Poé Nalika Rama Urang Perang Keur Yerusalem

Bangsa-bangsa ngumpul ngalawan Yerusalem sarta kota eta direbut — tuluy Rama urang angkat perang. Gunung Jaitun beulah, cai hirup ngocor dina usum halodo jeung usum hujan, Mantenna jadi raja sakuliah bumi, sarta dalah kekenceng masak oge jadi suci.

Pasal 14.

Bakal datang hiji poé pikeun Rama urang, nalika barang rampasan maraneh bakal dibagi-bagi di antara maraneh. Kami rék ngumpulkeun sakabéh bangsa pikeun merangan Yerusalem. Éta kota bakal direbut, imah-imahna dirampog, awéwé-awéwéna diperkosa. Satengah kota bakal dibawa ka pangbuangan, tapi sésa rahayatna moal dipegatkeun ti éta kota. Tuluy Rama urang baris jengkar sarta merangan bangsa-bangsa éta, cara Mantenna perang dina poé perang. Dina poé éta, sampéan Mantenna baris ngadeg dina Gunung Jaitun di beulah wétan Yerusalem, sarta gunung éta baris beulah di tengah-tengahna ti wétan ka kulon jadi hiji lebak anu kacida legana; satengah gunung ngalih ka kalér, satengahna deui ka kidul. Maraneh baris lumpat ngaliwatan lebak gunung-gunung Kami, sabab éta lebak baris nepi ka Azal. Maraneh baris lumpat cara basa maraneh lumpat tina lini dina jaman Uzia raja Yuda. Tuluy Ama Kami baris sumping, jeung sakabéh anu suci baris ngariring ka Mantenna.

Dina poé éta moal aya caang, moal aya tiis atawa ibun. Éta baris jadi hiji poé anu istiméwa, anu ngan dipikaterang ku Rama urang—lain beurang lain peuting; tapi dina waktu soré baris aya caang.

Dina poé éta, cai nu hirup baris ngagolak ti Yerusalem, satengahna ka laut beulah wétan jeung satengahna ka laut beulah kulon, boh usum halodo boh usum hujan. Ari Rama urang baris jadi raja sakuliah bumi. Dina poé éta Rama urang baris jadi hiji, sarta jenengan-Na ogé hiji. ^a

Sakuliah nagri baris jadi tanah datar, ti Géba nepi ka Rimon di beulah kidul Yerusalem. Tapi Yerusalem baris ngadeg jeung tetep dina tempatna, ti Gapura Binyamin nepi ka urut Gapura Kahiji, nepi ka Gapura Juru, jeung ti Munara Hananel nepi ka pameresan anggur raja. Jalma-jalma baris maratuh di dinya, moal deui dibinasakeun; Yerusalem baris aman santosa.

Ieu wabah anu baris didatangkeun ku Rama urang ka unggal bangsa anu merangan Yerusalem: dagingna baruruk sabot keur narangtung, panonna buruk dina rohangna, letahna buruk dina sungutna. Dina poé éta, kasalempang anu kacida ti Rama urang baris nerap ka maranéhna; masing-masing baris nyekel leungeun baturna, sarta leungeunna baris ngarontok leungeun baturna. Yuda ogé baris milu perang di Yerusalem, sarta kakayaan sakabéh bangsa di sakurilingna baris dikumpulkeun—emas, pérak, jeung pakéan anu kacida lobana. Wabah anu sarua baris nerap ka kuda, bagal, onta, kalde, jeung sakabéh sato di pakemahan éta.

Tuluy unggal jalma anu lastari tina bangsa-bangsa anu geus nyerang Yerusalem baris unggah saban taun pikeun ngabakti ka Raja, nya éta Rama balad sawarga, sarta pikeun ngarayakeun Pésta Saung. ^b Unggal kulawarga di bumi anu teu unggah ka Yerusalem pikeun ngabakti ka Raja, nya éta Rama balad sawarga, moal meunang hujan. Lamun kulawarga Mesir teu unggah sarta teu ngadeuheus, moal aya hujan ragrag ka maranéhna; baris datang wabah anu dipaké ku Rama urang pikeun ngagebug bangsa-bangsa anu teu unggah ngarayakeun Pésta Saung. Ieu baris jadi hukuman keur Mesir jeung sakabéh bangsa anu teu unggah ngarayakeun Pésta Saung.

Dina poé éta, dina gentana kuda baris diukir tulisan “Suci keur Rama Urang”, sarta pariuk-pariuk di jero Bait Rama urang baris jadi cara pinggan-pinggan di hareupeun altar. Unggal pariuk di Yerusalem jeung Yuda baris jadi suci keur Rama balad sawarga, nepi ka sakabéh anu ngurban bisa datang, nyokot sawaréh, sarta masak dina éta pariuk. Dina poé éta moal aya deui padagang anu ngendog di jero Bait Rama balad sawarga.