Ibtido 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Lekin Otamiz Nuhni va kemada u bilan birga boʻlgan barcha tirik jonzotlar hamda barcha chorva mollarini esladi. U yer uzra shamol esdirdi, shunda suvlar pasaya boshladi. ^a a v1 Muqaddas Bitik Otamiz “esladi” deganda, U unutgan edi, degani emas — balki belgilangan vaqtda Oʻz ahd sevgisiga koʻra ish tutdi, degani. ²Tubsizlik buloqlari va osmon toʻgʻonlari yopildi, osmondan yoqqan yomgʻir toʻxtadi. ³Suv yerdan tinimsiz qaytaverdi, bir yuz ellik kundan keyin u pasaygan edi. ⁴Yettinchi oyning oʻn yettinchi kunida kema Ararat togʻlari ustida toʻxtadi. ^b b v4 Ararat bitta choʻqqini emas, balki bir togʻli oʻlkani bildiradi. ⁵Suvlar oʻninchi oygacha pasayaverdi; oʻsha oyning birinchi kunida togʻ choʻqqilari koʻrindi.

⁶Qirq kundan keyin Nuh kemada oʻzi yasagan derazani ochdi, ⁷u bir qargʻani uchirib yubordi, qargʻa esa yer yuzidan suvlar qurigunga qadar u yoqdan-bu yoqqa uchib yuraverdi. ⁸Soʻngra u yer yuzidan suvlar qaytdimi-yoʻqmi, buni bilish uchun oʻz yonidan bir kaptarni uchirib yubordi. ⁹Lekin kaptar oyogʻini qoʻyadigan joy topolmay, kemadagi Nuhning oldiga qaytib keldi, chunki butun yer yuzini hamon suv qoplab turgandi. Shunda Nuh qoʻlini uzatib, uni tutib oldi va kemaga qaytarib olib kirdi. ¹⁰U yana yetti kun kutdi va kaptarni kemadan yana uchirib yubordi. ¹¹Oʻsha oqshom kaptar tumshugʻida yangi uzilgan zaytun bargini olib, uning oldiga qaytib keldi. Shunda Nuh suvlar yerdan qaytganini bildi. ¹²U yana yetti kun kutdi, soʻng kaptarni yana uchirib yubordi; kaptar endi uning oldiga qaytib kelmadi.

¹³Nuhning olti yuz birinchi yilida, birinchi oyning birinchi kunida suvlar yerdan qurigan edi. Nuh kemaning qopqogʻini olib, tashqariga qaradi va yer yuzi qurib qolganini koʻrdi. ¹⁴Ikkinchi oyning yigirma yettinchi kuniga kelib yer butunlay quridi.

¹⁵Shunda Otamiz Nuhga dedi:

¹⁶“Kemadan chiq: oʻzing, xotining, oʻgʻillaring va sening bilan birga oʻgʻillaringning xotinlari ham chiqsin. ¹⁷Oʻzing bilan birga har bir tirik jonzotni — butun jon borliqni: qushlarni, hayvonlarni, yerda oʻrmalovchi har bir maxluqni — olib chiq, toki ular yer yuzida urchib, serpusht boʻlib, yer yuzida koʻpaysin.”

¹⁸Shunday qilib, Nuh oʻgʻillari, xotini va oʻgʻillarining xotinlari bilan birga kemadan chiqdi. ¹⁹Har bir hayvon, har bir oʻrmalovchi, har bir qush — yerda harakatlanuvchi har bir jonzot — oʻz turlariga koʻra kemadan chiqdi.

²⁰Nuh Otamizga atab qurbongoh qurdi, har bir pok hayvon va har bir pok qushdan olib, uning ustida kuydiriladigan qurbonliklar keltirdi.

²¹Otamiz yoqimli hidni his qilib, Oʻz qalbida dedi: “Insoniyat tufayli yerni boshqa hech qachon laʼnatlamayman, garchi inson qalbining mayli yoshligidan beri yovuz boʻlsa-da; Men qilganimdek, har bir tirik jonni boshqa hech qachon qirmayman. ^c c v21 Otamizni hidning oʻzi emas, balki qurbonlikda ifodalangan sadoqatli sigʻinish va itoatkorlik mamnun qildi. ²²Yer turar ekan, ekin ekish va hosil yigʻish, sovuq va issiq, yoz va qish, kunduz va tun hech qachon toʻxtamaydi.”