زکریا 14

14 ¹روزی برای پدر ما فرا می‌رسد که غنیمت شما در میان شما تقسیم خواهد شد. ²من همهٔ قوم‌ها را برای جنگ به ضدّ اورشلیم گرد خواهم آورد. شهر تسخیر خواهد شد، خانه‌ها غارت و به زنان تجاوز خواهد شد. نیمی از شهر به تبعید خواهند رفت، اما بقیهٔ مردم از شهر منقطع نخواهند شد. ³آنگاه پدر ما بیرون خواهد آمد و با آن قوم‌ها خواهد جنگید، همان‌گونه که در روز نبرد می‌جنگد. ⁴در آن روز پاهایش بر کوه زیتون که در شرق اورشلیم است خواهد ایستاد، و کوه از میان، از شرق به غرب، به درّه‌ای بزرگ شکافته خواهد شد؛ نیمی از کوه به سوی شمال و نیمی به سوی جنوب جابه‌جا خواهد شد. ⁵و شما از درّهٔ کوه‌های من خواهید گریخت، زیرا این درّه تا اَصَل خواهد رسید. چنان خواهید گریخت که در روزهای عُزیّا پادشاه یهودا از زلزله گریختید. آنگاه پدر من خواهد آمد و همهٔ مقدّسان با او.

⁶در آن روز نه روشنایی خواهد بود و نه سرما و یخبندان. ⁷روزی یگانه و بی‌همتا خواهد بود که تنها پدر ما آن را می‌شناسد—نه روز و نه شب؛ اما به هنگام شامگاه روشنایی خواهد بود.

⁸در آن روز آب‌های زنده از اورشلیم جاری خواهد شد، نیمی به سوی دریای شرقی و نیمی به سوی دریای غربی، در تابستان و زمستان یکسان. ⁹و پدر ما بر تمامی زمین پادشاه خواهد بود. در آن روز پدر ما یگانه خواهد بود و نامش یگانه. ^a a v9 اعتراف بزرگ اسرائیل—که پدر ما یگانه است—در اینجا به سرود تمامی زمین بدل می‌شود: روزی که همه در همه جا آن پدر یگانه را همچون پادشاه می‌شناسند.

¹⁰تمامی آن سرزمین همچون دشتی خواهد شد، از جِبَع تا رِمّون که در جنوب اورشلیم است. اما اورشلیم برافراشته خواهد شد و در جای خود خواهد ماند، از دروازهٔ بنیامین تا محلّ دروازهٔ نخستین، تا دروازهٔ زاویه، و از برج حَنَنئیل تا چرخُشت‌های پادشاه. ¹¹مردم در آن ساکن خواهند شد و دیگر هرگز به نابودی محکوم نخواهد گشت؛ اورشلیم در امنیت خواهد زیست.

¹²این است بلایی که پدر ما بر هر قومی که با اورشلیم جنگید نازل خواهد کرد: گوشتشان در حالی که بر پا ایستاده‌اند خواهد پوسید، چشمانشان در حدقه خواهد پوسید و زبانشان در دهانشان. ¹³در آن روز هراسی عظیم از جانب پدر ما بر آنان خواهد افتاد؛ هر یک دست همسایه‌اش را خواهد گرفت و دستش بر ضدّ دست همسایه‌اش بلند خواهد شد. ¹⁴یهودا نیز در اورشلیم خواهد جنگید، و ثروت همهٔ قوم‌های اطراف گرد آورده خواهد شد—طلا و نقره و جامه‌ها به فراوانی بسیار. ¹⁵همان بلا اسبان، قاطران، شتران، الاغان و همهٔ حیواناتی را که در آن اردوگاه‌هایند خواهد زد.

¹⁶آنگاه هر بازمانده‌ای از قوم‌هایی که به اورشلیم حمله کردند، سال به سال برخواهند آمد تا آن پادشاه، پدرِ لشکرهای آسمان، را پرستش کنند و عید خیمه‌ها را برگزار نمایند. ^b b v16 عید خیمه‌ها (سوکوت) جشنی هفته‌درازِ محصول بود که در آن اسرائیلیان در سرپناه‌های موقت به سر می‌بردند تا تدارک خدا را در سال‌های بیابان به یاد آورند. ¹⁷هر خاندانی از زمین که برای پرستش آن پادشاه، پدرِ لشکرهای آسمان، به اورشلیم برنیاید، بارانی نصیبشان نخواهد شد. ¹⁸اگر خاندان مصر برنیاید و خود را حاضر نسازد، بارانی بر آنان نخواهد بارید؛ همان بلایی بر آنان خواهد آمد که پدر ما با آن قوم‌هایی را که برای برگزاری عید خیمه‌ها برنمی‌آیند می‌زند. ¹⁹این خواهد بود مجازات مصر و همهٔ قوم‌هایی که برای برگزاری عید خیمه‌ها برنمی‌آیند.

²⁰در آن روز بر زنگ‌های اسبان نوشته خواهد شد: «مقدّس برای پدر ما»، و دیگ‌های خانهٔ پدر ما همچون کاسه‌های پیش مذبح خواهند بود. ²¹هر دیگی در اورشلیم و یهودا برای پدرِ لشکرهای آسمان مقدّس خواهد بود، تا همهٔ آنان که قربانی می‌گذرانند بیایند و از آنها بردارند و در آنها بپزند. در آن روز دیگر هیچ سوداگری در خانهٔ پدرِ لشکرهای آسمان نخواهد ماند.