ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် နောဧကို အောက်မေ့သတိရတော်မူခြင်း
ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် နောဧကို အောက်မေ့သတိရတော်မူ၍ ရေသည် စတင်ကျဆင်းလာ၏။ နောဧသည် ကျီးကန်းတစ်ကောင်နှင့် ချိုးငှက်တစ်ကောင်ကို လွှတ်၍ ကမ္ဘာ၏အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရာ၊ နောက်ဆုံး၌ သံလွင်ရွက်တစ်ရွက် ပြန်ပါလာ၏။ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်၍၊ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းကို နောက်တစ်ဖန် မဒဏ်ခတ်တော့ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်တော်မူ၏။
8 1သို့ရာတွင် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် နောဧနှင့်တကွ သင်္ဘော၌ရှိသော သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်အပေါင်းကို အောက်မေ့သတိရတော်မူ၍၊ မြေကြီးပေါ်၌ လေကိုတိုက်ခတ်စေတော်မူသဖြင့် ရေသည် စတင်ကျဆင်းလေ၏။ a a v1 ကျမ်းစာက ငါတို့၏ခမည်းတော် “အောက်မေ့သတိရတော်မူ၏” ဟုဆိုသောအခါ၊ ကိုယ်တော်မေ့လျော့ခဲ့သည်ဟု မဆိုလို။ ချိန်းချက်သောအချိန်၌ ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်မေတ္တာတော်အတိုင်း ပြုတော်မူ၏ဟု ဆိုလိုသတည်း။ 2နက်နဲရာအရပ်၏ စမ်းရေပေါက်များနှင့် ကောင်းကင်၏ ရေတံခါးများ ပိတ်လျက်၊ မိုးကောင်းကင်မှ မိုးရွာခြင်းလည်း ရပ်စဲလေ၏။ 3ရေသည်လည်း မြေကြီးပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်းကျဆင်း၍၊ အရက်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကြာသောအခါ ရေလျော့လေ၏။ 4သတ္တမလ၊ ဆယ့်ခုနစ်ရက်နေ့တွင် သင်္ဘောသည် အာရရတ်တောင်များပေါ်၌ တည်နေလေ၏။ b b v4 အာရရတ်ဆိုသည်မှာ တောင်ထွတ်တစ်ခုတည်းကို ဆိုလိုသည်မဟုတ်ဘဲ တောင်တန်းဒေသတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသတည်း။ 5ရေသည် ဒသမလတိုင်အောင် တဖြည်းဖြည်းကျဆင်းလျက်၊ ဒသမလ၊ ပထမနေ့ရက်တွင် တောင်ထိပ်များ ပေါ်ထွန်းလာလေ၏။
6အရက်လေးဆယ်ကြာသောအခါ၊ နောဧသည် သင်္ဘော၌ မိမိလုပ်ထားသော ပြူတင်းပေါက်ကို ဖွင့်၍၊ 7ကျီးအတစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်ရာ၊ ထိုကျီးသည် မြေကြီးပေါ်မှ ရေမခန်းခြောက်မီတိုင်အောင် အသွားအပြန် ပျံဝဲလျက်နေ၏။ 8ထို့နောက် မြေမျက်နှာပြင်မှ ရေကျသွားပြီလောဟု သိရန်၊ ချိုးငှက်ကို မိမိထံမှ လွှတ်လိုက်၏။ 9သို့ရာတွင် ရေသည် မြေတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသေးသောကြောင့်၊ ချိုးငှက်သည် ခြေနားခိုရာ မတွေ့ဘဲ သင်္ဘောပေါ်ရှိ သူ့ထံသို့ ပြန်လာလေ၏။ ထိုအခါ သူသည် လက်ကိုဆန့်၍ ချိုးငှက်ကိုယူပြီးလျှင် သင်္ဘောထဲသို့ ပြန်သွင်းလေ၏။ 10ထပ်မံ၍ ခုနစ်ရက်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ သင်္ဘောထဲမှ ချိုးငှက်ကို တစ်ဖန်လွှတ်လိုက်ပြန်၏။ 11ထိုနေ့ည၌ ချိုးငှက်သည် နုတ်ခါစ သံလွင်ရွက်ကို နှုတ်သီး၌ကိုက်လျက် သူ့ထံသို့ ပြန်လာသဖြင့်၊ မြေကြီးပေါ်မှ ရေကျဆင်းသွားပြီဟု နောဧသိလေ၏။ 12ထပ်မံ၍ ခုနစ်ရက်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ ချိုးငှက်ကို တစ်ဖန်လွှတ်လိုက်ပြန်ရာ၊ ထိုချိုးသည် သူ့ထံသို့ နောက်တစ်ဖန် ပြန်မလာတော့ပြီ။
13နောဧ၏ အသက်ခြောက်ရာ့တစ်နှစ်မြောက်၊ ပထမလ၊ ပထမနေ့ရက်တွင် မြေကြီးပေါ်မှ ရေခန်းခြောက်လေ၏။ နောဧသည် သင်္ဘော၏အမိုးကို ဖွင့်ဖယ်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မြေမျက်နှာပြင် ခြောက်သွေ့နေသည်ကို မြင်လေ၏။ 14ဒုတိယလ၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ရက်နေ့၌ မြေကြီးသည် လုံးဝ ခြောက်သွေ့လေ၏။
15ထိုအခါ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် နောဧအား မိန့်တော်မူသည်ကား၊
16“သင်နှင့်တကွ သင်၏မယား၊ သင်၏သားများနှင့် သားတို့၏မယားများသည် သင်္ဘောထဲမှ ထွက်ကြလော့။ 17သင်နှင့်အတူရှိသော သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်း၊ ငှက်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ မြေပေါ်၌ တွားသွားသမျှသော အသက်ရှင်သည့်အရာ အလုံးစုံတို့ကို ထုတ်ဆောင်လော့။ သို့မှသာ ၎င်းတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် နှံ့ပြားပြန့်ကားလျက် ပွားစီးတိုးပွားများပြားကြလိမ့်မည်။”
18ထို့ကြောင့် နောဧသည် မိမိ၏သားများ၊ မိမိ၏မယားနှင့် သားတို့၏မယားများနှင့်အတူ ထွက်လာလေ၏။ 19တိရစ္ဆာန်အပေါင်း၊ တွားသွားသတ္တဝါအပေါင်း၊ ငှက်အပေါင်း၊ မြေကြီးပေါ်၌ လှုပ်ရှားသွားလာသမျှသော သတ္တဝါအလုံးစုံတို့သည် မျိုးအလိုက် သင်္ဘောထဲမှ ထွက်လာကြ၏။
20နောဧသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်အဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကိုတည်ဆောက်၍၊ သန့်ရှင်းသောတိရစ္ဆာန်မျိုးနှင့် သန့်ရှင်းသောငှက်မျိုးတို့အနက် အချို့ကိုယူပြီးလျှင်၊ ထိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ မီးရှို့ရာယဇ်များကို ပူဇော်လေ၏။
21ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် နှစ်သက်ဖွယ်ရာ ရနံ့ကို အမွှေးအကြိုင်ခံတော်မူ၍၊ စိတ်နှလုံးတော်၌ မိန့်တော်မူသည်ကား၊ “လူသား၏ စိတ်နှလုံးအကြံအစည်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ဆိုးယုတ်သော်လည်း၊ လူသားတို့ကြောင့် မြေကြီးကို နောက်တစ်ဖန် ငါမကျိန်ဆဲတော့ပြီ။ ငါပြုခဲ့သည့်အတိုင်း သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းကိုလည်း နောက်တစ်ဖန် ငါမဖျက်ဆီးတော့ပြီ။ c c v21 ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ရနံ့ကိုယ်၌ နှစ်သက်တော်မူသည်မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုယဇ်ပူဇော်ခြင်းက ဖော်ပြသော သစ္စာရှိသည့်ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းကို နှစ်သက်တော်မူသတည်း။ 22မြေကြီးတည်သမျှ ကာလပတ်လုံး၊ မျိုးစေ့ကြဲချိန်နှင့် ရိတ်သိမ်းချိန်၊ အအေးနှင့်အပူ၊ နွေနှင့်ဆောင်း၊ နေ့နှင့်ညတို့သည် မပြတ်မစဲ ရှိနေလိမ့်မည်။”