Genesis 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Maar ons Vader het aan Noag gedink, en aan al die lewende wesens en al die vee by hom in die ark, en hy het ’n wind oor die aarde laat waai sodat die waters begin afsak het. ^a a v1 Wanneer die Skrif sê ons Vader het “onthou”, beteken dit nie dat hy vergeet het nie — dit beteken hy het op die bestemde tyd volgens sy verbondsliefde opgetree. ²Die fonteine van die diepte en die sluise van die hemel het toegegaan, en die reën uit die lug het opgehou. ³Die water het aanhoudend van die aarde af teruggesak, en ná 150 dae het dit afgeneem. ⁴Op die sewentiende dag van die sewende maand het die ark op die berge van Ararat gaan rus. ^b b v4 Ararat verwys na ’n bergstreek, nie noodwendig na ’n enkele piek nie. ⁵Die waters het bly terugsak tot die tiende maand; op die eerste dag daarvan het die bergtoppe verskyn.

⁶Ná veertig dae het Noag die venster wat hy in die ark gemaak het, oopgemaak, ⁷en hy het ’n kraai uitgestuur, en dit het heen en weer gevlieg totdat die waters van die aarde af opgedroog het. ⁸Toe stuur hy die duif van hom af uit om te sien of die waters van die oppervlak van die grond af gesak het. ⁹Maar die duif het geen rusplek vir haar poot gekry nie en het na hom toe in die ark teruggekeer, want die water het nog die hele oppervlak van die aarde bedek. Toe steek hy sy hand uit, vat haar en bring haar terug in die ark in. ¹⁰Hy het nog sewe dae gewag en toe weer die duif uit die ark uitgestuur. ¹¹Die duif het daardie aand na hom toe teruggekeer met ’n vars afgeplukte olyfblaar in haar bek, en so het Noag geweet dat die waters van die aarde af weggesak het. ¹²Hy het nog sewe dae gewag en toe die duif weer uitgestuur; dit het nie weer na hom toe teruggekeer nie.

¹³In Noag se ses honderd en eerste jaar, op die eerste dag van die eerste maand, het die waters van die aarde af opgedroog. Noag het die bedekking van die ark verwyder, uitgekyk en gesien die oppervlak van die grond is droog. ¹⁴Teen die sewe-en-twintigste dag van die tweede maand was die aarde heeltemal droog.

¹⁵Toe sê ons Vader vir Noag:

¹⁶“Gaan uit die ark uit, jy en jou vrou en jou seuns en jou seuns se vroue saam met jou. ¹⁷Bring saam met jou elke lewende wese uit—alle vlees: voëls, diere, alles wat op die grond kruip—sodat hulle oor die aarde kan wemel, vrugbaar kan wees en op die aarde kan vermeerder.”

¹⁸Toe het Noag uitgegaan, saam met sy seuns en sy vrou en sy seuns se vroue. ¹⁹Elke dier, elke kruipende ding, elke voël—alles wat op die aarde beweeg—het volgens hulle soorte uit die ark gegaan.

²⁰Noag het vir ons Vader ’n altaar gebou, van elke rein dier en elke rein voël geneem en brandoffers daarop geoffer.

²¹Ons Vader het die aangename geur geruik en in sy hart gesê: “Ek sal nooit weer die grond ter wille van die mens vervloek nie, al is die neiging van die mens se hart van sy jeug af sleg, en ek sal ook nooit weer elke lewende ding doodslaan soos ek gedoen het nie. ^c c v21 Ons Vader was nie deur die geur self behaag nie, maar deur die getroue aanbidding en gehoorsaamheid wat die offer uitgedruk het. ²²Solank as wat die aarde bestaan, sal saaityd en oes, koue en hitte, somer en winter, dag en nag nooit ophou nie.”