Bavê me Nûh bi bîr anî
Bavê me Nûh tîne bîra xwe, û av dest pê dike ku kêm bibe. Nûh bi qijikekê û kevokekê rewşa dinyayê fêm dike heta ku pelekî zeytûnê vedigere. Ew gorîgehekê ava dike, û Bavê me biryar dide ku êdî careke din hemû tiştên zindî neke wêran.
Bavê me di ayetan de dipeyive 16–17, 21–22
8 1Lê Bavê me Nûh, hemû afirîdên jîndar û hemû heywanên kedî yên ku bi wî re di gemiyê de bûn bi bîr anîn. Wî bayek bi ser erdê de şand û av dest pê kir ku kêm bibe. a a v1 Gava Nivîsara Pîroz dibêje ku Bavê me “bi bîr anî”, ev nayê wê wateyê ku wî ji bîr kiribû — tê wê wateyê ku wî di dema diyarkirî de li gorî hezkirina peymana xwe kir. 2Kaniyên kûrahiyê û kulekên ezmanan hatin girtin û barana ji ezmanan sekinî. 3Av her ku diçû ji ser erdê kêm dibû û piştî sed û pêncî rojan av daketibû. 4Gemî, di meha heftan de, roja hivdehan, li ser çiyayên Araratê sekinî. b b v4 Ararat navê herêmeke çiyayî ye, ne bi mecbûrî navê lûtkeyeke tenê ye. 5Av her ku diçû kêmtir dibû, heta meha dehan; roja pêşîn a wê mehê serên çiyayan xuya bûn.
6Gava çil roj derbas bûn, Nûh pencereya gemiyê ya ku wî bi xwe çêkiribû vekir, 7wî qijik şand derve; ew firiya, çû û hat, heta ku av ji ser erdê ziwa bû. 8Paşê wî kevok ji ba xwe berda, da ku bibîne ka av ji ser rûyê erdê kêm bûye yan na. 9Lê kevokê ji bo lingê xwe cihekî bêhnvedanê nedît û vegeriya ba wî di gemiyê de, çimkî hê jî av li ser rûyê tevahiya erdê bû. Loma wî destê xwe dirêj kir, ew girt û dîsa anî hundirê gemiyê. 10Ew heft rojên din jî li bendê ma û piştre wî dîsa kevok ji gemiyê şand derve. 11Êvarê kevok vegeriya ba wî û di nikilê wê de pelekî darzeytûnê yê nû jêkirî hebû. Bi vî awayî Nûh fêm kir ku av ji ser erdê kêm bûbû. 12Ew heft rojên din jî li bendê ma, paşê wî dîsa kevok şand derve; êdî ew venegeriya ba wî.
13Di şeş sed û yek saliya Nûh de, di roja yekem a meha yekem de, av ji ser erdê ziwa bûbû. Nûh xêliya gemiyê rakir, li derve nêrî û dît ku rûyê erdê ziwa bûye. 14Heta roja bîst û heftan a meha diduyan, rûyê erdê bi tevahî hişk bûbû.
15Paşê Bavê me ji Nûh re got:
16“Ji gemiyê derkeve: tu, jina te, kurên te û bûkên te bi te re. 17Hemû afirîdên jîndar —hemû beden: çivîk, heywan û hemû afirîdên ku bi erdê ve dişêlin— bi xwe re derxe, da ku ew li ser erdê belav bibin, berdar bin û li ser erdê zêde bibin.”
18Bi vî awayî Nûh bi kurên xwe, bi jina xwe û bi bûkên xwe re derket. 19Hemû heywan, hemû afirîdên ku dişêlin, hemû çivîk —hemû tiştên ku li ser erdê tevdigerin— li gorî cureyên xwe ji gemiyê derketin.
20Nûh ji Bavê me re gorîgehek çêkir, ji hemû heywanên paqij û ji hemû çivîkên paqij hinek girtin û li ser wê qurbanên şewitandinê pêşkêş kirin.
21Bavê me bêhna xweş bihîst û di dilê xwe de got: “Ezê êdî tu caran ji ber mirovan nalet li erdê nekim, her çiqas meyla dilê mirov ji xortaniya wî ve xerab be jî. Ezê êdî tu caran, wekî ku min kir, hemû jîndaran tune nekim. c c v21 Bavê me ne bi bêhnê bi xwe, lê bi perestiya dilsoz û guhdariya ku pêşkêşiyê nîşan dida, kêfxweş bû. 22Heta ku erd hebe, çandin û dirûn, serma û germ, havîn û zivistan, roj û şev wê tu caran bi dawî nebin.”
