சங்கீதம் 74

74 ¹ எங்கள் பிதாவே, ஏன் எங்களை என்றென்றைக்கும் தள்ளிவிட்டீர்? உமது கோபம் ஏன் புகைந்தெரிகிறது உமது மேய்ச்சலின் ஆடுகளுக்கு விரோதமாய்?

² உமது சபையை நினைத்தருளும், நெடுங்காலத்திற்குமுன் நீர் சம்பாதித்ததை, உமது சுதந்தரத்தின் கோத்திரமாய் இருக்கும்படி நீர் மீட்டுக்கொண்டதை — நீர் வாசம்பண்ணின சீயோன் மலையையே. ³ இந்த நித்திய பாழிடங்களை நோக்கி உமது அடிகளைத் திருப்பும்; பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் சத்துரு செய்த சகல அழிவையும்.

⁴ உமது எதிரிகள் உமது சபைகூடும் இடத்திற்குள்ளே கெர்ச்சித்தார்கள்; தங்கள் சொந்தக் கொடிகளையே அடையாளங்களாக நாட்டினார்கள். ⁵ மரங்கள் அடர்ந்த காட்டில் கோடரிகளை உயரத் தூக்கி வீசுகிற மனிதரைப்போல் அவர்கள் இருந்தார்கள். ⁶ இப்போதோ அதின் சித்திரவேலைப்பாடுகளையெல்லாம் கோடரிகளாலும் சம்மட்டிகளாலும் உடைத்துப்போடுகிறார்கள். ⁷ உமது பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கு நெருப்பு வைத்தார்கள்; உமது நாமம் வாசமாயிருந்த ஸ்தலத்தைத் தரைமட்டாகத் தீட்டுப்படுத்தினார்கள். ⁸ அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தில், “அவர்களுடைய சபைகூடும் இடங்களையெல்லாம் ஒருமிக்க நசுக்கிப்போடுவோம்” என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். தேசத்திலுள்ள எங்கள் பிதாவின் சபைகூடும் இடங்களையெல்லாம் சுட்டெரித்தார்கள்.

⁹ நாங்கள் காண்கிறதில்லை, எங்களுக்கு அடையாளம் ஒன்றுமில்லை; இனி ஒரு தீர்க்கதரிசியும் இல்லை, இது எத்தனை காலம் என்று எங்களில் ஒருவரும் அறியார். ¹⁰ எங்கள் பிதாவே, எதிராளி எதுவரைக்கும் நிந்திப்பான்? பகைஞன் உமது நாமத்தை என்றென்றைக்கும் தூஷிப்பானோ? ¹¹ நீர் ஏன் உமது கையை, உமது வலதுகையை மடக்கிக்கொள்கிறீர்? உமது மடியிலிருந்து அதை எடுத்து முடிவுசெய்யும்!

¹² ஆனாலும் எங்கள் பிதாவே பூர்வகாலம் முதற்கொண்டு என் ராஜா; அவர் பூமியின் மத்தியில் இரட்சிப்பை நடப்பிக்கிறார்.

¹³ உமது வல்லமையினால் சமுத்திரத்தைப் பிரித்தீர்; தண்ணீர்களின்மேல் கடல் வலுசர்ப்பங்களின் தலைகளை உடைத்தீர். ¹⁴ லிவியாதானின் தலைகளை நசுக்கினீர்; அவனை வனாந்தரத்தின் ஜந்துக்களுக்கு இரையாகக் கொடுத்தீர். ¹⁵ நீரூற்றுகளையும் ஓடைகளையும் திறந்துவிட்டீர்; எப்போதும் ஓடுகிற நதிகளை வற்றிப்போகப்பண்ணினீர். ¹⁶ பகல் உம்முடையது, இரவும் உம்முடையது; நீர் சந்திரனையும் சூரியனையும் நிலைநிறுத்தினீர். ¹⁷ பூமியின் எல்லைகளையெல்லாம் நீர் நியமித்தீர்; கோடைகாலத்தையும் மாரிகாலத்தையும் உண்டாக்கினீர்.

¹⁸ இதை நினைத்தருளும் — எங்கள் பிதாவே, பகைஞன் நிந்திக்கிறான், மூடஜனங்கள் உமது நாமத்தைத் தூஷிக்கிறார்கள். ¹⁹ உமது புறாவின் ஜீவனைக் காட்டுமிருகங்களுக்கு ஒப்புக்கொடாதேயும்; உமது சிறுமைப்பட்டவர்களின் ஜீவனை என்றென்றைக்கும் மறவாதேயும். ^a a v19 “உமது புறா” என்பது தேவனுடைய ஜனமாகிய இஸ்ரவேலைக் குறிக்கும் மென்மையான ஒரு கவிதைச் சொல்லாகும்.

²⁰ உடன்படிக்கையை நோக்கிப் பாரும்; ஏனெனில் தேசத்தின் இருள் நிறைந்த இடங்கள் கொடுமையின் குடியிருப்புகளால் நிறைந்திருக்கின்றன. ²¹ ஒடுக்கப்பட்டவன் வெட்கமடைந்து பின்வாங்காதிருப்பானாக; எளியவனும் தேவையுள்ளவனும் உமது நாமத்தைத் துதிப்பார்களாக.

²² எங்கள் பிதாவே, எழுந்தருளும், உமது வழக்கை நடத்தும்; மூடன் நாள்முழுவதும் உம்மை நிந்திக்கிறதை நினைத்தருளும். ²³ உமது எதிரிகளின் இரைச்சலை மறவாதேயும்; உமக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவர்களின் அமளி எப்போதும் அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறதையும் மறவாதேயும்.