Rama Urang Émut ka Nuh
Rama urang émut ka Nuh, sarta caina mimiti surud. Nuh maca kaayaan dunya ngaliwatan gagak jeung japati nepi ka aya daun jaitun dibawa balik. Manéhna ngadamel altar, sarta Rama urang netepkeun moal deui-deui ngabinasakeun sakabéh mahluk hirup.
8 1Tapi Rama urang émut ka Nuh, ka sagala mahluk nu hirup, jeung ka sagala ingon-ingon anu aya di jero kapal sareng anjeunna. Mantenna niupkeun angin ka saluhureun bumi, nepi ka cai teh mimiti surud. a a v1 Nalika Kitab Suci nyebutkeun yen Rama urang “émut,” lain hartina Mantenna kungsi hilap — maksudna Mantenna ngalaksanakeun kaasih perjangjian-Na dina waktu anu geus ditangtukeun. 2Sumber-sumber jero jeung panto-panto cai di langit nutup, sarta hujan ti langit eureun. 3Cai terus surud ti bumi, sarta sanggeus 150 poe cai teh geus ngurangan. 4Dina poe katujuh belas bulan katujuh, kapal teh eureun di pagunungan Ararat. b b v4 Ararat teh nuduhkeun hiji wewengkon pagunungan, lain hartina ngan hiji puncak. 5Cai terus surud nepi ka bulan kasapuluh; dina poe kahiji bulan eta, puncak-puncak gunung mimiti tembong.
6Sanggeus opat puluh poe, Nuh muka jandela anu geus dijieunna dina kapal, 7tuluy anjeunna ngaleupaskeun hiji manuk gagak, nu hiber ka ditu ka dieu nepi ka cai saat ti bumi. 8Tuluy anjeunna ngaleupaskeun japati, hayang nyaho naha cai geus surud tina beungeut taneuh. 9Tapi japati teh teu manggih tempat eunteup keur sukuna, tuluy balik deui ka anjeunna di jero kapal, sabab cai masih keneh nutupan sakuliah beungeut bumi. Ku sabab eta anjeunna ngulurkeun leungeunna, nyekel japati, tuluy mawa deui ka jero kapal. 10Anjeunna ngadagoan tujuh poe deui, tuluy ngaleupaskeun deui japati ti kapal. 11Pasosore, japati teh balik deui ka anjeunna, dina pamatukna aya daun jaitun anu kakara dipetik, nya ti dinya Nuh terang yen cai geus surud ti bumi. 12Anjeunna ngadagoan tujuh poe deui, tuluy ngaleupaskeun deui japati; tapi ayeuna mah henteu balik deui ka anjeunna.
13Dina taun ka-601 umur Nuh, poe kahiji bulan kahiji, cai geus saat ti bumi. Nuh muka tutup kapal, tuluy ngilikan ka luar, katembong beungeut taneuh geus garing. 14Dina poe kadua puluh tujuh bulan kadua, bumi geus garing pisan.
15Tuluy Rama urang nimbalan ka Nuh,
16“Kaluar ti kapal: maneh jeung pamajikan maneh, anak-anak maneh jeung pamajikan-pamajikanana. 17Bawa kaluar sakabeh mahluk hirup anu aya jeung maneh—sagala anu daging: manuk, sato, jeung sagala anu ngarayap di taneuh—supaya maranehna loba di saluruh bumi, baranahan, sarta ngalobaan di bumi.”
18Tuluy Nuh kaluar, bareng jeung anak-anakna, pamajikanana, sarta pamajikan-pamajikan anakna. 19Sakabeh sato, sakabeh anu ngarayap, sakabeh manuk—sagala anu usik di bumi—kalaluar ti kapal nurutkeun jinis-jinisna.
20Nuh ngadegkeun hiji altar pikeun Rama urang, nyokot ti unggal sato nu halal jeung unggal manuk nu halal, tuluy ngahaturkeun kurban beuleuman di luhurna.
21Rama urang ngambeu bau anu seungit tur ngareunah, tuluy ngandika dina manah-Na, “Kami moal deui-deui nyapa taneuh ku karana manusa, sanajan kahayang hate manusa teh jahat ti ngongora keneh, jeung Kami moal deui-deui numpes sagala mahluk hirup saperti anu geus dipigawe ku Kami. c c v21 Rama urang sanes kersa ku bau kurbanna, tapi ku ibadah nu satia sareng katumutan nu dinyatakeun ku kurban eta. 22Satungtung bumi masih keneh ngadeg, usum tebar jeung usum dibuat, tiis jeung panas, usum halodo jeung usum hujan, beurang jeung peuting moal eureun-eureun.”