه بگویید یا چگونه؛ زیرا در همان ساعت آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد، ²⁰زیرا این شما نیستید که سخن می‌گویید، بلکه روح پدر شماست که از طریق شما سخن می‌گوید.

²¹برادر، برادر را به کام مرگ خواهد سپرد و پدر، فرزند خود را؛ و فرزندان بر والدین خود برخواهند خاست و آنان را به کشتن خواهند داد. ²²همه به‌خاطر نام من از شما نفرت خواهند داشت، اما هر که تا به آخر پایداری کند، نجات خواهد یافت. ²³چون در شهری به شما آزار رسانند، به شهر دیگر بگریزید. به‌راستی به شما می‌گویم که پیش از آمدن پسرِ انسان، از پیمودن شهرهای اسرائیل فارغ نخواهید شد.

²⁴شاگرد از معلم برتر نیست و نه خادم از سرور خویش. ²⁵شاگرد را همین بس که مانند معلم خود شود و خادم مانند سرور خویش. اگر صاحب‌خانه را بَعلزِبول خوانده‌اند، چه بسیار بیشتر اهل خانه‌اش را!

²⁶پس از آنان مترسید. زیرا هیچ چیز پوشیده‌ای نیست که آشکار نشود و هیچ نهانی نیست که دانسته نگردد. ²⁷آنچه را در تاریکی به شما می‌گویم، در روشناییِ روز بگویید؛ و آنچه را در گوشتان نجوا می‌شود، از فراز بام‌ها اعلام کنید. ²⁸از کسانی که جسم را می‌کشند اما جان را نمی‌توانند کشت، مترسید؛ بلکه از آن کس بترسید که قادر است هم جان و هم جسم را در جهنم هلاک کند.

²⁹آیا دو گنجشک به یک پولِ سیاه فروخته نمی‌شود؟ با این حال، حتی یکی از آنها بدون خواستِ پدر شما بر زمین نمی‌افتد. ³⁰و حتی موهای سر شما نیز همه شمرده شده‌اند. ³¹پس مترسید؛ شما از گنجشکان بسیار گران‌بهاترید.

³²پس هر که مرا در برابر مردم اقرار کند، من نیز او را در حضور پدر خود که در آسمان است، اقرار خواهم کرد. ³³اما هر که مرا در برابر مردم انکار کند، من نیز او را در حضور پدر خود که در آسمان است، انکار خواهم کرد.

³⁴گمان مبرید که آمده‌ام تا صلح بر زمین بیاورم؛ نیامده‌ام تا صلح بیاورم، بلکه شمشیر. ³⁵زیرا آمده‌ام تا میان مرد و پدرش، میان دختر و مادرش، و میان عروس و مادرشوهرش جدایی افکنم، ³⁶و دشمنان انسان، اهل خانهٔ خودِ او خواهند بود. ³⁷هر که پدر یا مادر را بیش از من دوست بدارد، شایستهٔ من نیست؛ و هر که پسر یا دختر را بیش از من دوست بدارد، شایستهٔ من نیست. ³⁸و هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستهٔ من نیست. ³⁹هر که جان خود را بیابد، آن را از دست خواهد داد؛ و هر که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را خواهد یافت.

⁴⁰هر که شما را بپذیرد، مرا پذیرفته است؛ و هر که مرا بپذیرد، فرستندهٔ مرا پذیرفته است. ⁴¹هر که پیامبری را از آن رو که پیامبر است بپذیرد، پاداش پیامبر را خواهد یافت؛ و هر که شخص عادلی را از آن رو که عادل است بپذیرد، پاداش شخص عادل را خواهد یافت. ⁴²و هر که تنها یک جام آب سرد به یکی از این کوچکان بدهد، از آن رو که شاگرد من است، به‌راستی به شما می‌گویم که پاداش خود را هرگز از دست نخواهد داد.»