Dina Nalika Rama kita Perang Mbelani Yerusalem

Bangsa-bangsa nglumpuk nglawan Yerusalem lan kutha iku kerebut — banjur Rama kita jumedhul perang. Gunung Zaitun sigar, banyu panguripan mili ing mangsa ketiga lan rendheng, Panjenengane jumeneng ratu ing salumahing bumi, lan malah kuwali pawon dadi suci.

Pasal 14.

Bakal tumeka dina kanggo Rama kita, nalika jarahan saka kowe bakal diedum ana ing satengahmu. Aku bakal nglumpukake sakabehing bangsa kanggo nglawan Yerusalem ing paprangan. Kuthane bakal direbut, omah-omah dijarah, para wong wadon diprakosa. Separo kutha bakal menyang pambuwangan, nanging turahane rakyat ora bakal disingkirake saka kutha iku. Banjur Rama kita bakal miyos lan merangi bangsa-bangsa iku, kaya anggone Panjenengane perang ing dina paprangan. Ing dina iku sampeyane bakal jumeneng ana ing Gunung Zaitun, ing sisih wetane Yerusalem, lan gunung iku bakal sigar ing tengah saka wetan tekan kulon dadi legokan kang gedhe banget; separo gunung mingser mangalor, separone mangidul. Kowe kabeh bakal padha mlayu liwat jurang gunung-gununganku, awit jurang iku bakal tekan Azal. Kowe bakal padha mlayu kaya nalika kowe mlayu saka lindhu ing jamane Prabu Uzia, ratu ing Yehuda. Banjur RamaKu bakal rawuh, sarta sakabehing para suci bebarengan karo Panjenengane.

Ing dina iku ora bakal ana pepadhang, ora ana hawa adhem utawa ibun. Iku bakal dadi sawijining dina kang mirunggan, kang mung dimangerteni dening Rama kita piyambak—dudu awan lan dudu bengi; nanging ing wayah sore bakal ana pepadhang.

Ing dina iku banyu panguripan bakal mili saka Yerusalem, separo menyang segara wetan lan separone menyang segara kulon, ing mangsa panas lan ing mangsa adhem padha bae. Lan Rama kita bakal jumeneng ratu ngerehake sajagad kabeh. Ing dina iku Rama kita bakal dadi siji, lan asmane iya siji. ^a

Satanah kabeh bakal dadi tanah ngare, wiwit saka Geba tekan Rimon ing sisih kidule Yerusalem. Nanging Yerusalem bakal jumeneng dhuwur lan tetep ana ing panggonane, wiwit saka Gerbang Benyamin tekan panggonane Gerbang Kapisan, nganti tekan Gerbang Pojok, lan wiwit saka Menara Hananel tekan pamipitan anggure Sang Prabu. Wong-wong bakal padha manggon ing kono, lan ora bakal katetepake kanggo karusakan maneh; Yerusalem bakal tentrem anggone manggon.

Iki wewelak kang bakal ditibakake dening Rama kita marang saben bangsa kang merangi Yerusalem: daginge bakal bosok sajrone isih padha ngadeg, mripate bakal bosok ana ing kelopake, lan ilate ana ing cangkeme. Ing dina iku bakal ana geter-pater gedhe saka Rama kita kang nibani wong-wong mau; saben wong bakal nyekel tangane pepadhane, lan tangane bakal diangkat nglawan tangane pepadhane. Yehuda uga bakal melu perang ana ing Yerusalem, lan kasugihane sakabehing bangsa ing saubenge bakal diklumpukake—emas, salaka, lan sandhangan kang akeh banget. Wewelak kang padha uga bakal nibani jaran, bihal, unta, kuldi, lan sakabehing kewan kang ana ing tarub-tarub iku.

Banjur saben wong kang isih urip saka bangsa-bangsa kang wis nyerang Yerusalem bakal munggah taun-taunan kanggo nyembah marang Sang Prabu, yaiku Rama, Gustine wadyabala swarga, lan kanggo ngriyadini Riyaya Tarub. ^b Sadhengah talere bangsa ing bumi kang ora munggah menyang Yerusalem kanggo nyembah marang Sang Prabu, yaiku Rama, Gustine wadyabala swarga, ora bakal oleh udan. Manawa talere bangsa Mesir ora munggah lan ora ngadhep, udan ora bakal tumiba marang wong-wong mau; bakal tumeka wewelak kang dienggo Rama kita nibani bangsa-bangsa kang ora munggah kanggo ngriyadini Riyaya Tarub. Iki bakal dadi paukumane Mesir lan sakabehing bangsa kang ora munggah kanggo ngriyadini Riyaya Tarub.

Ing dina iku ing genthane jaran bakal katulis: “Suci kagem Rama kita”, lan kwali-kwali ing daleme Rama kita bakal kaya bokor-bokor kang ana ing ngarep misbyah. Saben kwali ing Yerusalem lan ing Yehuda bakal dadi suci kagem Rama, Gustine wadyabala swarga, satemah sakabehing wong kang saos kurban bisa teka, njupuk sawatara, lan olah-olah nganggo kwali iku. Ing dina iku bakal ora ana maneh wong dagang ing daleme Rama, Gustine wadyabala swarga.