ଆଦି ପୁସ୍ତକ 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ନୋହଙ୍କୁ, ପୁଣି ଜାହାଜରେ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଓ ସମସ୍ତ ପଶୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଆଉ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବାୟୁ ବହାଇଲେ, ତେଣୁ ଜଳ କ୍ଷୟ ପାଇବାକୁ ଲାଗିଲା। ^a a v1 ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଯେତେବେଳେ କହେ ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା "ସ୍ମରଣ କଲେ", ତହିଁରେ ଏହା ବୁଝାଯାଏ ନାହିଁ ଯେ ସେ ପାସୋରି ଯାଇଥିଲେ — ବରଂ ଏହାର ଅର୍ଥ ଯେ ସେ ନିରୂପିତ ସମୟରେ ଆପଣା ନିୟମର ଦୟା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ²ବାରିଧିର ନିର୍ଝରସମୂହ ଓ ଆକାଶର ଦ୍ଵାରସମୂହ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା, ଆଉ ଆକାଶରୁ ବୃଷ୍ଟି ନିବୃତ୍ତ ହେଲା। ³ଜଳ ପୃଥିବୀରୁ କ୍ରମାଗତ କ୍ଷୟ ପାଇବାକୁ ଲାଗିଲା, ପୁଣି ଏକ ଶହ ପଚାଶ ଦିନ ଉତ୍ତାରେ ଜଳ ହ୍ରାସ ପାଇଲା। ⁴ସପ୍ତମ ମାସର ସତରଦିନରେ ଜାହାଜ ଅରାରଟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଲାଗି ରହିଲା। ^b b v4 ଅରାରଟ ଏକ ପର୍ବତମୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବୁଝାଏ, ଅବଶ୍ୟ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଶିଖର ନୁହେଁ। ⁵ଦଶମ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳ କ୍ରମାଗତ କ୍ଷୟ ପାଇଲା; ସେହି ଦଶମ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକର ଶିଖର ଦେଖାଗଲା।

⁶ଚାଳିଶ ଦିନ ଉତ୍ତାରେ ନୋହ ଜାହାଜରେ ଆପଣା ନିର୍ମିତ ଝରକା ଫିଟାଇ ⁷ଗୋଟିଏ ଡାମରା କାଉ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଆଉ ପୃଥିବୀରୁ ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିଲା। ⁸ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗରୁ ଜଳ ହ୍ରାସ ପାଇଅଛି କି ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖିବା ନିମନ୍ତେ ସେ ଆପଣା ନିକଟରୁ ଗୋଟିଏ କପୋତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ⁹ମାତ୍ର ସେହି କପୋତ ଆପଣା ପାଦ ରଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶ୍ରାମସ୍ଥାନ ନ ପାଇ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଜାହାଜକୁ ଫେରିଆସିଲା, କାରଣ ସମୁଦାୟ ପୃଥିବୀର ଉପରିଭାଗ ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ଆପଣା ହସ୍ତ ବଢ଼ାଇ ତାହାକୁ ଧରି ଆପଣା ନିକଟକୁ ଜାହାଜ ଭିତରକୁ ଆଣିଲେ। ¹⁰ପୁଣି ସେ ଆଉ ସାତ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦ୍ଵିତୀୟ ଥର ଜାହାଜରୁ ସେହି କପୋତକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ¹¹ସେତେବେଳେ ସେହି କପୋତ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆପଣା ଥଣ୍ଟରେ ଏକ ନୂତନ ଛିଣ୍ଡା ଜୀତପତ୍ର ଘେନି ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିଲା, ଏଣୁ ପୃଥିବୀରୁ ଜଳ କ୍ଷୟ ପାଇଅଛି ବୋଲି ନୋହ ଜାଣିଲେ। ¹²ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ସେ ଆଉ ସାତ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରି ସେହି କପୋତକୁ ପୁନର୍ବାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ମାତ୍ର ତାହା ଆଉ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିଲା ନାହିଁ।

¹³ଆଉ ନୋହଙ୍କ ଛଅ ଶହ ଏକ ବର୍ଷରେ, ପ୍ରଥମ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ପୃଥିବୀରୁ ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିଲା। ତହିଁରେ ନୋହ ଜାହାଜର ଆଚ୍ଛାଦନ କାଢ଼ି ବାହାରକୁ ଅନାଇ ଦେଖିଲେ ଯେ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଅଛି। ¹⁴ପୁଣି ଦ୍ଵିତୀୟ ମାସର ସତାଇଶ ଦିନରେ ପୃଥିବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିଲା।

¹⁵ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ନୋହଙ୍କୁ କହିଲେ,

¹⁶“ତୁମ୍ଭେ, ତୁମ୍ଭ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରବଧୂମାନେ ତୁମ୍ଭ ସଙ୍ଗେ ଜାହାଜରୁ ବାହାରି ଆସ। ¹⁷ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ ଓ ଭୂମିରେ ଘୁ ଘୁ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଉରୋଗାମୀ ଜନ୍ତୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ତୁମ୍ଭ ସଙ୍ଗେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ — ସକଳ ମାଂସବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀକୁ ଆପଣା ସଙ୍ଗେ ବାହାର କରି ଆଣ, ଯେପରି ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବହୁ ବଂଶ ବିସ୍ତାର କରି ଫଳବନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।”

¹⁸ତେଣୁ ନୋହ ଆପଣା ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ପୁତ୍ରବଧୂମାନଙ୍କ ସହିତ ବାହାରି ଆସିଲେ। ¹⁹ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଶୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉରୋଗାମୀ ଜନ୍ତୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପକ୍ଷୀ — ପୃଥିବୀରେ ଗମନ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆପଣା ଆପଣା ଜାତି ଅନୁସାରେ ଜାହାଜରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ।

²⁰ଏଥିଉତ୍ତାରେ ନୋହ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଯଜ୍ଞବେଦି ନିର୍ମାଣ କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୁଚି ପଶୁ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୁଚି ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଘେନି ବେଦି ଉପରେ ହୋମବଳି ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ।

²¹ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେହି ତୃପ୍ତିଜନକ ସୌରଭ ଆଘ୍ରାଣ କରି ଆପଣା ମନରେ କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟ ସକାଶୁ ଆମ୍ଭେ ଭୂମିକୁ ଆଉ କେବେ ଅଭିଶାପ ଦେବା ନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟର କଳ୍ପନା ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ମନ୍ଦ, କିଅବା ଆମ୍ଭେ ଯେପରି କରିଅଛୁ, ସେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଆଉ କେବେ ସଂହାର କରିବା ନାହିଁ। ^c c v21 ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସୌରଭ ହେତୁ ତୃପ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ସେହି ବଳିଦାନ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରକାଶିତ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ଉପାସନା ଓ ଆଜ୍ଞାବହତା ହେତୁ ତୃପ୍ତ ହେଲେ। ²²ପୃଥିବୀ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୀଜବପନ ଓ ଶସ୍ୟଚ୍ଛେଦନ, ଶୀତ ଓ ଉତ୍ତାପ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଓ ଶୀତକାଳ, ଦିବସ ଓ ରାତ୍ରି କେବେ ନିବୃତ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।”