پيدائش 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹پر اسان جي پيءُ نوح کي، ۽ ساڻس گڏ ٻيڙيءَ ۾ جيڪي سڀ جاندار ۽ چوپائي مال هئا تن کي ياد ڪيو، ۽ زمين تي واءُ وهايائين، تنهنڪري پاڻي گهٽجڻ لڳو. ^a a v1 جڏهن پاڪ ڪلام ۾ اچي ٿو تہ اسان جي پيءُ ”ياد ڪيو“، تہ ان جو مطلب اهو ناهي تہ هو وساري ويٺو هو، بلڪہ اهو آهي تہ هن مقرر وقت تي پنهنجي عهد واري پيار موجب عمل ڪيو. ²اونهائيءَ جا چشما ۽ آسمان جا دروازا بند ٿي ويا، ۽ آسمان مان وسندڙ مينهن بہ بس ٿي ويو. ³زمين تان پاڻي لهندو رهيو ۽ ڏيڍ سؤ ڏينهن کان پوءِ هيٺ ٿي ويو. ⁴ستين مهيني جي ستيرهين تاريخ تي ٻيڙي اراراط جي جبلن تي ٽڪي وئي. ^b b v4 اراراط مان مراد جبلن وارو علائقو آهي، ضروري ناهي تہ رڳو هڪڙي چوٽي مراد هجي. ⁵ڏهين مهيني تائين پاڻي گهٽبو رهيو، ۽ ان مهيني جي پهرين ڏينهن تي جبلن جون چوٽيون ظاهر ٿيون.

⁶چاليهن ڏينهن کان پوءِ نوح پنهنجي ٺاهيل ٻيڙيءَ جي دريءَ کي کولي، ⁷ڪانءُ کي ٻاهر موڪليائين، جيڪو زمين تان پاڻي سُڪڻ تائين ايندو ويندو رهيو. ⁸پوءِ زمين جي مٿاڇري تان پاڻي لهيو آهي يا نہ، اهو ڏسڻ لاءِ ڪبوتر کي پاڻ وٽان ٻاهر ڇڏيائين. ⁹پر سڄيءَ زمين جي مٿاڇري تي اڃا پاڻي هو، تنهنڪري ڪبوتر کي پير رکڻ لاءِ ڪا جاءِ نہ ملي ۽ اها ٻيڙيءَ ۾ هن وٽ موٽي آئي. پوءِ هن هٿ وڌائي کيس پڪڙيو ۽ ٻيڙيءَ ۾ پاڻ ڏانهن وٺي آيائين. ¹⁰ٻيا ست ڏينهن انتظار ڪيائين، پوءِ ٻيهر ڪبوتر کي ٻيڙيءَ مان ٻاهر موڪليائين. ¹¹شام جو ڪبوتر هن وٽ موٽي آئي، ۽ سندس چهنب ۾ زيتون جو تازو ڇنيل پن هو، تنهنڪري نوح ڄاڻي ورتو تہ زمين تان پاڻي لهي ويو آهي. ¹²ٻيا ست ڏينهن انتظار ڪيائين، پوءِ ڪبوتر کي وري موڪليائين، پر اها وري هن وٽ نہ موٽي.

¹³نوح جي ڇهن سؤ ۽ پهرين سال، پهرين مهيني جي پهرين ڏينهن، زمين تان پاڻي سُڪي ويو. نوح ٻيڙيءَ جو ڍڪڻ هٽائي ٻاهر نهاريو تہ ڏٺائين تہ زمين جي مٿاڇري سڪي وئي آهي. ¹⁴ٻئي مهيني جي ستاويهين ڏينهن تائين زمين پوري طرح سڪي چڪي هئي.

¹⁵پوءِ اسان جي پيءُ نوح کي فرمايو تہ

¹⁶”تون ۽ تنهنجي زال، تنهنجا پٽ ۽ تنهنجن پٽن جون زالون، سڀيئي ٻيڙيءَ مان نڪري اچو. ¹⁷پاڻ سان گڏ هر قسم جا جاندار — سڀ جسم: پکي، جانور ۽ زمين تي گسندڙ هر شيءِ — ٻاهر آڻ، تہ جيئن اهي زمين تي ڦهلجي وڃن، ٻچا ڄڻين ۽ زمين تي وڌن.“

¹⁸تنهنڪري نوح پنهنجن پٽن، پنهنجي زال ۽ پنهنجن پٽن جي زالن سميت ٻاهر نڪتو. ¹⁹هر جانور، هر گسندڙ شيءِ، هر پکي — زمين تي هلندڙ هر شيءِ — پنهنجي پنهنجي جنس موجب ٻيڙيءَ مان نڪري آيا.

²⁰نوح اسان جي پيءُ لاءِ قربانگاهه ٺاهي، هر پاڪ جانور ۽ هر پاڪ پکيءَ مان ڪي کڻي، ان تي ساڙڻ جون قربانيون پيش ڪيائين.

²¹اسان جي پيءُ وڻندڙ خوشبوءِ سنگي دل ۾ چيو تہ ”آءٌ انسان جي ڪري زمين کي وري ڪڏهن بہ لعنت نہ ڏيندس، جيتوڻيڪ ننڍپڻ کان انسان جي دل جو ميلان بڇڙائيءَ ڏانهن آهي، نہ ئي وري ڪڏهن هر جيئري شيءِ کي ماريندس جيئن مون ڪيو آهي. ^c c v21 اسان جي پيءُ کي خود خوشبوءِ ڪانہ وڻي هئي، پر قربانيءَ ۾ ظاهر ٿيندڙ وفادار عبادت ۽ فرمانبرداري وڻي هئي. ²²جيستائين زمين قائم آهي، پوک ۽ لڻ، ٿڌ ۽ گرمي، اونهارو ۽ سيارو، ڏينهن ۽ رات ڪڏهن بہ بند نہ ٿيندا.“