Wiwitan Anyar kanggo Nuh
Wiwitan anyar kanthi pranatan saka Rama kita: tumangkara, aja mangan getih kang dadi nyawa, lan nyawané manungsa bakal dipundhut tanggung jawabé amarga manungsa nggawa citrané. Panjenengané masang kluwung minangka tandha prajanjian. Banjur Nuh mendem, Ham mblèjèti wiradé, lan Kanaan diipatké.
9 1Rama kita tumuli mberkahi Nuh lan para putrane, pangandikane: “Padha subura lan tangkar-tumangkara, sarta ngebakana bumi. 2Sakabehing kewan ing bumi, sakabehing manuk ing awang-awang, sakabehing kang gumremet ing lemah, lan sakabehing iwak ing sagara bakal wedi lan giris marang kowe; kabeh mau wis Dakpasrahake marang tanganmu. 3Samubarang kang urip lan obah bakal dadi panganmu. Kaya anggonKu wis maringake tetuwuhan kang ijo marang kowe, saiki samubarang kabeh Dakparingake marang kowe. 4Nanging daging kang isih ana getihe, yaiku nyawane, iku ora kena kokpangan. 5Satemene Aku bakal nuntut panjawab tumrap getihmu, yaiku nyawamu: saka saben kewan bakal Daktuntut, lan saka saben wong—siji-sijine marga saka nyawaning sadulure—Aku bakal nuntut nyawaning manungsa. 6Sapa kang ngwutahake getihing manungsa, getihe bakal diwutahake dening manungsa; awit manungsa iku katitahake miturut citrane Gusti Allah. a a v6 Tembung “Allah” ing kene yaiku Elohim. Prajanjian Anyar mratelakake yen Gusti Allah kang siji iku Sang Rama, Sang Putra, lan Sang Roh Suci (Mateus 28:19; Yokanan 1:1-3; Kolose 1:15-16). 7Dene kowe, padha subura lan tangkar-tumangkara; padha sumebara ing salumahing bumi sarta tangkar-tumangkara ing kono.”
8Rama kita tumuli ngandika marang Nuh lan para putrane kang ndherek:
9“Lah, Aku saiki netepake prajanjianKu karo kowe lan karo turunmu ing sawise kowe, 10lan karo sakabehing makhluk urip kang ana ing sandhingmu—manuk, kewan ingon, lan sakabehing kewan alas ing bumi—yaiku kabeh kang metu saka prau bebarengan karo kowe, sakabehing makhluk urip ing bumi. 11Aku netepake prajanjianKu karo kowe: sakabehing makhluk kang urip ora bakal tumpes maneh dening banjir; lan ora bakal ana banjir maneh kang numpes bumi.” 12Rama kita banjur ngandika: “Iki tandhaning prajanjian kang Dakgawe ing antarane Aku lan kowe sarta sakabehing makhluk urip kang ana ing sandhingmu, kanggo sakabehing turun ing tembe: 13KluwungKu wis Dakpasang ing mega minangka tandhaning prajanjian ing antarane Aku lan bumi. 14Saben Aku nekakake mega ing sadhuwuring bumi lan kluwung katon ing mega, 15Aku bakal ngengeti prajanjianKu ing antarane Aku lan kowe sarta sakabehing makhluk urip saka sarupaning jinis: banjir ora bakal numpes sakabehing kang urip maneh. 16Samangsa kluwung katon ing mega, Aku bakal mirsani iku lan ngengeti prajanjian langgeng ing antarane Aku lan sakabehing makhluk urip saka sarupaning jinis ing bumi.” 17Rama kita tumuli ngandika marang Nuh: “Iki tandhaning prajanjian kang wis Daktetepake ing antarane Aku lan sakabehing kang urip ing bumi.”
Sem lan Yafet Nutupi Bapakne
18Para putrane Nuh kang metu saka prau yaiku Sem, Ham, lan Yafet. (Ham iku bapakne Kanaan.). 19Katelune iki para putrane Nuh, lan saka wong telu mau wong-wong padha sumebar ngebaki salumahing bumi.
20Nuh, sawijining wong tani, dadi wong kang kawitan nanem kebon anggur. 21Bareng ngombe anggure, dheweke mendem lan turu wuda ing sajroning kemahe. 22Ham, bapakne Kanaan, weruh kawudane bapakne, banjur ngandhani sadulure loro kang ana ing jaba. 23Sem lan Yafet banjur njupuk jubah, disampirake ing pundhake wong loro, tumuli padha mlaku mungkur mlebu lan nutupi kawudane bapakne; raine padha madhep mburi, mula ora weruh kawudane bapakne. 24Bareng Nuh tangi saka mendeme lan ngerti apa kang wis ditindakake dening anake ragil marang dheweke, 25banjur kandha: “Kanaan kena ipat-ipat! Dheweke bakal dadi abdi kang asor dhewe tumrap para sadulure.”
26Dheweke uga kandha: “Pinujia Sang Rama, Allahe Sem; muga Kanaan dadia abdine Sem. 27Muga Rama kita njembarake tlatahe Yafet; muga Yafet manggon ing kemah-kemahe Sem, sarta muga Kanaan dadia abdine Sem.”
28Sawise banjir, Nuh isih urip 350 taun. 29Umure Nuh kabeh ana 950 taun, banjur tilar donya.