Nuh Asup ka Kapal

Ngadagoan téh réngsé. Kulawarga Nuh jeung sato-sato asup, Rama urang nutupkeun pantona, sarta cai datang ti handap jeung ti luhur salila opat puluh poé. Ieu pasal ngitung anu maot sacara polos — sagala anu ngarenghap di daratan — sarta ngalayangkeun hiji parahu.

Pasal 7.

Geus kitu Rama urang ngandika ka Nuh, “Asup ka jero kapal, maneh jeung sakulawarga, sabab Kami geus nenjo yen maneh teh jalma bener di payuneun Kami di jaman kiwari ieu. Bawa pikeun maneh tujuh pasang tina unggal sato nu halal, nu jalu jeung nu bikang, sarta sapasang tina sato nu haram, nu jalu jeung nu bikang, kitu deui tujuh pasang manuk di awang-awang, nu jalu jeung nu bikang, supaya turunanana tetep hirup di sakuliah bumi. Sabab tujuh poe deui Kami rek nurunkeun hujan ka bumi, opat puluh poe opat puluh peuting, sarta rek numpes sagala mahluk hirup nu geus dijadikeun ku Kami tina beungeut bumi.”

Nuh ngalakonan sagala anu dipiwarang ku Rama urang ka manehna.

Waktu cai caah datang ngaliputan bumi, Nuh umurna geus 600 taun. Nuh, anak-anakna lalaki, bojona, jeung bojo-bojo anakna arasup ka jero kapal pikeun nyingkahan caah. Tina sato nu halal jeung sato nu henteu halal, tina manuk jeung sagala sato nu ngarayap di taneuh, duaan-duaan, nu jalu jeung nu bikang, daratang ka Nuh di jero kapal, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama urang ka Nuh. Sanggeus tujuh poe, cai caah datang ngaliputan bumi. Dina taun ka-600 umur Nuh, bulan kadua, poe ka-17—dina poe eta keneh—sakabeh cinyusu tina jero sagara nu lega bijil, sarta panto-panto cai di langit muka. Hujan turun ka bumi opat puluh poe opat puluh peuting.

Dina poe eta Nuh asup ka jero kapal—manehna, anak-anakna lalaki nya eta Sem, Ham, jeung Yapet, bojona, jeung tilu bojo anakna. Maranehna jeung sagala sato leuweung sabangsana, sagala ingon-ingon sabangsana, sagala sato nu ngarayap di bumi sabangsana, sagala manuk sabangsana, jeung sagala mahluk nu jangjangan. Kabeh daratang ka Nuh, asup ka jero kapal, duaan-duaan, sagala mahluk nu boga napas kahirupan. Nu jalu jeung nu bikang tina sagala mahluk arasup, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama urang ka manehna; tuluy Rama urang nutupkeun panto kapal. Caah gede lumangsung opat puluh poe di bumi; caina naek, ngangkat kapal, nepi ka kapal ngambang di luhureun bumi. Caina beuki ngagedean jeung beuki naek pisan di bumi, sarta kapal ngambang dina beungeut cai. Caina beuki luhur jeung beuki luhur di bumi, nepi ka ngaliputan sakabeh gunung nu luhur nu aya di handapeun sakuliah langit. Kira-kira tujuh meter luhurna cai naek ti luhureun gunung-gunung, nepi ka gunung-gunung teh kabeh kakeueum. Sagala mahluk nu usik di bumi paraeh: manuk, ingon-ingon, sato leuweung, sagala mahluk nu ngagerebeg di bumi, jeung sakabeh manusa. Sagala nu aya di darat nu boga napas kahirupan dina liang irungna, kabeh paraeh. Rama urang numpes sagala mahluk hirup nu aya di beungeut bumi—manusa, sato, sato nu ngarayap, jeung manuk di awang-awang—kabeh dipupus tina bumi. Ngan Nuh jeung nu araya jeung manehna di jero kapal anu tetep hirup. Jeung cai teh ngaliputan bumi salila 150 poe.