زمونږ پلار نوح ياد کړو
زموږ پلار نوح په یاد راولي، او اوبه په کمېدو پیل کوي. نوح د یوه کارغه او یوې کوترې له لارې د نړۍ حال لولي، تر هغه چې د زیتون یوه پاڼه بېرته راشي. هغه یوه قربانګاه جوړوي، او زموږ پلار هوډ کوي چې بیا به هېڅکله ټول ژوندي مخلوقات له منځه یونسي.
8 1خو زمونږ پلار نوح، ټول ژوندى مخلوق او ټول هغه څاروى چې د هغۀ سره په کشتۍ کښې وُو، ياد کړل، او په زمکه باندې يې باد وچلولو نو اوبۀ کمېدلو ته شروع شوې. a a v1 کله چې کِتاب وائى چې زمونږ پلار ”ياد کړو،“ نو د دې مطلب دا نۀ دے چې هغۀ هېر کړے وو — بلکې د دې مطلب دا دے چې هغۀ په مقررۀ وخت کښې د خپلې وفاداره مينې مطابق عمل وکړو. 2د ژورو چينې او د آسمان دروازې بندې شوې، او د آسمان نه باران ودرېدو. 3اوبۀ د زمکې نه برابرې کمېدې، او د ۱۵۰ ورځو نه پس هغه راکمې شوې. 4د اوومې مياشتې په اوولسمه ورځ کشتۍ د ارارات په غرونو باندې ودرېده. b b v4 ارارات د غرونو يوې علاقې ته اشاره کوى، نۀ خامخا يوې يواځينۍ څوکې ته. 5اوبۀ تر لسمې مياشتې پورې کمېدلې؛ د هغې په اوله ورځ د غرونو څوکې ښکاره شوې.
6د څلوېښتو ورځو نه پس، نوح هغه کړکۍ خلاصه کړه چې هغۀ په کشتۍ کښې جوړه کړې وه، 7او يو کارغه يې بهر ته ولېږلو، نو هغه دا خوا هغه خوا الوتلو ترڅو چې اوبۀ د زمکې نه وچې شوې. 8بيا هغۀ يوه کونتره د ځان نه بهر ولېږله چې وګورى چې آيا اوبۀ د زمکې د مخ نه کمې شوې دى. 9خو کونترې د خپلې پښې دپاره د اراميدو هيڅ ځائ ونۀ موندلو او بيرته کشتۍ کښې هغۀ ته راغله، ځکه چې اوبو لا تر اوسه د ټولې زمکې مخ پټ کړے وو. نو هغۀ خپل لاس وغزولو، هغه يې ونيوله، او بيرته يې کشتۍ ته راوسته. 10هغۀ نورې اوۀ ورځې انتظار وکړو او بيا يې کونتره د کشتۍ نه بهر ولېږله. 11کونتره په هغه ماښام هغۀ ته راغله، او په خوله کښې يې د زيتُون يوه تازه شکول شوې پاڼه وه، نو نوح ته معلومه شوه چې اوبۀ د زمکې نه کمې شوې دى. 12هغۀ نورې اوۀ ورځې انتظار وکړو، بيا يې کونتره بيا بهر ولېږله؛ خو هغه بيا هغۀ ته رانۀ غله.
13د نوح د ژوند په شپږ سوه يوم کال، د اولې مياشتې په اوله ورځ، اوبۀ د زمکې نه وچې شوې وې. نوح د کشتۍ پوښ لرې کړو، بهر يې وکتل، او وې ليدل چې د زمکې مخ وچ شوے دے. 14د دوېمې مياشتې د اوويشتمې ورځې پورې زمکه بالکل وچه شوه.
15بيا زمونږ پلار نوح ته وفرمائيل چې،
16”د کشتۍ نه ووځه، تۀ، ستا ښځه، ستا زامن او ستا د زامنو ښځې درسره. 17هر ژوندے مخلوق درسره بهر راوله — ټول جسم: مرغان، ځناور او هر هغه څيز چې په زمکه باندې خزى — ترڅو هغوئ په ټوله زمکه خواره شى، زيات شى او په زمکه باندې زياتيږى.“
18نو نوح د خپلو زامنو، خپلې ښځې او د خپلو زامنو د ښځو سره يو ځائ بهر راووتلو. 19هر ځناور، هر خزنده، هر مرغه — هر هغه څيز چې په زمکه باندې خوځيږى — د خپلو قسمونو مطابق د کشتۍ نه ووتل.
20نوح زمونږ پلار دپاره يوه قربانګاه جوړه کړه، د هر پاک ځناور او د هر پاک مرغۀ نه يې څۀ واخستل، او په هغې باندې يې سوزېدونکى قربانۍ ووړاندې کړې.
21زمونږ پلار هغه ښۀ خوشبوئى بوى کړه او په خپل زړۀ کښې يې وفرمائيل چې، ”زۀ به د انسان په سبب بيا هيچرې په زمکه لعنت ونۀ وايم، اګرچې د انسان د زړۀ ميلان د ځوانۍ نه بد وى، او نه به زۀ بيا هيچرې هر ژوندے مخلوق داسې هلاک کړم لکه څنګه چې ما کړى دى. c c v21 زمونږ پلار په خپله بوئى خوشحاله نۀ شو، بلکې په هغه وفاداره عبادت او فرمانبردارۍ خوشحاله شو چې هغه قربانۍ څرګنده کړه. 22تر څو چې زمکه پاتې وى، د تخم کرلو او د فصل رېبلو وخت، يخنى او ګرمى، دوبے او ژمے، ورځ او شپه به هيچرې بند نۀ شى.“
