مقدس جاءِ جي خاڪ

آسف جو هڪ حڪمت وارو زبور.

مقدس جاءِ ساڙي ۽ ڪهاڙن سان ڀڃي ڇڏي وئي آهي، ڪو نبي بچيو ناهي، ۽ ڪنهن کي خبر ناهي ته هي ڪيستائين هلندو. آسف پنهنجي پيءُ کي پراڻا ڪم ياد ڏياري ٿو — سمنڊ کي چيرڻ، لوياٿان کي چيڀاٽڻ، اونهارو ۽ سيارو مقرر ڪرڻ — ۽ کيس عهد ڏانهن نهارڻ لاءِ عرض ڪري ٿو.

باب 74.

اي اسان جا بابا، تو اسان کي ڇو هميشہ لاءِ ڇڏي ڏنو آهي؟ تنهنجي چراگاھ جي رڍن تي تنهنجو ڏمر ڇو ڀڙڪي ٿو؟

پنهنجي جماعت کي ياد ڪر، جيڪا تو گھڻو اڳ خريد ڪئي هئي، جنهن کي ڇڏائي تو پنهنجي ميراث جو قبيلو بڻايو— صيون جبل، جتي تون رهيو آهين. انهن دائمي کنڊرن ڏانهن پنهنجا قدم موڙ، دشمن مقدس جاءِ جي جيڪا سڄي تباهي ڪئي آهي، ان ڏانهن.

تنهنجي دشمنن تنهنجي ملاقات واري جاءِ ۾ گجگوڙ ڪئي آهي؛ پنهنجا جھنڊا نشانين طور کوڙي ڇڏيائون. اهي انهن ماڻھن وانگر هئا جيڪي وڻن جي گھاٽي ۾ مٿي ڪھاڙا هلائيندا آهن. هاڻي اُن جي سموري نقش ڪاري کي ڪھاڙي ۽ ھٿوڙي سان ڀڃي ٿا ڇڏين. تنهنجي مقدس جاءِ کي باهه ڏنائون؛ تنهنجي نالي جي رهائش کي زمين تائين ناپاڪ ڪري ڇڏيائون. هنن پنهنجي دل ۾ چيو تہ ”اسين انهن جون سموريون ملاقات جون جايون گڏجي ڀڃي ڇڏينداسين.“ هنن ملڪ ۾ اسان جي پيءُ جون سموريون ملاقات جون جايون ساڙي ڇڏيون.

اسان کي پنهنجي لاءِ ڪي نشان نظر نٿا اچن؛ هاڻي ڪو نبي ناهي، ۽ اسان مان ڪنهن کي بہ خبر ناهي تہ ڪيستائين. اي اسان جا بابا، دشمن ڪيستائين طعنا ڏيندو رهندو؟ ڇا ويري تنهنجي نالي جي هميشہ بي حرمتي ڪندو رهندو؟ تون پنهنجو ھٿ، پنهنجو ساڄو ھٿ ڇو روڪي ويٺو آهين؟ ان کي پنهنجي چولي جي ڇڪ مان ڪڍي خاتمو آڻ!

تڏهن بہ اسان جو پيءُ ازل کان منهنجو بادشاهه آهي، جيڪو سڄي زمين تي نجات جا ڪم ڪري ٿو.

تو پنهنجي طاقت سان سمنڊ کي ورهايو؛ تو پاڻيءَ تي سامونڊي ديونن جا مٿا ڀڃي ڇڏيا. تو لويياٿان جا مٿا چٿي ڇڏيا؛ تو کيس بيابان جي جاندارن کي کاڌي طور ڏنو. تو چشما ۽ نديون چيري ڇڏيون؛ هميشہ وهندڙ درياھ تو سڪائي ڇڏيا. ڏينهن تنهنجو آهي، رات بہ تنهنجي آهي؛ تو چنڊ ۽ سج کي قائم ڪيو. تو زمين جون سموريون حدون مقرر ڪيون؛ اونهارو ۽ سيارو تو ٺاهيا.

هي ياد رک—اي اسان جا بابا، دشمن طعنا ڏئي ٿو، ۽ بي وقوف قوم تنهنجي نالي جي بي حرمتي ڪري ٿي. پنهنجي ڪبوتري جي جان جھنگلي جانورن کي نہ ڏي؛ پنهنجي ستايلن جي جان کي هميشہ لاءِ نہ وسار. ^a

عهد ڏانهن ڏس، ڇاڪاڻ تہ ملڪ جون اونداهيون جايون تشدد جي ٽِڪاڻن سان ڀريل آهن. ڏليل ماڻهو شرمسار ٿي نہ موٽن؛ غريب ۽ مسڪين تنهنجي نالي جي واکاڻ ڪن.

اي اسان جا بابا، اُٿ، پنهنجي مقدمي جي حمايت ڪر؛ ياد ڪر تہ بي وقوف سڄو ڏينهن توکي ڪيئن طعنا ڏئي ٿو. پنهنجي دشمنن جو شور نہ وسار، تو خلاف اٿندڙن جو هنگامو، جيڪو هر وقت وڌندو ٿو وڃي.