Nuh Mlebu ing Prau

Anggone ngenteni wis rampung. Brayate Nuh lan kewan-kewan padha mlebu, Rama kita nutup lawange, lan banyu teka saka ngisor lan saka ndhuwur suwene patang puluh dina. Bab iki ngetung kang mati kanthi blaka — samubarang kang ambegan ing dharatan — lan ngambangake prau siji.

Pasal 7.

Banjur Rama kita ngandika marang Nuh: “Mlebua ing prau karo sakulawargamu kabeh, awit Aku wis mirsa yen kowe iku wong bener ana ing ngarsaKu ing jaman iki. Jupukana saben kewan kang resik pitung pasang, lanang lan wadon, sarta kewan kang ora resik sapasang, lanang lan wadon, uga manuk ing awang-awang pitung pasang, lanang lan wadon, supaya turune lestari ana ing salumahing bumi kabeh. Awit ing wektu pitung dina maneh Aku bakal nurunake udan ing bumi suwene patang puluh dina patang puluh bengi, sarta Aku bakal numpes sakabehing titah kang urip kang wis Daktitahake saka salumahing bumi.”

Nuh banjur nindakake samubarang kabeh kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang dheweke.

Nalika banjir teka ngelebi bumi, Nuh wis umur nem atus taun. Nuh banjur mlebu ing prau karo anak-anake lanang, bojone, lan bojone anak-anake, supaya oncat saka banjir. Kewan kang resik lan kewan kang ora resik, manuk lan sakabehing kewan kang gumremet ing bumi, padha marani Nuh ing prau, loro-loro, lanang lan wadon, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Nuh. Sawise pitung dina, banjir banjur teka ngelebi bumi. Ing taun kang kaping nem atus umure Nuh, sasi kang kapindho, tanggal ping pitulas—ing dina iku uga—sakehing sumbering teleng kang jero padha mbeludag, sarta lawang-lawanging langit padha menga. Udan tumiba ing bumi suwene patang puluh dina patang puluh bengi.

Ing dina iku uga Nuh mlebu ing prau—dheweke, anak-anake lanang yaiku Sem, Ham, lan Yafet, bojone, lan bojone anak-anake telu. Dheweke kabeh lan sakabehing kewan alas manut jinise, sakabehing raja-kaya manut jinise, sakabehing kewan kang gumremet ing bumi manut jinise, sakabehing manuk manut jinise, yaiku sakabehing kang duwe swiwi. Kabeh padha marani Nuh, mlebu ing prau, loro-loro, yaiku sakabehing titah kang ana napase urip. Kang padha mlebu iku lanang lan wadon saka sakabehing titah, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Nuh; Rama kita banjur ngancing lawange prau. Banjir iku lawase patang puluh dina ing bumi; banyune saya mundhak-mundhak, ngangkat prau, nganti prau mau kumambang ing sadhuwure bumi. Banyune saya gedhe lan mundhak banget ngelebi bumi, lan prau mau kumambang ing sadhuwure banyu. Banyune saya suwe saya mundhak dhuwur banget ing bumi, nganti sakehing gunung dhuwur kang ana ing sangisoring langit kabeh kerendhem. Banyune mundhak ngluwihi pucaking gunung-gunung udakara rong puluh loro kaki jerone, nganti gunung-gunung mau kerendhem. Sakabehing kang urip gumremet ing bumi padha mati: manuk, raja-kaya, kewan alas, sakabehing kewan kang gumremet ngremboyok ing bumi, lan sakabehing manungsa. Samubarang kang ana ing dharatan kang ana napas uripe ing bolongan irunge padha mati. Rama kita numpes sakabehing titah kang urip ing salumahing bumi—manungsa, kewan, kewan kang gumremet, lan manuk ing awang-awang—kabeh padha disirnakake saka bumi. Mung kari Nuh lan kabeh kang ana ing prau karo dheweke. Banyune banjir ngelebi bumi lawase satus seket dina.