ஆதியாகமம் 8

8 ¹ ஆனால் எங்கள் பிதா நோவாவையும், பேழையில் அவனோடிருந்த எல்லா உயிரினங்களையும், எல்லா மிருகஜீவன்களையும் நினைத்தார். அவர் பூமியின்மேல் ஒரு காற்றை வீசச்செய்தார், தண்ணீர்கள் வற்றத் தொடங்கின. ^a a v1 எங்கள் பிதா “நினைத்தார்” என்று வேதவாக்கியம் சொல்லும்போது, அவர் மறந்திருந்தார் என்பது அல்ல — குறித்த காலத்தில் தமது உடன்படிக்கை அன்பின்படி அவர் செயல்பட்டார் என்பதே அதன் பொருள். ² ஆழத்தின் ஊற்றுக்கண்களும் வானத்தின் மதகுகளும் அடைக்கப்பட்டன, வானத்திலிருந்து பெய்த மழையும் நிறுத்தப்பட்டது. ³ தண்ணீர்கள் பூமியிலிருந்து படிப்படியாக விலகின, நூற்றைம்பது நாட்கள் முடிவில் தண்ணீர்கள் குறைந்திருந்தன. ⁴ ஏழாம் மாதம் பதினேழாம் நாளில், பேழை அரராத் மலைகளின்மேல் தங்கி நின்றது. ^b b v4 அரராத் என்பது ஒரு தனி சிகரத்தை அல்ல, ஒரு மலைப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. ⁵ தண்ணீர்கள் பத்தாம் மாதம்வரை தொடர்ந்து குறைந்துகொண்டே வந்தன, பத்தாம் மாதம் முதலாம் நாளில் மலைகளின் உச்சிகள் காணப்பட்டன.

⁶ நாற்பது நாட்கள் சென்றபின், நோவா தான் பேழையில் செய்திருந்த ஜன்னலைத் திறந்து, ⁷ ஒரு காக்கையை வெளியே அனுப்பினான்; அது பூமியிலிருந்து தண்ணீர் வற்றிப்போகுமட்டும் அங்குமிங்கும் பறந்துகொண்டிருந்தது. ⁸ பின்பு தண்ணீர்கள் தரையின் மேற்பரப்பிலிருந்து விலகியிருக்கிறதா என்று பார்க்க, ஒரு புறாவை வெளியே அனுப்பினான். ⁹ ஆனால் தண்ணீர்கள் இன்னும் பூமியனைத்தின் மேற்பரப்பையும் மூடியிருந்ததால், புறா தன் காலை வைக்க இடம் காணாமல் அவனிடம் பேழைக்குத் திரும்பி வந்தது. ஆகையால் அவன் தன் கையை நீட்டி, அதைப் பிடித்து, தன்னிடம் பேழைக்குள் திரும்பக் கொண்டுவந்தான். ¹⁰ அவன் இன்னும் ஏழு நாட்கள் காத்திருந்து, மறுபடியும் புறாவைப் பேழையிலிருந்து வெளியே அனுப்பினான். ¹¹ புறா மாலைவேளையில் அவனிடம் திரும்பி வந்தபோது, இதோ, அதன் அலகில் புதிதாகக் கொய்யப்பட்ட ஒரு ஒலிவ இலை! அதனால் தண்ணீர்கள் பூமியிலிருந்து விலகியிருக்கிறது என்று நோவா அறிந்துகொண்டான். ¹² அவன் இன்னும் ஏழு நாட்கள் காத்திருந்து, மறுபடியும் புறாவை வெளியே அனுப்பினான்; ஆனால் இம்முறை அது அவனிடம் திரும்பி வரவில்லை.

¹³ நோவாவின் அறுநூற்று ஒன்றாம் வருடத்தின் முதலாம் மாதம் முதலாம் நாளில், தண்ணீர்கள் பூமியிலிருந்து வற்றிப்போயின. நோவா பேழையின் மூடியை எடுத்துப் பார்த்தான்; தரையின் மேற்பரப்பு உலர்ந்திருந்தது. ¹⁴ இரண்டாம் மாதம் இருபத்தேழாம் நாளில், பூமி முழுவதும் உலர்ந்திருந்தது.

¹⁵ அப்பொழுது எங்கள் பிதா நோவாவை நோக்கி,

¹⁶ “நீயும் உன் மனைவியும் உன் குமாரரும் உன் குமாரரின் மனைவிகளும் பேழையிலிருந்து வெளியே வாருங்கள். ¹⁷ உன்னோடிருக்கிற எல்லா வகையான உயிரினங்களையும் — பறவைகளையும், மிருகங்களையும், தரையின்மேல் ஊரும் எல்லா ஜந்துக்களையும் — உன்னோடே வெளியே கொண்டுவா; அவைகள் பூமியில் பரவி, அதிலே பலுகிப் பெருகட்டும்” என்றார்.

¹⁸ அப்படியே நோவா தன் குமாரரோடும் தன் மனைவியோடும் தன் குமாரரின் மனைவிகளோடும் வெளியே வந்தான். ¹⁹ எல்லா மிருகங்களும், தரையின்மேல் ஊரும் எல்லா ஜந்துக்களும், எல்லாப் பறவைகளும் — பூமியில் அசைவாடும் யாவும் — வகைவகையாகப் பேழையிலிருந்து வெளியே வந்தன.

²⁰ அப்பொழுது நோவா எங்கள் பிதாவுக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, சுத்தமான எல்லா மிருகங்களிலும் சுத்தமான எல்லாப் பறவைகளிலும் சிலவற்றை எடுத்து, அதின்மேல் தகனபலிகளைச் செலுத்தினான்.

²¹ எங்கள் பிதா அந்த மணமுள்ள வாசனையை முகர்ந்து, தம் இருதயத்தில்: “மனுஷனுடைய இருதயத்தின் நினைவுகள் சிறுவயது முதல் தீமையுள்ளதாய் இருந்தாலும், இனி ஒருபோதும் மனுஷன் நிமித்தம் நான் பூமியைச் சபிப்பதில்லை. நான் செய்ததுபோல இனி ஒருபோதும் சகல உயிரினத்தையும் அழிப்பதில்லை. ^c c v21 எங்கள் பிதா அந்த வாசனையினால் அல்ல, அந்தப் பலி வெளிப்படுத்திய உண்மையுள்ள ஆராதனையினாலும் கீழ்ப்படிதலினாலுமே பிரியப்பட்டார். ²² பூமி நிலைத்திருக்குமளவும், விதைப்பும் அறுப்பும், குளிரும் உஷ்ணமும், கோடையும் மாரியும், பகலும் இரவும் ஒருபோதும் ஒழிந்துபோவதில்லை.”