مزامیر 74

74 ¹ ای پدر ما، چرا ما را برای همیشه ترک کرده‌ای؟ چرا خشم تو شعله می‌کشد بر گوسفندان چراگاهت؟

² جماعت خود را به یاد آور، آن را که در روزگاران کهن خریدی، آن را که فدیه دادی تا قبیلهٔ میراث تو باشد — کوه صهیون را، که در آن ساکن بوده‌ای. ³ گام‌های خود را به‌سوی این ویرانه‌های ابدی روانه کن، به‌سوی تمام آن خرابی‌ای که دشمن بر قُدس آورده است.

⁴ خصمان تو در میان جایگاه اجتماعت غریو برآوردند؛ نشان‌های خود را همچون علامت‌ها برافراشتند. ⁵ همچون مردانی بودند که تبرهای خود را در انبوه درختان بالا می‌بردند. ⁶ و اکنون تمام کنده‌کاری‌های آن را با تیشه و پتک درهم می‌کوبند. ⁷ قُدس تو را به آتش کشیدند؛ مسکن نام تو را تا به خاک آلوده ساختند. ⁸ در دل خود گفتند: «همهٔ جایگاه‌های اجتماع آنان را یکسره درهم خواهیم کوبید.» تمام جایگاه‌های اجتماع پدر ما را در این سرزمین سوزاندند.

⁹ نمی‌بینیم برای ما هیچ علامتی؛ دیگر هیچ نبی‌ای نیست، و هیچ‌کس در میان ما نمی‌داند تا به کی. ¹⁰ ای پدر ما، تا به کی خصم استهزا خواهد کرد؟ آیا دشمن نام تو را تا ابد ناسزا خواهد گفت؟ ¹¹ چرا دست خود را بازمی‌داری، دست راست خود را؟ آن را از چین ردای خود بیرون آور و کار را به پایان رسان!

¹² با این‌همه، پدر ما از روزگاران کهن پادشاه من است، که در سراسر زمین نجات پدید می‌آورد.

¹³ تو دریا را به نیروی خود شکافتی؛ سرهای هیولاهای دریایی را بر آب‌ها درهم شکستی. ¹⁴ سرهای لِویاتان را کوبیدی؛ او را همچون خوراک به جانوران بیابان دادی. ¹⁵ چشمه‌ها و جویبارها را شکافتی؛ رودهای همیشه‌جاری را خشکاندی. ¹⁶ روز از آنِ توست، شب نیز از آنِ توست؛ ماه را تو استوار ساختی و خورشید را. ¹⁷ تمام مرزهای زمین را تو نهادی؛ تابستان و زمستان را تو ساختی.

¹⁸ این را به یاد آور — ای پدر ما، دشمن استهزا می‌کند، و قومی نادان نام تو را ناسزا می‌گوید. ¹⁹ جان فاختهٔ خود را به وحوش وامگذار؛ جان ستمدیدگان خود را تا ابد فراموش مکن. ^a a v19 «فاختهٔ تو» تصویری شاعرانه و پرمهر برای قوم خدا، یعنی اسرائیل، است.

²⁰ به عهد خود نظر افکن، زیرا مکان‌های تاریک این سرزمین از کمینگاه‌های خشونت آکنده است. ²¹ مگذار ستمدیده شرمسار بازگردد؛ بگذار مسکین و نیازمند نام تو را بستایند.

²² ای پدر ما، برخیز و از دعوی خود دفاع کن؛ به یاد آور که نادان چگونه تمام روز تو را استهزا می‌کند. ²³ غوغای خصمان خود را فراموش مکن، هیاهوی آنان را که بر تو برمی‌خیزند، که پیوسته بلندتر می‌شود.