ملاکی 1

1 ¹این است کلام پدر ما به اسرائیل، که به‌واسطهٔ ملاکی رسانده شد. ^a a v1 نام ملاکی به‌معنای «پیام‌آورِ من» است — نامی درخور کتابی که با اعلامِ آن پیام‌آوری که راه را آماده می‌سازد، عهد عتیق را به پایان می‌رساند.

²«شما را دوست داشته‌ام،» پدر ما می‌گوید. «اما شما می‌پرسید: ‹چگونه ما را دوست داشته‌ای؟› مگر عیسو برادرِ یعقوب نبود؟» پدر ما اعلام می‌کند. «با این حال یعقوب را دوست داشتم، ³اما از عیسو بیزار بودم. کوهستانش را به ویرانه بدل کردم و میراثش را به شغالهای بیابان واگذاشتم.» ⁴ادوم شاید بگوید: «درهم شکسته‌ایم، اما ویرانه‌ها را از نو بنا خواهیم کرد.» اما پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: «آنان بنا کنند، اما من ویران خواهم کرد. ایشان را ‹سرزمینِ شرارت› خواهند نامید، قومی که پدر ما تا به ابد بر آن خشمگین می‌ماند.» ⁵با چشمان خود این را خواهید دید و خواهید گفت: «پدر ما عظیم است — حتی فراتر از مرزهای اسرائیل!»

کاهنانی که نام پدر را خوار می‌شمارند

⁶«پسر پدرش را حرمت می‌نهد و خدمتکار اربابش را. اگر من پدرم، پس حرمتِ من کجاست؟ و اگر ارباب، پس احترامِ من کجاست؟ پدرِ لشکرهای آسمان به شما کاهنان که نام مرا خوار می‌شمارید چنین می‌گوید. اما شما می‌پرسید: ‹چگونه نام تو را خوار شمرده‌ایم؟›» ^b b v6 اینجا پدر ما آشکارا خود را پدر می‌نامد و از فرزندانش همان حرمتی را می‌طلبد که پسر به‌طور طبیعی نثار می‌کند — فریادِ دلی که در سراسر این کتاب جاری است.

⁷«خوراکِ نجس بر مذبح من می‌نهید، آنگاه می‌پرسید: ‹چگونه تو را نجس ساخته‌ایم؟› با خوار خواندنِ سفرهٔ پدر ما. ⁸آنگاه که حیوانی کور را قربانی می‌کنید، آیا این بد نیست؟ لنگ و بیمار را تقدیم می‌کنید — آیا این بد نیست؟ آن را به والیِ خود پیشکش کنید؛ آیا از شما خشنود خواهد شد؟ آیا شما را خواهد پذیرفت؟» پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید.

⁹«اکنون از پدر ما بخواهید تا بر ما فیض کند. با چنین هدایایی از دستان شما، آیا او کسی از شما را خواهد پذیرفت؟» پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید.

¹⁰«کاش یکی از شما درها را می‌بست تا بیهوده بر مذبح من آتش نیفروزید! از شما خشنود نیستم،» پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید، «و هیچ هدیه‌ای از دستان شما نخواهم پذیرفت. ¹¹از مشرق تا مغرب، نام من در میان قومها عظیم خواهد بود. در همه جا بخور و هدایای پاک به نام من تقدیم خواهد شد، زیرا نام من در میان قومها عظیم خواهد بود،» پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید. ¹²«اما شما آن را بی‌حرمت می‌کنید، با گفتن اینکه سفرهٔ پدرِ متعال نجس است و خوراکش را می‌توان خوار شمرد.»

¹³«می‌گویید: ‹چه بارِ سنگینی!› و با تحقیر بر آن پوزخند می‌زنید،» پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید. «حیواناتِ دزدیده، لنگ و بیمار را همچون هدیه می‌آورید — آیا آنها را از دست شما بپذیرم؟» پدر ما می‌گوید.

¹⁴«لعنت بر آن فریبکار که در گله‌اش نرِ سالم دارد و آن را نذر می‌کند، اما حیوانی معیوب را برای پدرِ متعال قربانی می‌کند. زیرا من پادشاهی بزرگم،» پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید، «و نام من در میان قومها مهیب است.»