مزامیر 74

74 ¹ای پدر ما، چرا ما را برای همیشه ترک کرده‌ای؟ چرا خشم تو بر گوسفندان مرتع خود شعله‌ور است؟

²جماعت خود را به یاد آور، آنان را که در زمان‌های دور خریدی، آنان را که رهانیدی تا قبیلهٔ میراث تو باشند—کوه صَهیون را، جایی که در آن ساکن شده‌ای. ³گام‌های خود را به‌سوی این ویرانه‌های ابدی بازگردان، به‌سوی تمام آن خرابی‌ای که دشمن بر قُدس آورده است.

⁴دشمنانت در میان جایگاه اجتماع تو نعره کشیده‌اند؛ پرچم‌های خود را به‌عنوان نشانه‌ها برافراشتند. ⁵همچون مردانی بودند که تبرها را در بیشه‌ای از درختان بالا می‌بردند. ⁶و اکنون تمام کنده‌کاری‌های آن را با تبر و پُتک درهم می‌شکنند. ⁷قُدس تو را به آتش کشیدند؛ مسکن نام تو را تا زمین آلوده و پست ساختند. ⁸در دل خود گفتند: «همهٔ جایگاه‌های اجتماع ایشان را با هم درهم خواهیم کوبید.» تمام جایگاه‌های اجتماع پدر ما را در آن سرزمین سوزاندند.

⁹دیگر هیچ نشانه‌ای برای ما نمی‌بینیم؛ دیگر پیامبری نیست، و هیچ‌کس در میان ما نمی‌داند تا به کِی. ¹⁰تا به کِی، ای پدر ما، دشمن ریشخند خواهد کرد؟ آیا دشمن نام تو را تا به ابد اهانت خواهد نمود؟ ¹¹چرا دست خود، دست راست خویش را باز می‌داری؟ آن را از دامن جامه‌ات بیرون آور و کار را به پایان رسان!

¹²با این‌همه، پدر ما از دیرباز پادشاه من است، که در سراسر زمین نجات پدید می‌آورد.

¹³تو دریا را به نیروی خود شکافتی؛ سرهای هیولاهای دریایی را بر آب‌ها درهم شکستی. ¹⁴سرهای لِویاتان را کوبیدی؛ او را خوراک جانوران بیابان ساختی. ¹⁵چشمه‌ها و جویبارها را جاری ساختی؛ رودهای همیشه‌روان را خشکانیدی. ¹⁶روز از آنِ توست، شب نیز از آنِ توست؛ ماه و خورشید را تو استوار ساختی. ¹⁷تمام مرزهای زمین را تو نهادی؛ تابستان و زمستان را تو پدید آوردی.

¹⁸این را به یاد آور—دشمن ریشخند می‌کند، ای پدر ما، و قومی نادان نام تو را اهانت می‌نماید. ¹⁹جان کبوتر خود را به‌دست جانوران وحشی مسپار؛ جان ستمدیدگان خویش را تا به ابد فراموش مکن. ^a a v19 «کبوتر تو» تصویری شاعرانه و پرمهر برای قوم خدا، اسرائیل است.

²⁰به عهد خود بنگر، زیرا مکان‌های تاریک آن سرزمین آکنده از کمینگاه‌های خشونت است. ²¹مگذار ستمدیده با شرمساری بازگردد؛ بگذار مسکین و نیازمند نام تو را بستایند.

²²برخیز، ای پدر ما، از دعوی خود دفاع کن؛ به یاد آور که نادان تمام روز چگونه تو را ریشخند می‌کند. ²³غوغای دشمنانت را فراموش مکن، هیاهوی آنان را که بر تو برمی‌خیزند، که پیوسته بلندتر می‌شود.