ઉત્પત્તિ 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹પરંતુ આપણા પિતાએ નૂહને તથા વહાણમાં તેની સાથે રહેલાં સર્વ જીવજંતુઓને તથા સર્વ પશુઓને યાદ કર્યાં, અને પૃથ્વી પર પવન ફૂંક્યો, જેથી પાણી ઓસરવા લાગ્યું. ^a a v1 જ્યારે શાસ્ત્ર કહે છે કે આપણા પિતાએ “યાદ કર્યું,” ત્યારે તેનો અર્થ એ નથી કે તેઓ ભૂલી ગયા હતા — તેનો અર્થ એ છે કે નિયત સમયે તેમણે પોતાના કરારના પ્રેમ અનુસાર કાર્ય કર્યું. ²ઊંડાણના ઝરા તથા આકાશના પૂરના દરવાજા બંધ થયા, અને આકાશમાંથી વરસાદ અટકી ગયો. ³પૃથ્વી પરથી પાણી સતત ઓસરતું રહ્યું, અને ૧૫૦ દિવસ પછી તે ઊતરી ગયું. ⁴સાતમા મહિનાના સત્તરમા દિવસે વહાણ અરારાટના પર્વતો પર સ્થિર થયું. ^b b v4 અરારાટ એક પર્વતીય પ્રદેશને દર્શાવે છે, જરૂરી નથી કે તે એક જ શિખર હોય. ⁵દસમા મહિના સુધી પાણી સતત ઓસરતું રહ્યું; તેના પહેલા દિવસે પર્વતોનાં શિખરો દેખાયાં.

⁶ચાળીસ દિવસ પછી, નૂહે વહાણમાં પોતે બનાવેલી બારી ખોલી, ⁷તેણે એક કાગડો બહાર મોકલ્યો, અને પૃથ્વી પરથી પાણી સુકાઈ ગયું ત્યાં સુધી તે આમતેમ ઊડતો રહ્યો. ⁸પછી ભૂમિની સપાટી પરથી પાણી ઓસર્યું છે કે નહિ એ જોવા માટે તેણે પોતાની પાસેથી કબૂતરને છોડ્યું. ⁹પરંતુ કબૂતરને પોતાના પગ માટે વિસામાની જગ્યા ન મળી અને તે વહાણમાં તેની પાસે પાછું આવ્યું, કારણ કે આખી પૃથ્વીની સપાટી પર હજી પાણી હતું. તેથી તેણે પોતાનો હાથ લંબાવ્યો, તેને પકડ્યું, અને વહાણમાં પોતાની પાસે પાછું લાવ્યો. ¹⁰તેણે બીજા સાત દિવસ રાહ જોઈ અને ફરીથી વહાણમાંથી કબૂતરને બહાર મોકલ્યું. ¹¹તે સાંજે કબૂતર પોતાની ચાંચમાં તાજું તોડેલું જૈતૂનનું પાન લઈને તેની પાસે પાછું આવ્યું, જેથી નૂહે જાણ્યું કે પૃથ્વી પરથી પાણી ઓસરી ગયું છે. ¹²તેણે બીજા સાત દિવસ રાહ જોઈ, પછી ફરીથી કબૂતરને બહાર મોકલ્યું; તે ફરી તેની પાસે પાછું આવ્યું નહિ.

¹³નૂહના ૬૦૧મા વર્ષના પહેલા મહિનાના પહેલા દિવસે, પૃથ્વી પરથી પાણી સુકાઈ ગયું હતું. નૂહે વહાણનું આવરણ કાઢી નાખ્યું, બહાર જોયું, અને જોયું કે ભૂમિની સપાટી સુકાઈ ગઈ છે. ¹⁴બીજા મહિનાના સત્તાવીસમા દિવસ સુધીમાં પૃથ્વી સંપૂર્ણ રીતે સુકાઈ ગઈ.

¹⁵પછી આપણા પિતાએ નૂહને કહ્યું,

¹⁶“વહાણમાંથી બહાર નીકળ: તું, તારી પત્ની, તારા દીકરા અને તારી સાથે તારા દીકરાઓની પત્નીઓ. ¹⁷તારી સાથે દરેક જીવજંતુને બહાર લાવ—સર્વ પ્રાણીમાત્રને: પક્ષીઓ, પશુઓ, અને ભૂમિ પર પેટે ચાલનારાં સર્વને—જેથી તેઓ પૃથ્વી પર ફેલાય, ફળવંત થાય, અને પૃથ્વી પર વધે.”

¹⁸તેથી નૂહ પોતાના દીકરાઓ, પોતાની પત્ની અને પોતાના દીકરાઓની પત્નીઓ સાથે બહાર આવ્યો. ¹⁹દરેક પશુ, પેટે ચાલનારું દરેક પ્રાણી, દરેક પક્ષી—પૃથ્વી પર ફરનારું સર્વ—પોતપોતાની જાત પ્રમાણે વહાણમાંથી બહાર નીકળ્યું.

²⁰નૂહે આપણા પિતા માટે એક વેદી બાંધી, દરેક શુદ્ધ પશુ અને દરેક શુદ્ધ પક્ષીમાંથી કેટલાંક લીધાં, અને તેના પર દહનીયાર્પણો ચઢાવ્યાં.

²¹આપણા પિતાએ એ મનભાવન સુગંધ સૂંઘી અને પોતાના મનમાં કહ્યું, “માણસને કારણે હું ફરી કદી ભૂમિને શાપ નહિ આપું, જોકે માણસના હૃદયનો ઝોક બાળપણથી જ દુષ્ટ છે, અને જેમ મેં કર્યું છે તેમ હું ફરી કદી સર્વ જીવંત પ્રાણીનો સંહાર નહિ કરું. ^c c v21 આપણા પિતા એ સુગંધથી જ ખુશ થયા ન હતા, પરંતુ એ અર્પણે વ્યક્ત કરેલા વિશ્વાસુ ભક્તિ અને આજ્ઞાપાલનથી ખુશ થયા. ²²જ્યાં સુધી પૃથ્વી ટકે છે, ત્યાં સુધી વાવણી અને કાપણી, ઠંડી અને ગરમી, ઉનાળો અને શિયાળો, દિવસ અને રાત કદી બંધ નહિ થાય.”