Rama kita Ngengeti marang Nuh
Rama kita ngèngeti Nuh, lan banyuné wiwit surut. Nuh maca kahanan donya liwat manuk gagak lan manuk dara, nganti ana godhong zaitun kang digawa bali. Dhèwèké mbangun misbyah, lan Rama kita netepaké ora bakal manèh numpes sakèhing titah kang urip.
8 1Nanging Rama kita ngengeti marang Nuh, sakehing makhluk urip, lan sakehing kewan ingon kang ana ing prau bebarengan karo Nuh, banjur nekakake angin ing sadhuwure bumi, satemah banyune wiwit surut. a a v1 Nalika Kitab Suci ngandika yen Rama kita ‘ngengeti’, iku ora ateges Panjenengane wis kesupen — nanging ateges Panjenengane tumindak miturut katresnan prajanjiane ing wektu kang wis katetepake. 2Tuk-tuke segara kang jero lan lawang-lawanging banyu ing langit padha ditutup, sarta udan saka langit mandheg. 3Banyune terus surut saka bumi, lan sawise satus seket dina banyune wis suda. 4Ing dina kaping pitulas sasi kapitu, praune leren ing pagunungan Ararat. b b v4 Ararat iku nuduhake sawijining laladan pagunungan, ora mesthi sapucak gunung. 5Banyune terus surut nganti tekan sasi kasepuluh; ing dina kapisan sasi iku, pucaking gunung-gunung padha katon.
6Sawise patang puluh dina, Nuh mbukak cendhela kang digawe ing prau mau, 7banjur nguculake manuk gagak, kang mabur mrana-mrene nganti banyune asat saka bumi. 8Sawise iku Nuh nguculake manuk dara saka tangane, prelu niteni apa banyune wis surut saka lumahing bumi. 9Nanging manuk dara mau ora oleh papan kanggo ngaso sikile, banjur bali marang Nuh ing prau, awit banyu isih nggenangi sakabehing lumahing bumi. Mulane Nuh njulurake tangane, nyekel manuk mau, lan nggawa bali menyang prau. 10Nuh ngenteni pitung dina maneh, banjur nguculake manuk dara mau saka prau maneh. 11Ing wayah sore manuk dara mau bali marang Nuh karo nggawa godhong jaitun kang mentas dipethik ing cucuke, satemah Nuh ngerti yen banyune wis surut saka bumi. 12Nuh ngenteni pitung dina maneh, banjur nguculake manuk dara mau maneh; nanging manuk mau ora bali marang Nuh maneh.
13Ing taun kang kaping nem atus siji umure Nuh, ing dina kapisan sasi kapisan, banyune wis asat saka bumi. Nuh njupuk tutuping prau, njenguk metu, lan weruh yen lumahing bumi wis garing. 14Nganti tekan dina kaping pitulikur sasi kapindho, bumi wis garing babar pisan.
15Banjur Rama kita ngandika marang Nuh:
16“Metua saka prau: kowe lan bojomu lan anak-anakmu lanang lan bojone anak-anakmu bebarengan karo kowe. 17Gawanen metu kabeh makhluk urip kang ana karo kowe — yaiku sakabehing kang duwe daging: manuk, kewan, lan sakabehing kang gumremet ing bumi — supaya padha sumebar ing bumi, bisa turun-tumurun lan tangkar-tumangkar ing bumi.”
18Mulane Nuh metu, bebarengan karo anak-anake lanang lan bojone lan bojone anak-anake. 19Sakabehing kewan, sakabehing kang gumremet, sakabehing manuk — sakabehing kang obah ing bumi — padha metu saka prau manut jinise dhewe-dhewe.
20Nuh banjur yasa misbyah konjuk marang Rama kita, njupuk saperangan saka saben kewan kang resik lan saben manuk kang resik, nuli nyaosake kurban obaran ing misbyah mau.
21Rama kita banjur ngganda gandane kurban kang arum mau, sarta ngandika sajroning panggalihe: “Aku ora bakal ngipat-ipati bumi maneh marga saka manungsa, sanadyan osiking atine manungsa iku ala wiwit cilik mula, lan Aku uga ora bakal numpes sakabehing makhluk urip maneh kaya kang wis Daktindakake. c c v21 Rama kita ora rena marga saka gandane kurban iku dhewe, nanging marga saka pangibadah kang setya lan pambangun-turut kang kaaturake lumantar kurban mau. 22Sajrone bumi isih lestari, mangsa nyebar wiji lan panen, adhem lan panas, mangsa ketiga lan rendheng, rina lan wengi, kabeh iku ora bakal mandheg.”