Mga Awit 74

74 ¹O ating Ama, bakit mo kami itinakwil magpakailanman? Bakit umuusok ang iyong galit laban sa mga tupa ng iyong pastulan?

²Alalahanin mo ang iyong kapulungan, na iyong binili noong unang panahon, na iyong tinubos upang maging lipi ng iyong pamana—ang Bundok Zion, kung saan ka nanahan. ³Ibaling mo ang iyong mga hakbang tungo sa walang hanggang mga gubang ito, sa lahat ng pagkawasak na dinala ng kaaway sa santuwaryo.

⁴Umatungal ang iyong mga kaaway sa loob ng iyong dakong pagtitipunan; itinayo nila ang kanilang sariling mga bandila bilang mga tanda. ⁵Sila ay tulad ng mga taong iwinawasiwas ang mga palakol sa mataas na masukal na kakahuyan. ⁶At ngayon ay winawasak nila ang lahat ng inukit nitong gawa sa pamamagitan ng palakol at maso. ⁷Sinilaban nila ang iyong santuwaryo; nilapastangan nila hanggang sa lupa ang tahanan ng iyong pangalan. ⁸Sinabi nila sa kanilang sarili, “Dudurugin nating sama-sama ang lahat ng kanilang mga dakong pagtitipunan.” Sinunog nila ang bawat dakong pagtitipunan ng ating Ama sa lupain.

⁹Wala kaming nakikitang mga tanda para sa amin; wala nang propeta, at walang sinuman sa amin ang nakaaalam kung hanggang kailan. ¹⁰Hanggang kailan, ating Ama, mangungutya ang kaaway? Lalapastanganin ba ng kalaban ang iyong pangalan magpakailanman? ¹¹Bakit mo pinipigil ang iyong kamay, ang iyong kanang kamay? Ilabas mo ito mula sa lukob ng iyong kasuotan at wakasan mo na sila!

¹²Gayunman ang ating Ama ang aking Hari mula pa noong unang panahon, gumagawa ng kaligtasan sa buong lupa.

¹³Hinati mo ang dagat sa pamamagitan ng iyong lakas; binasag mo ang mga ulo ng mga halimaw sa dagat sa ibabaw ng tubig. ¹⁴Dinurog mo ang mga ulo ng Leviatan; ibinigay mo siya bilang pagkain sa mga nilalang ng ilang. ¹⁵Binuksan mo ang mga bukal at mga batis; tinuyo mo ang mga ilog na patuloy na umaagos. ¹⁶Sa iyo ang araw, sa iyo rin ang gabi; itinatag mo ang buwan at ang araw. ¹⁷Itinakda mo ang lahat ng hangganan ng lupa; nilikha mo ang tag-init at tag-lamig.

¹⁸Alalahanin mo ito—nangungutya ang kaaway, ating Ama, at nilalapastangan ng isang hangal na bayan ang iyong pangalan. ¹⁹Huwag mong ibigay sa mababangis na hayop ang buhay ng iyong kalapati; huwag mong kalimutan magpakailanman ang buhay ng iyong mga naaapi. ^a a v19 Ang “iyong kalapati” ay isang magiliw na larawang patula para sa bayan ng Diyos, ang Israel.

²⁰Tingnan mo ang tipan, sapagkat ang madidilim na dako ng lupain ay puno ng mga pugad ng karahasan. ²¹Huwag mong hayaang bumalik na napahiya ang mga naaapi; hayaan mong purihin ng mahihirap at nangangailangan ang iyong pangalan.

²²Bumangon ka, ating Ama, ipagtanggol mo ang iyong usapin; alalahanin mo kung paano ka kinukutya ng hangal buong maghapon. ²³Huwag mong kalimutan ang ingay ng iyong mga kaaway, ang kaguluhan ng mga bumabangon laban sa iyo, na lalong lumalakas nang walang tigil.