Kaasih Rama ka Israil
Sora panungtung tina Perjanjian Heubeul nyanghareupan hiji umat anu geus jadi sinis jeung tiis, sarta nutup jaman éta bari neuteup ka hareup kana subuh kasembuhan anu bakal datang. Kitab ieu dibuka ku pernyataan kanyaah Rama anu keukeuh teu weléh-weléh.
1 1Ieu pangandika Rama urang pikeun Israil, anu diturunkeun ngaliwatan Maleakhi. a a v1 Ngaran Maleakhi hartina “utusan Kami” — luyu pikeun kitab anu nutup Perjangjian Lama ku cara ngawartakeun utusan anu nyadiakeun jalan.
2“Kami geus mikaasih ka maraneh,” saur Rama urang. “Tapi maraneh nanya, ‘Kumaha Gusti mikaasihna ka abdi sadaya?’ Lain Esau teh dulurna Yakub?” dawuh Rama urang. “Tapi Yakub mah ku Kami dipikaasih, 3tapi Esau mah ku Kami dipikageuleuh. Tanah pagununganana ku Kami dijadikeun suwung, warisanana ditinggalkeun pikeun ajag-ajag di gurun keusik.” 4Urang Edom bisa jadi ngomong, “Urang geus ancur, tapi urang bakal ngadegkeun deui ruruntuhan.” Tapi kieu dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga: “Maranehna meunang ngadegkeun deui, tapi ku Kami bakal dirubuhkeun. Maranehna bakal disebut Nagri Doraka, bangsa anu salawasna jadi bebenduan Rama urang.” 5Maraneh bakal nenjo ku panon sorangan, tuluy maraneh bakal ngomong, “Maha agung Rama urang — nepi ka luareun wates tanah Israil!”
Para Imam nu Ngahina Jenengan Rama
6“Anak teh ngahormat ka bapana, gandek ngahormat ka dununganana. Lamun Kami teh bapa, mana hormat pikeun Kami? Lamun Kami dunungan, mana ajen sieun ka Kami? kitu dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga, ka maraneh, para imam anu ngahina kana jenengan Kami. Tapi maraneh nanya, ‘Iraha abdi sadaya ngahina kana jenengan Gusti?’” b b v6 Di dieu Rama urang nyebat salira-Na nyalira minangka Rama kalawan jentre, sarta mundut ti putra-putra-Na hormat anu sacara wajar dihaturkeun ku saurang anak — jeritan manah anu ngocor sapanjang ieu kitab.
7“Maraneh nunda kadaharan najis dina altar Kami, tuluy nanya, ‘Kumaha abdi sadaya geus nganajiskeun ka Gusti?’ Nya ku nyebutkeun yen meja Rama urang teh hina. 8Waktu maraneh ngurbankeun sato nu lolong, naha eta teh lain jahat? Waktu ngurbankeun nu pincang jeung nu gering — naha eta teh lain jahat? Cik bawa ka gegeden maraneh — naha anjeunna bakal senang ka maraneh? Naha anjeunna bakal narima maraneh?” kitu dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga.
9“Ayeuna geura paruntut ka Rama urang supaya mikawelas ka urang. Ku kurban nu saperti kitu ti leungeun maraneh, naha Mantenna bakal nampi saurang ti antara maraneh?” kitu dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga.
10“Sing aya saurang bae ti antara maraneh anu daek nutupkeun panto Bait, supaya maraneh teu ngahurungkeun seuneu nu taya gunana dina altar Kami! Kami geus teu suka ka maraneh,” dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga, “sarta Kami moal narima hiji oge kurban ti leungeun maraneh. 11Ti wetan panonpoe bijil nepi ka kulon panonpoe surup, jenengan Kami bakal agung di antara bangsa-bangsa. Di saban tempat bakal dihaturkeun dupa jeung kurban nu beresih ka jenengan Kami, sabab jenengan Kami bakal agung di antara bangsa-bangsa,” dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga. 12“Tapi maraneh nganajiskeun jenengan Kami, ku nyebutkeun yen meja Rama Nu Maha Kawasa teh najis sarta kadaharanana meunang dihina.”
13“Maraneh ngomong, ‘Duh, kacida beuratna!’ bari ngusap biwir tanda hina,” dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga. “Maraneh mawa sato hasil maling, nu pincang, jeung nu gering pikeun kurban — naha kudu ditarima ku Kami ti maraneh?” saur Rama urang.
14“Sing disapa jalma licik anu boga sato jalu nu mulus dina ingon-ingonna tuluy ngajangjikeun eta, tapi ngurbankeun sato nu cacad ka Rama Nu Maha Kawasa. Sabab Kami teh Raja nu agung,” dawuh Rama, Panguasa wadyabalad sawarga, “sarta jenengan Kami kudu dipikasieun di antara bangsa-bangsa.”