مزامیر 75

75 ¹تو را سپاس می‌گوییم، ای پدر ما؛ سپاس می‌گوییم، زیرا نامت نزدیک است. مردمان از کارهای شگفت‌انگیزت سخن می‌گویند.

²«در وقتِ معیّنی که برمی‌گزینم، به انصاف داوری خواهم کرد.

³«چون زمین و همهٔ ساکنانش بلرزند، این منم که ستون‌هایش را استوار نگاه می‌دارم. ⁴به متکبّران می‌گویم: ‹فخر مفروشید،› و به شریران: ‹قدرتِ خود را به رخ مکشید.› ^a a v4 واژهٔ «شاخ» در اینجا نمادِ قدرت و غرور است — «برافراشتنِ شاخ» به‌معنای بزرگ‌داشتِ قدرتِ خویش است. ⁵قدرتِ خود را چنین مغرورانه به رخ مکشید؛ با چنین گستاخی سخن مگویید.»

⁶زیرا نه از مشرق و نه از مغرب، و نه از بیابان، کسی نمی‌تواند خود را برافرازد. ⁷این پدر ماست که داوری می‌کند؛ یکی را فرود می‌آورد و دیگری را برمی‌افرازد. ⁸در دستِ پدر ما جامی است پر از شرابِ کف‌کرده، به‌تمامی آمیخته، و او آن را فرومی‌ریزد؛ همهٔ شریرانِ زمین باید آن را تا آخرین درد سر بکشند. ⁹امّا من آن را تا ابد اعلام خواهم کرد؛ خدای یعقوب را با سرود ستایش خواهم خواند.

¹⁰«تمامِ قدرتِ شریران را قطع خواهم کرد، امّا قدرتِ عادلان برافراشته خواهد شد.»